شمارهٔ ۱

شراب عشق، دل انسان را مانند آینه‌ای صاف و درخشان می‌کند. ای ساقی! جام را بگردان و به من بده تا از این شراب معنوی بنوشم.

ای ساقی! آن شراب معرفت را به پیران و صاحبان تجربه بده؛ زیرا نادانان، لذت عشق و شور معنوی را درک نمی‌کنند.

اندیشه‌های بیش از حدِ عاقلان، دردسر می‌آفریند. ای انسان خردمند! مانند مجنون عاشق شو، زیرا بسیاری از کسانی که خود را عاقل می‌دانند، در حقیقت گرفتار نادانی‌اند.

آیا این خم ابروی محبوب است یا قبله دل‌های عاشقان؟ آیا این کوچه محبوب است یا کعبه‌ای که دل‌ها به سوی آن روی می‌آورند؟

نسیم سحرگاهی با کسانی که بیدار و اهل دل هستند، مأنوس است؛ اما غافلان از لطف و نزدیکی به خدا محروم می‌مانند.

آتش عشق در درون قلبم شعله‌ور است؛ نه مانند پروانه که تنها به شعله ظاهری شمع دل می‌بندد.

من گرفتار دام محبوبی بی‌رحم شده‌ام که حتی پس از شکار کردن عاشق، از روی کینه بند او را نیز باز نمی‌کند.

برای رسیدن به درگاه خدای یگانه، خود را به دریای عشق انداختم؛ دریایی که حتی کشتی‌ها نیز در آن سرگردان مانده‌اند.

از نیستی تا هستی، راهی کوتاه است؛ اما در مسیر عشق، هر قدم خود منزل و مرحله‌ای دشوار و تازه است.

زنگ کاروان پیوسته به راهنمای کاروان هشدار می‌دهد که این راه هنوز به مقصد نرسیده است؛ پس شتاب نکنید و آماده ادامه سفر باشید.

در هوای خوش صبحگاهی، اگر ساقی جام محبت و معرفت را به عاشقان بدهد، غم‌ها و سختی‌های آنان آسان می‌شود.

همنشین شادی، عشق و اهل دل باش و سخن عاشقان را بشنو؛ ای ساغر! از واعظ ریاکار دوری کن، زیرا او حقیقت عشق و حال دل را نمی‌شناسد.