خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات

یغمای جندقی » دیوان اشعار » سرداریه » رباعیات

شمارهٔ ۱ : کثرت افزود، وحدت ار کاست ترا

شمارهٔ ۲ : جائی که خورد ناخن مطرب به رباب

شمارهٔ ۳ : یاران ریا به پرده، چه شیخ و چه شاب

شمارهٔ ۴ : برغنچه لعلش خار خط دوخت نقاب

شمارهٔ ۵ : سردار اگر چند به شمشیر ادب

شمارهٔ ۶ : آنجا که زیاد و کم قدح نوش شراب

شمارهٔ ۷ : زی خمکده خواندم ار فلانکس به شتاب

شمارهٔ ۸ : می کرد ز قسمت ازل بخت خراب

شمارهٔ ۹ : بگشاد خدا چو خلق آدم را دست

شمارهٔ ۱۰ : مفتی که به علم و عدل و عرفان سمراست

شمارهٔ ۱۱ : کعبه که بود به کیش من هستی دوست

شمارهٔ ۱۲ : آنرا که هماره ذوق ساغر نوشی است

شمارهٔ ۱۳ : عامی داند ز خود به خود نتوان رست

شمارهٔ ۱۴ : در عهد تو قند را عتابی دگر است

شمارهٔ ۱۵ : تا دیده همی نگه به دست تو گماشت

شمارهٔ ۱۶ : در معرفت مفتی عرفان پرداخت

شمارهٔ ۱۷ : مفتی بر آن کش همه جهل آئین است

شمارهٔ ۱۸ : صوفی کش از ارواح مکرم سخن است

شمارهٔ ۱۹ : تا ز لگد آرد اسب چون خیزد راست

شمارهٔ ۲۰ : لعلت که بشد امید و بیمش باقی است

شمارهٔ ۲۱ : زاهد چکد اشکی به ریا باد این است

شمارهٔ ۲۲ : دل در تابت ز پیچش دستار است

شمارهٔ ۲۳ : سردار مرا بتی که هفت آمد و هشت

شمارهٔ ۲۴ : سرمایه کاستی فزود من و تو است

شمارهٔ ۲۵ : در بوس نهان ضنت لعلت فاش است

شمارهٔ ۲۶ : تا چند به خود مهر و به یزدان کینت

شمارهٔ ۲۷ : آن حسن بدیع را حسابی دگر است

شمارهٔ ۲۸ : افزود اگرش به لاله سنبل چه کم است

شمارهٔ ۲۹ : همت به دو کار بر یک انسان نگماشت

شمارهٔ ۳۰ : واعظ در باغ سبزش روضه مینواست

شمارهٔ ۳۱ : امکان که به واجب از سلاله طین است

شمارهٔ ۳۲ : بس مردم دیده در هوای تو گریست

شمارهٔ ۳۳ : آنرا که نه با غیر و نه با خود کار است

شمارهٔ ۳۴ : با اهل صفا جز سر انکارت نیست

شمارهٔ ۳۵ : ثروت سامان عامی شیطان راست

شمارهٔ ۳۶ : از منبر شیخ را دل رستن نیست

شمارهٔ ۳۷ : مدح ار چه در او ذم شد از وی مفتوح

شمارهٔ ۳۸ : جدگیر مراین لطیفه بی هزل و مزاح

شمارهٔ ۳۹ : ز نقحبه ای ار زهر اجل در نوشد

شمارهٔ ۴۰ : این خر خلفان پسر که مادر گهرند

شمارهٔ ۴۱ : از پسته چو شکرت نمک ریز آید

شمارهٔ ۴۲ : آنرا که بطی دو باده در چنگ آید

شمارهٔ ۴۳ : می خور که روانت حکمت افزون روید

شمارهٔ ۴۴ : زین جنس دوپا هر آنکه بر سر گردد

شمارهٔ ۴۵ : ز آن طره به جز شکست بر دل نرسد

شمارهٔ ۴۶ : این پخته که سفله خام تعبیر کند

شمارهٔ ۴۷ : چون کاسه می شکسته قانون گردد

