شمارهٔ ۱۳۷
ساغر کنگاوری
»
غزلیات
»
شمارهٔ ۱۳۷
نگارینا بیا از پرده بیرون آ ظهوری کن
به خاک کشتگان عشق دیدارت عبوری کن
نمیافتی ز حشمت گر به ما لطفی بفرمایی
سلیمانی تو آخر نه نظر بر خال موری کن
اگر چون روز روشن بایدت اسرار پنهانی
به کوی عشق یک شب را سحر با رند عوری کن
منور تا شود از پرتوت آفاق سرتاسر
برو چون جرم ماه از آفتای کسب نوری کن
خدا را کهنه شد تا چند این رسم مسلمانی
سلامت بایدم ای بت بیا از نو ظهوری کن
مرا مستی بود مقصود از می خواستن ساقی
تو خواهی بر سفالین کاسه یا جام بلوری کن
به کوی میکشان ساغر بگیر از ساقی و آنگه
تماشای بهشت و کوثر و حور و قصوری کن
شمارهٔ ۱۳۶: منم آن عاشق شوریده سر بیدل و دین
شمارهٔ ۱۳۸: جانا نفسی آخر از آتش دل دم زن
اطلاعات
وزن:
مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
قالب شعری:
غزل
منبع اولیه:
امیر لطف زمان
تعداد ابیات:
7
* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
