خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

مقطعات

جمال‌الدین عبدالرزاق » دیوان اشعار » مقطعات

شمارهٔ ۱ - تقاضای کاه : که خواستم از تو زابلهی من

شمارهٔ ۲ - آفتاب راد نیست : من عجب دارم همی از شاعران

شمارهٔ ۳ - لغز شمشیر : چیست آن آتش با گونه آب

شمارهٔ ۴ - شکایت از دوری : هست سوگندم بنام آنکه هست

شمارهٔ ۵ - کمال الدین محمود : دوستی دی سخنی خوش میگفت

شمارهٔ ۶ - نکوهش فرستنده شراب بد : ای کریمی که دام منت را

شمارهٔ ۷ - اشتیاق بلقای دوست : بخدای قدیم و قادر و حی

شمارهٔ ۸ - نیز هم : بخدائی که هر که بنده اوست

شمارهٔ ۹ - مدحت بی‌نعمت : از من اکنون هرکسی را آرزوی مدحتست

شمارهٔ ۱۰ - ذم عجب و کبر : با چنین کوتهی و مختصری

شمارهٔ ۱۱ - تواضع : بر چو من بنده گر قیامی کرد

شمارهٔ ۱۲ - تکذیب حاسدان : بخدائی که رازهای ضمیر

شمارهٔ ۱۳ - شوق حضور : بخدائی که علم واسع او

شمارهٔ ۱۴ - شکایت از حرمان : ایا صدری که خورشید فلک را

شمارهٔ ۱۵ - شکوه از درد چشم : ای بلبلی که وقت ترنم ز نغمه ات

شمارهٔ ۱۶ - تقاضای رسم : ای کریمی که در جهان کرم

شمارهٔ ۱۷ - تقاضا : خداوندا کمینه چاکر تو

شمارهٔ ۱۸ - تقاضا : ای کریمی که در جهان کرم

شمارهٔ ۱۹ - هنر و حرمان : هر که را از هنر نصیبی هست

شمارهٔ ۲۰ - فرق میان دشمن و دوست : ای صدر دوست پرور دشمن نواز راد

شمارهٔ ۲۱ - وجود حاضر و غایب : بدان خدای که ذات مقدس او را

شمارهٔ ۲۲ - پیام بیار : سلام من برسان ای نسیم باد صبا

شمارهٔ ۲۳ - خوش بودن با ناخوشی : بخدائی که قدرتش بر صنع

شمارهٔ ۲۴ - قناعت : تا حصه قناعت گشتست ملک من

شمارهٔ ۲۵ - مرد از عقل محترم است : ای کریمی که پشت چرخ فلک

شمارهٔ ۲۶ - پیری : وقت است دلا اگر بترسی

شمارهٔ ۲۷ - موی سپید : موی سپید چیست ندانی زبان مرگ

شمارهٔ ۲۸ : اوحدالدین توئی آنکس که ملوک

شمارهٔ ۲۹ - خرابی بن و خلل سقف : هر که را شد فراخ سفره زیر

شمارهٔ ۳۰ - پوزش و سپاس : دوش عقلم که نیست گفت ای آن

شمارهٔ ۳۱ - شیشه آب : قدری می صاف کهنی خواسته بودم

شمارهٔ ۳۲ - قاروره بیمار : پاره‌می بخواستم ز نجیب

شمارهٔ ۳۳ - آب بجای می : ای بزرگی که پایه قدرت

شمارهٔ ۳۴ - اشتیاق : بخدائی که چنبر گردون

شمارهٔ ۳۵ - ذم زاد بوم : چند گوئی مرا که مذمومست

شمارهٔ ۳۶ - طالع : نه بکوشش درست روزی خلق

شمارهٔ ۳۷ - تکیه بدنیا : کسی کودل درین محنت سرابست

شمارهٔ ۳۸ - آدمی و دنیا : آدمی زینجا نخواهد برد هیچ

شمارهٔ ۳۹ - تهنیت عید : ای لقای تو عید اهل کرم

شمارهٔ ۴۰ - زاده سپاهان : ای که همای کرم طبع تو

شمارهٔ ۴۱ - جواب مجدالدین همگر : یک قطعه سوی بنده فرستاد مجددین

شمارهٔ ۴۲ - سپاس : ای بزرگی که ز شیرین سخنت

شمارهٔ ۴۳ - عذر تقصیر خدمت : ای کریمی که همای نظرت

شمارهٔ ۴۴ - این قطعه از دیگری است در مدح جمال الدین : شعر مخدوم من جمال الدین

شمارهٔ ۴۵ - جواب مجیر بیلقانی : هجو میگوئی ای مجیرک هان

شمارهٔ ۴۶ - آری شود ولیک بخون جگر شود : ایخسروی که هر که کند بندگی تو

شمارهٔ ۴۷ - غم خان و مان : تا کی غم خان و مان و فرزند

شمارهٔ ۴۸ - خوان از خون : خوان میفکند کنون مسلمانان

شمارهٔ ۴۹ - کیفر مجیرالدین بیلقانی در هجای اصفهان : زاول که نفس ناطقه را از شعاع عقل