شمارهٔ ۴۸ : مفتی اگرت ز ترک دستار افتاد

شمارهٔ ۴۹ : آن طره به ما جهود سار استیزد

شمارهٔ ۵۰ : بر خون من آن ترک شکرلب گذرد

شمارهٔ ۵۱ : این خرگله مغز جو که سگ های ترند

شمارهٔ ۵۲ : آن قوم که بر به ذوق بعضی دلیند

شمارهٔ ۵۳ : هر فیض که آب زندگانی بخشد

شمارهٔ ۵۴ : جز این دل دوزخ دم دریا پالود

شمارهٔ ۵۵ : سردار پی زاهد خودبین گردد

شمارهٔ ۵۶ : زآنان که نشاط باده و باغ کنند

شمارهٔ ۵۷ : صورت نگران به بندگی خویش درند

شمارهٔ ۵۸ : زانم چه که خم باده گلگون جو شد

شمارهٔ ۵۹ : گر جام کشی مایه شینت دانند

شمارهٔ ۶۰ : این خر گله بی وجود مردم ایجاد

شمارهٔ ۶۱ : صوفی و مفتی خود از دوئیت بریند

شمارهٔ ۶۲ : زی سنبل خط زخالش بردم فریاد

شمارهٔ ۶۳ : یزدان به زلل نز در اعزاز نهاد

شمارهٔ ۶۴ : جای زه از آن سخت کمان ابرو داد

شمارهٔ ۶۵ : گر زاهد خر ز خوی خود برگردد

شمارهٔ ۶۶ : آدم مایه گسستن آمد ز وجود

شمارهٔ ۶۷ : این جنس دو پا گر همه گل خار ارزد

شمارهٔ ۶۸ : گاوان گلین که نفس شاخ و لگدند

شمارهٔ ۶۹ : مشنو که ز نیست هست و بودی زاید

شمارهٔ ۷۰ : سردار اگر از سر صفا برخیزد

شمارهٔ ۷۱ : تا از مژه آب خاک فرسود آید

شمارهٔ ۷۲ : آنکو به سپیدی رخ دلبند ستود

شمارهٔ ۷۳ : زین خر گله کاندر همه عالم گردد

شمارهٔ ۷۴ : صوفی ز صراط با توکل گذرد

شمارهٔ ۷۵ : سردار تو گرگ شیری از گربه مخور

شمارهٔ ۷۶ : هستی باغی و ممکن نیست گهر

شمارهٔ ۷۷ : از هر می لعل گوهر آن لب خوشتر

شمارهٔ ۷۸ : با قد بلند یار پستی خوشتر

شمارهٔ ۷۹ : با زفت سرین کز همه بالا و بزیر

شمارهٔ ۸۰ : رایم به روش سپرد هنجار دگر

شمارهٔ ۸۱ : عقل و دل و دین بستم از آن زلف دراز

شمارهٔ ۸۲ : زاهد چو به گردن افکنی گاه نماز

شمارهٔ ۸۳ : ای بر به وجود عاریت مرکب ساز

شمارهٔ ۸۴ : خورشید بسی شد به حمل چهر افروز

شمارهٔ ۸۵ : غم ایلاوس و رنج آنم افسوس

شمارهٔ ۸۶ : با یک هستی چه گوئی ای سرد نفس

شمارهٔ ۸۷ : سردار مر این دفتر تحقیق اساس

شمارهٔ ۸۸ : مرد و زن آفاق سپردم پس و پیش

شمارهٔ ۸۹ : سردار نهان و فاش نامی کم و بیش

شمارهٔ ۹۰ : با نفس مصالحت به یزدان پرخاش

شمارهٔ ۹۱ : کوچک شده سر بزرگ با دستارش

شمارهٔ ۹۲ : در میکده گه جزو خدا نالان باش

شمارهٔ ۹۳ : در دولت دیر پای سلطان ملوک

شمارهٔ ۹۴ : گفتی که به مشت هاک من بعد هلاک

شمارهٔ ۹۵ : ای صوفی و مفتی از من راست مقال

شمارهٔ ۹۶ : سردار که بی نظام و سرهنگ و جدال

شمارهٔ ۹۷ : از بنگه اعتقاد نز راه حیل

شمارهٔ ۹۸ : یغما من و بخت و شادی وغم با هم

