خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

ساغر کنگاوری » غزلیات

شمارهٔ ۱ : صفای باده روشن می‌کند آیینه دل‌ها

شمارهٔ ۲ : ساقی بیار باده که افتاده‌ایم ما

شمارهٔ ۳ : گه سوی کعبه گاه به دیر است رو مرا

شمارهٔ ۴ : ساغر ز یمن پیرمغان زد پیاله را

شمارهٔ ۵ : ساقی بده ز ساغر زرین شراب را

شمارهٔ ۶ : طومار عمر چند کنم سال و ماه را

شمارهٔ ۷ : دلی به دام بلای تو مبتلاست مرا

شمارهٔ ۸ : خدا را تا به کی در سینه دارم درد پنهان را

شمارهٔ ۹ : به عشقت شد مرا راز دل از اشک نهان پیدا

شمارهٔ ۱۰ : دی آمدم به کوی تو دیدم رقیب را

شمارهٔ ۱۱ : این شه‌سوار کیست که آید به فر و زیب

شمارهٔ ۱۲ : زهی ز تابش حسن تو مهر و مه در تاب

شمارهٔ ۱۳ : هر مشکلی که روی دهد مستی توان شکیب

شمارهٔ ۱۴ : کنون که فصل بهار است وصل یار طلب

شمارهٔ ۱۵ : دل که مایل به جفای تو نباشد دل نیست

شمارهٔ ۱۶ : رهرو عشق مگر سالک آگاهی نیست

شمارهٔ ۱۷ : خادم میخانه‌ام مرید خرابات

شمارهٔ ۱۸ : شورش عشق چو از زلف و رخ جانان است

شمارهٔ ۱۹ : ای دریغا که مرا عمر به افسانه گذشت

شمارهٔ ۲۰ : هر دم از تیر فلک زخم دلم تازه‌تر است

شمارهٔ ۲۱ : امروز دیگرم سر سودای دیگر است

شمارهٔ ۲۲ : سحرم نظر که افتد به جمال نازنینت

شمارهٔ ۲۳ : سلطان عشق را سر تخت و کلاه نیست

شمارهٔ ۲۴ : جانا جهان و هر چه در او است فانی است

شمارهٔ ۲۵ : روزگاری شد که روزم تیره از هجران توست

شمارهٔ ۲۶ : آزاد بنده‌ای که گرفتار بند توست

شمارهٔ ۲۷ : جز عارض جانان به نظر جلوه‌گری نیست

شمارهٔ ۲۸ : بازآمدم که خیمه زنم در پناه دوست

شمارهٔ ۲۹ : ساقی بیا که فصل بهار و گل و مل است

شمارهٔ ۳۰ : در نهان‌خانه عشقت دل و جان این همه نیست

شمارهٔ ۳۱ : به من یار بی‌مهر و غم مهربان است

شمارهٔ ۳۲ : چه شوری‌ست یا رب که با ساربان است

شمارهٔ ۳۳ : گه معتکف به کعبه‌ام و گه به سومنات

شمارهٔ ۳۴ : بر من این منزل ویرانه عبث بود عبث

شمارهٔ ۳۵ : اشترقت فی القلب نور العشق نارا کالسراج

شمارهٔ ۳۶ : یک جهان جان گفته نرخ بوسه را جانان خراج

شمارهٔ ۳۷ : صوفی ببین دمیده صبح و دم صبوح

شمارهٔ ۳۸ : شکست توبه‌ام از می بهار وقت صبوح

شمارهٔ ۳۹ : یا سکاری علیکم بالراح

شمارهٔ ۴۰ : فاح ریح الربیع حل الراح

شمارهٔ ۴۱ : زهی کمال بتان ختا و خطه خلخ

شمارهٔ ۴۲ : گر گذارت به نهان‌خانه خمار افتد

شمارهٔ ۴۳ : شب وصال به صبح فراق یار نیرزد

شمارهٔ ۴۴ : تا کی از دیر و حرم مومن و کافر خیزد

شمارهٔ ۴۵ : زلف و رخسار نکو آن ماهرو می‌پرورد

شمارهٔ ۴۶ : چشمم به ره یار که ناگه ز در آید

شمارهٔ ۴۷ : از کرم پیر مغان رطل گرانم بخشید

شمارهٔ ۴۸ : شکر که ایام محنتم به سر آمد

شمارهٔ ۴۹ : گر به انصاف به بازار مکافات برند

شمارهٔ ۵۰ : در سر کوی خرابات مغان مستانند

شمارهٔ ۵۱ : نوبهار است دلا باده به جان باید زد

شمارهٔ ۵۲ : دل که دور فلکش خون سازد

شمارهٔ ۵۳ : سال‌ها منظر دل آینه روی تو بود

شمارهٔ ۵۴ : به کوی عشق خراباتیان سرمستند

شمارهٔ ۵۵ : حسن رخ ماهم آفتاب ندارد