شمارهٔ ۵۰ - صائم الدهر : صائم الدهر اسبکی دارم

شمارهٔ ۵۱ - خطاب بصدرالدین : ایا صدری که چرخ پیر چون تو

شمارهٔ ۵۲ - مولانا ترازوست : مرا گویند مولانا ترازویی‌ست کز عدلش

شمارهٔ ۵۳ - ترهات : دوستی در سمر کتابی داشت

شمارهٔ ۵۴ - عشوه و تمویه : از منت شرم نیامد که پس از چندین مدح

شمارهٔ ۵۵ - فضل خواجه : ترا فضل بر دیگری بیش ازین نیست

شمارهٔ ۵۶ - عاقل : چرا باید که عاقل بهر روزی

شمارهٔ ۵۷ - خامه و خط : ای ز خورشید رای روشن تو

شمارهٔ ۵۸ - خدمت رکن الدین : بخاک پای رکن الدین اگر چه

شمارهٔ ۵۹ - قسم بمعبود : بمعبود بیچون که چون گفت کن

شمارهٔ ۶۰ - تشریف : نشوم من ز تو خرسند بتحسینی و بس

شمارهٔ ۶۱ - برد نشابوری : بیکی برد اشارت کردم

شمارهٔ ۶۲ - جبه و دستار : جُبّه و دستار افزونی که من در خدمتت

شمارهٔ ۶۳ - اسراف مکن : اسراف مکن ببذل مالت

شمارهٔ ۶۴ - ذکر خیر بعد از مرگ : تا زنده ایم بر من و تو گفتگو کنند

شمارهٔ ۶۵ - مجدالدین : خداوندا تو آنشخصیکه چشم چرخ فیروزه

شمارهٔ ۶۶ - دوری : بدانخدای که بی گرد موکب امرش

شمارهٔ ۶۷ - وظیفه : شاعری را اگر دهی دشنام

شمارهٔ ۶۸ - شیخ ابوعامر : خسروا زاصطبل تو کو معمور باد

شمارهٔ ۶۹ - دروغ : الله الله مگرد گرد دروغ

شمارهٔ ۷۰ - صبر : دوستی گفت صبر کن زیراک

شمارهٔ ۷۱ - اسبک : دعاگو اسکبی دارد که هر روز

شمارهٔ ۷۲ - شوق : بخدائی که رخت عزت او

شمارهٔ ۷۳ - مقتدایان شهر : خواجگان را نگر برای خدا

شمارهٔ ۷۴ - سهل ممتنع : برای دست تو رای کرم چو سهل آمد

شمارهٔ ۷۵ - باد صبا : دم عیسی است مگر باد صبا

شمارهٔ ۷۶ - شمسه نرگس : ای مُلک به‌دیدار تو چون باغ به‌گل شاد

شمارهٔ ۷۷ - خدایگان شریعت : خدایگان شریعت علاء دین رسول

شمارهٔ ۷۸ - ذم زاد بوم : چند گوئی مرا که مذمومست

شمارهٔ ۷۹ - مغز معنی : چون ز مدح تو بر اندیشیدم

شمارهٔ ۸۰ - انقلاب اصفهان : دیدی تو اصفهانرا آنشهر خلد پیکر

شمارهٔ ۸۱ - خوان خواجه : خواهی که نزد خواجه قبولی بود ترا

شمارهٔ ۸۲ - نان تهی و نام نکو : گفتم بجوانی که بعالم در

شمارهٔ ۸۳ - پاس راز : بخدائی که علم واسع او

شمارهٔ ۸۴ - شهر پر آشوب : این چه شهریست سراسر آشوب

شمارهٔ ۸۵ - مجیرالدین بیلقانی در مدح جمال الدین گفته : قسم بواهب عقلی که پیش رای قدیم