شمارهٔ ۹۹ : در وسمه کشی چو ابروی خنجر فام

شمارهٔ ۱۰۰ : ایزد دهد ار دولت دارای ریم

شمارهٔ ۱۰۱ : کج کج منگر در من شمشیر نیم

شمارهٔ ۱۰۲ : سردار اسرار مسالک آن سه مقام

شمارهٔ ۱۰۳ : سردار ز روی ذوق نز سوق کلام

شمارهٔ ۱۰۴ : بیش از همه کس و از همه کس کم مائیم

شمارهٔ ۱۰۵ : از پیر خرابات نبرم به ستم

شمارهٔ ۱۰۶ : شیخ خشک از صوفی تر نشناسم

شمارهٔ ۱۰۷ : از آتش نی دوزخی افروخته‌ام

شمارهٔ ۱۰۸ : در مشرب شور و تلخ پا بستش بین

شمارهٔ ۱۰۹ : زین خر گله میش پوش افزون طلبان

شمارهٔ ۱۱۰ : زان زلف و ذقن چیست فلک پیمودن

شمارهٔ ۱۱۱ : نه شکوه ز مستقبل و نز ماضی کن

شمارهٔ ۱۱۲ : دنیا نکند ریع به کسب من و تو

شمارهٔ ۱۱۳ : زاهد به کتابی و کتاب من و تو

شمارهٔ ۱۱۴ : مفتی ز در خم شکنی خمکده کاو

شمارهٔ ۱۱۵ : بفزای به انسان ز بهائم کم شو

شمارهٔ ۱۱۶ : تا کی گوئی قطره فروهل یم جو

شمارهٔ ۱۱۷ : ای بخت دمی ز خواب نوشین برشو

شمارهٔ ۱۱۸ : گیتی همه پیدا و نهان...به

شمارهٔ ۱۱۹ : زی آن ز نخم مراین دل نامه سیاه

شمارهٔ ۱۲۰ : زد بر دل من نرگس شیدای تو راه

شمارهٔ ۱۲۱ : برسیم سپید ذقن آن خال سیاه

شمارهٔ ۱۲۲ : جز ما و دل وین خرد بیگانه

شمارهٔ ۱۲۳ : مفتی چه سر اندر پی درویشانی

شمارهٔ ۱۲۴ : رازی رانم ترا به کس بر مسرای

شمارهٔ ۱۲۵ : خیام که داشت پیشی از ما قدمی

شمارهٔ ۱۲۶ : از آن لب جان فروز دم دم بکشی

شمارهٔ ۱۲۷ : گر زاهد خشک بالمثل تر بودی

شمارهٔ ۱۲۸ : تا کی پی فردوس سراپا پوئی

شمارهٔ ۱۲۹ : با آن همه خردی این بزرگی تاکی

شمارهٔ ۱۳۰ : دربند آویز اگر رهائی طلبی

شمارهٔ ۱۳۱ : چشمش نسبت به می پرستان چه دهی

شمارهٔ ۱۳۲ : تاکی ز پی خدا به خلق انگیزی

شمارهٔ ۱۳۳ : صوفی صفت بدرگی آخر تا کی

شمارهٔ ۱۳۴ : رخساره به خون صد پیم افزون شوئی

شمارهٔ ۱۳۵ : بر کرده غراب چند از یاوه پری

شمارهٔ ۱۳۶ : گر فضل به علم و خط و دفتر بودی

شمارهٔ ۱۳۷ : تا کی به خود افزون زخدا کم گردی

شمارهٔ ۱۳۸ : نه چهره گلی، نه سنبلان مرغولی

شمارهٔ ۱۳۹ : از جان فرمش همی زتن یا کنی

شمارهٔ ۱۴۰ : این جان کآمد طفیل تمثال علی

شمارهٔ ۱۴۱ : تا گرم گذشتن از جهنم نشوی

شمارهٔ ۱۴۲ : صوفی چو به خلسه چشم بر طاق نهی

شمارهٔ ۱۴۳ : با نفس صفا و با خرد ناوردی

شمارهٔ ۱۴۴ : از بنگه خود پی به خدا گم نکنی

شمارهٔ ۱۴۵ : گر نفس جنون ار گهر فرهنگی

شمارهٔ ۱۴۶ : آن روز که آدم به تراب اندودی

شمارهٔ ۱۴۷ : هشیارانت خوار نهند از مستی

شمارهٔ ۱۴۸ : از نوش لبش حدیث خال افکن طی

شمارهٔ ۱۴۹ : با عارف مغز خواره صوفی حالی