شمارهٔ ۵۶ : باز آشفته‌ام آن زلف پریشان دارد

شمارهٔ ۵۷ : بهار آمد بگو یاران که گل در گلشن افشانند

شمارهٔ ۵۸ : باد صبا که از سر زلف تو دم زند

شمارهٔ ۵۹ : خوش آن عاشق که جان از عشق خوبان برنمی‌دارد

شمارهٔ ۶۰ : نسیم آمد ز کوی یار و از وی بوی یار آمد

شمارهٔ ۶۱ : چه خوش آنگه که تو را بر من مسکین نظری بود

شمارهٔ ۶۲ : پس از مردن نگارم بر سر خاک مزار آمد

شمارهٔ ۶۳ : چه حالتی‌ست که بر ما ز عشق روی نمود

شمارهٔ ۶۴ : هزار شکل که از فضل کردگار ودود

شمارهٔ ۶۵ : از سر کوی تو بی‌رحم سفر خواهم کرد

شمارهٔ ۶۶ : تا چند گردش فلکم قصد جان کند

شمارهٔ ۶۷ : بوسی ز شهد لعل لبت از شکر لذیذ

شمارهٔ ۶۸ : مستانه برون آمد دی مغ‌بچه از دیر

شمارهٔ ۶۹ : دلم گرفته شد از صحبت صغیر و کبیر

شمارهٔ ۷۰ : در غربتم شکیب نماند از دیار و یار

شمارهٔ ۷۱ : چه زنم با تو من ای ترک دم از صلح و ستیز

شمارهٔ ۷۲ : نظر به حال من و دل نکرد یار امروز

شمارهٔ ۷۳ : سحرگه که زند پیر دیر بر ناقوس

شمارهٔ ۷۴ : بگذر ای ناصح ز پندم بس کن این افسانه بس

شمارهٔ ۷۵ : من از خمخانه دیدم آن چه موسی دید در طورش

شمارهٔ ۷۶ : تعالی الله زهی طالع که دیدم روی نیکویش

شمارهٔ ۷۷ : شب تا سحر به یاد رخ و زلف یار خویش

شمارهٔ ۷۸ : صبا آهسته‌تر بگذر ز چین زلف مشکینش

شمارهٔ ۷۹ : خوش است باده دلکش ز دست ساقی مه‌وش

شمارهٔ ۸۰ : ما و سفال میکده جمشید و جام خویش

شمارهٔ ۸۱ : ما گذشتیم به عشقت ز مراد دل خویش

شمارهٔ ۸۲ : یار چون سست گشت پیمانش

شمارهٔ ۸۳ : دل خلق جهان پریشانش

شمارهٔ ۸۴ : سر چو گوی افکنم به میدانش

شمارهٔ ۸۵ : همین نه مستی و عشق است باده راز خواص

شمارهٔ ۸۶ : مرا دلی‌ست پر از عشق و خالی از اغراض

شمارهٔ ۸۷ : حسن جمال یار اگر جلوه کند به این نمط

شمارهٔ ۸۸ : دلا زبان بیان را به عشق کن الفاظ

شمارهٔ ۸۹ : سلطان دادگستر عشق جهان مطاع

شمارهٔ ۹۰ : خزان رسید به گلزارش از بهار دریغ

شمارهٔ ۹۱ : نوبهار است و فصل باده و باغ

شمارهٔ ۹۲ : دام بلاست این تن خاکی ز جان دریغ

شمارهٔ ۹۳ : با مهر عارضش چو قرین اوفتاد زلف

شمارهٔ ۹۴ : ای عاشقان روی تو از قاف تا به قاف

شمارهٔ ۹۵ : دل صاف و سینه صاف و قدح صاف و باده صاف

شمارهٔ ۹۶ : بر دیر و حرم عشق بود راهبر عشاق

شمارهٔ ۹۷ : اوقد النیران فی قلبی بایام الفراق

شمارهٔ ۹۸ : روز ازل نوشت قضا چون برات عشق

شمارهٔ ۹۹ : دل پاک و دیده پاک و قدح پاک و باده پاک

شمارهٔ ۱۰۰ : ای عارض تو رشک پری غیرت ملک

شمارهٔ ۱۰۱ : ای از فروغ مهر رخت ماه منفعل

شمارهٔ ۱۰۲ : نه واعظ و نه محتسب آن جا نه قال و قیل

شمارهٔ ۱۰۳ : ایام عمر می‌شمرد دور ماه و سال

شمارهٔ ۱۰۴ : آن شب که قرین جام گشتم

شمارهٔ ۱۰۵ : با خیالت هر قدم از خویش بیرون رفته‌ام

شمارهٔ ۱۰۶ : باز مستانه برون از در خمار شدیم

شمارهٔ ۱۰۷ : شب‌ها که با خیال رخت آه می‌کشم

شمارهٔ ۱۰۸ : برخیز تا به راه خرابات پا نهیم

شمارهٔ ۱۰۹ : تا به خاک قدم پیر مغان سر زده‌ام

شمارهٔ ۱۱۰ : گیرم آخر دل از آن زلف پریشان گیرم

شمارهٔ ۱۱۱ : بی‌سبب خار به چشم کرم یار شدیم