شمارهٔ ۸۶ : ای آفتاب برج سیادت روا مدار

شمارهٔ ۸۷ - بحث علمی : اختلاف اهل علم از روی دانش رحمتست

شمارهٔ ۸۸ - شهر اصفهان : نیست شهری چو شهر اصفاهان

شمارهٔ ۸۹ - شهر گنجه : چو شهر گنجه اندر کل آفاق

شمارهٔ ۹۰ - بنده نوازی : حقتعالی اندرین دنیای دون

شمارهٔ ۹۱ - مرگ : آه ازین دور چرخ و گوش افلاک

شمارهٔ ۹۲ - راست گوئی : مرد باید که راستگو باشد

شمارهٔ ۹۳ - غفلت : چند گویی که عیش نیست به کام

شمارهٔ ۹۴ - فتلق سعددین : آفتاب مطلع اقبال قتلق سعد دین

شمارهٔ ۹۵ - تقاضای کاه : ای کریمی که هست گاه کرم

شمارهٔ ۹۶ - دوری از خدمت : بخدائی که فیض رحمت او

شمارهٔ ۹۷ - انتظار : دخل عمرم خرج شد در انتظار

شمارهٔ ۹۸ - قهرمان شریعت : بخدای ار چهار بالش شرع

شمارهٔ ۹۹ - عدل : خسروا عدل کن همیشه ازانک

شمارهٔ ۱۰۰ - بزرگی در اصل : هر که در اصلش بزرگی بوده است

شمارهٔ ۱۰۱ - دو خواجه تاش : من بنده و اسب هر دو امروز

شمارهٔ ۱۰۲ - یخ بندی طبع : مرا ایزد تعالی خاطری داد

شمارهٔ ۱۰۳ - خواجه غافل : خواجه را دیدی تو تا بنشست بر دیوان ملک

شمارهٔ ۱۰۴ - سوزیان : خشمت آمد که من ترا گفتم

شمارهٔ ۱۰۵ - دوری : بخدائی که عقل کلی را

شمارهٔ ۱۰۶ - خلعت خاص : ای بزرگی که دست نعمت تو

شمارهٔ ۱۰۷ - نان به زر : گفتم چو بسته‌ام کمرِ بندگیِ تو

شمارهٔ ۱۰۸ - یکباره بکش : نه ترا رای که در من نگری

شمارهٔ ۱۰۹ - در بسته : گفتند دی مرا که بر خواجه میروی

شمارهٔ ۱۱۰ - ترک هجا : اگر من فی المثل در هجو کوشم

شمارهٔ ۱۱۱ - نفاق و بخل : نفاق و بخل در اهل سپاهان

شمارهٔ ۱۱۲ - پیری : در آینه تا نگاه کردم

شمارهٔ ۱۱۳ - مردم سپاهان در زمان پیش : سگ به از مردم سپاهانست

شمارهٔ ۱۱۴ - حرمت پدر و مادر : بشنو از من نصیحتی که ترا

شمارهٔ ۱۱۵ - دل برده : بر نرگس تو رفتم بهزار لابه گفتم

شمارهٔ ۱۱۶ - قطعه : خداوندا بدین حالت من از شکر و ثنا گفتن

شمارهٔ ۱۱۷ - روزگار کرم : گذشت نوبت احسان و روزگار کرم

شمارهٔ ۱۱۸ - عقل بیدار : بخدائی که مهر معرفتش

شمارهٔ ۱۱۹ - قسم : بخدائی که بر خداوندان

شمارهٔ ۱۲۰ - پادشاه شریعت : آیا پادشاه شریعت که هست

شمارهٔ ۱۲۱ - مشورت : یک نصیحت بشنو از من کاندران نبود غرض

شمارهٔ ۱۲۲ - تعزل : ای حسن بسته برقمرت رنگ ارغوان

شمارهٔ ۱۲۳ - شکر تشریف : دوستی دی بر من آمده بود

شمارهٔ ۱۲۴ - پوستین : پوستینی بخواستیم از تو

شمارهٔ ۱۲۵ - کام دل : چند گوئی که روز برنائی

شمارهٔ ۱۲۶ - تحفه : ای شده فر شکوه مسندت

شمارهٔ ۱۲۷ - آل پیغمبر : کاشکی برخاستستی روز حشر

شمارهٔ ۱۲۸ - خواهش کارد : یک کارد بخواستم ز تو روزی

شمارهٔ ۱۲۹ - خاطر وقاد : خاطری دارم چنان وقاد وتیز و تند رو

شمارهٔ ۱۳۰ - غله : ای آنکه بنزد عقل فاضلتر

شمارهٔ ۱۳۱ - رسم : خواجه محترم ربیب الدین

شمارهٔ ۱۳۲ - دعا و ثنا : ای بر میان چرخ کمر از وفای تو

شمارهٔ ۱۳۳ - هجو گفتن : مراخود نیست عادت هجو گفتن

شمارهٔ ۱۳۴ - شیشه می : برف آمد و راه ما ببستست

شمارهٔ ۱۳۵ - فراق : عالم الاسرار آگاهست آن کز قدرتش

شمارهٔ ۱۳۶ - موی سپید : هر چه موی سپید بینی تو

شمارهٔ ۱۳۷ - هجای روا : اگر در شعر من زین پس یکی بیت هجا گفتم

شمارهٔ ۱۳۸ - مدیح : اگر مدیحت گویم نیابم از تو عطا

شمارهٔ ۱۳۹ - شادی و غم : هر شادی و غم که هست اندر دهر

شمارهٔ ۱۴۰ - مزبله دیو : تا کی ایدل تو درین مزبله دیو زحرص

شمارهٔ ۱۴۱ - کبر و غرور : آن شنیدستی که نمرود از مقام افتخار

شمارهٔ ۱۴۲ - دوری : بخدائی که پس از طاعت او

شمارهٔ ۱۴۳ - پایداری : خداوندا چنین گفته‌ست حاسد

شمارهٔ ۱۴۴ - نام نکو : اندر این عهد که قحط کرمست

شمارهٔ ۱۴۵ - سوم چه فرمائی : بزرگوارا در انتظار بخشش تو

شمارهٔ ۱۴۶ - نکبت جهان : اگر شلواربند مادر تو

شمارهٔ ۱۴۷ - وفا : چیست از نیکوئی که نیست ترا

شمارهٔ ۱۴۸ - ابر کمانگیر : زهی ابری که شرق و غرب عالم

شمارهٔ ۱۴۹ - بیچاره آدمی : دی هر که دید سلطنت و کار و بار تو

شمارهٔ ۱۵۰ - مرگ و سوگ : از مرگ تو نشست بهر گوشه ماتمی

شمارهٔ ۱۵۱ - در جواب رشیدالدین وطواط : خدایگان افاضل رشید دولت و دین

شمارهٔ ۱۵۲ - یک دل – بادودل : دو یار اربیک جای میداشتی

شمارهٔ ۱۵۳ - دل گشا : دل گشائی چو قبا درپوشی