شمارهٔ ۱۱۲ : تا به کی فکر می و شاهد و ساقی و ندیم

شمارهٔ ۱۱۳ : من همان رند خراب و عاشق و ‌دیوانه‌ام

شمارهٔ ۱۱۴ : ما دل به جور و جان به جفایت سپرده‌ایم

شمارهٔ ۱۱۵ : گوشه امن و جام می ماه‌وشی مقابلم

شمارهٔ ۱۱۶ : بازخواهم حذر از خرقه پرهیز کنم

شمارهٔ ۱۱۷ : آن چنان عشق تو غالب شده بر جان و تنم

شمارهٔ ۱۱۸ : نه زبان ورد تو تنها کند اندر دهنم

شمارهٔ ۱۱۹ : به کوی عشق سحر بی‌خود از شراب شدم

شمارهٔ ۱۲۰ : بتی فرنگ‌نژاد از نگارخانه چینم

شمارهٔ ۱۲۱ : باز چون دیوانه دل را حلقه بر در می‌زنم

شمارهٔ ۱۲۲ : ای کرده غم عشق تو فارغ ز جهانم

شمارهٔ ۱۲۳ : بر سرم آید و پرسد به اشارت حالم

شمارهٔ ۱۲۴ : دل چون جام جهان‌بین ز خدا می‌طلبم

شمارهٔ ۱۲۵ : گهی بی‌مهری از یار و گه از گردون جفا دیدم

شمارهٔ ۱۲۶ : مستانه ناگاه از درم خوب آمدی ای محتشم

شمارهٔ ۱۲۷ : تا به کی مهر ادب بر لب خاموش زنم

شمارهٔ ۱۲۸ : منم که مست و خراب از صفای جام الستم

شمارهٔ ۱۲۹ : من آن مرغ سبک‌روحم که جا در لامکان دارم

شمارهٔ ۱۳۰ : کو عشق جانانی که من در راهش از جان بگذرم

شمارهٔ ۱۳۱ : تا کی جفا ز دست تو بیدادگر کشم

شمارهٔ ۱۳۲ : خیز تا رخت اقامت سوی میخانه بریم

شمارهٔ ۱۳۳ : ای مرا سلسله عشق تو زنجیر برون

شمارهٔ ۱۳۴ : آن شب که با خیال تو خوش بود حال من

شمارهٔ ۱۳۵ : به خم می که شکستی خم دریای فنون

شمارهٔ ۱۳۶ : منم آن عاشق شوریده سر بی‌دل و دین

شمارهٔ ۱۳۷ : نگارینا بیا از پرده بیرون آ ظهوری کن

شمارهٔ ۱۳۸ : جانا نفسی آخر از آتش دل دم زن

شمارهٔ ۱۳۹ : ای برده سبق جمالت از ماه

شمارهٔ ۱۴۰ : دلا به میکده تا پای بر زمین زده‌ای

شمارهٔ ۱۴۱ : باز در بزم که لب بر لب ساغر زده‌ای

شمارهٔ ۱۴۲ : چه مسجد است که مردم فتاده مست همه

شمارهٔ ۱۴۳ : دلم قرار در آن زلف بی‌قرار گرفته

شمارهٔ ۱۴۴ : دیدم نگار خود را چون آهوی رمیده

شمارهٔ ۱۴۵ : قربان راه رفتن و طرز نگاه تو

شمارهٔ ۱۴۶ : زهی کمال رای تو جهان به زیر پای تو

شمارهٔ ۱۴۷ : سخت دلتنگم از اوضاع جهان ساقی کو

شمارهٔ ۱۴۸ : جانب صحرا روی و خلق ز هر سو

شمارهٔ ۱۴۹ : ندیده کس به جهان چون تو در جمال و جوانی

شمارهٔ ۱۵۰ : دلا به دام هوس تا کی این تن‌آسایی

شمارهٔ ۱۵۱ : نه از مستی طرب دیدم نه ذوق از عقل و هشیاری

شمارهٔ ۱۵۲ : بشنو این نکته دلکش ز من شیدایی

شمارهٔ ۱۵۳ : کنج میخانه و ساقی و می و مینایی

شمارهٔ ۱۵۴ : چه بودی ار چمن و باغ را خزان بودی

شمارهٔ ۱۵۵ : دلا به کوی محبت دمی گذار نکردی

شمارهٔ ۱۵۶ : ما به کامی نرسیدیم از این خودکامی

شمارهٔ ۱۵۷ : بخت آنم نه که با ما ز وفا بنشینی

شمارهٔ ۱۵۸ : باز آ که مونس دل غم‌دیده منی

شمارهٔ ۱۵۹ : ای چون رخت ندیده جهان ماه روشنی

شمارهٔ ۱۶۰ : نگارا حسن و خوبی‌ را تو در آفاق مشهوری

شمارهٔ ۱۶۱ : بی‌سبب باز به عشاق سر کین داری

شمارهٔ ۱۶۲ : الا ای آن که می‌خندی به رندی سرخوش و عوری

شمارهٔ ۱۶۳ : دی صبح‌دم به میکده رفتم به چنگ و نی

شمارهٔ ۱۶۴ : گر باغ بهشت است و بت حور سرشتی

شمارهٔ ۱۶۵ : خورشیدوار پرده ز رخ گر برافکنی‌