خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات

باباافضل کاشانی » رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱ : گر با توام از تو جان دهم آدم را

رباعی شمارهٔ ۲ : اندوه تو دلشاد کند هر جان را

رباعی شمارهٔ ۳ : دل سیر نشد از کم و از بیش تو را

رباعی شمارهٔ ۴ : در کار کش این عقل به کار آمده را

رباعی شمارهٔ ۵ : بی آن که به کس رسید زوری از ما

رباعی شمارهٔ ۶ : ای دل تو ز هیچ خلق یاری مطلب

رباعی شمارهٔ ۷ : آبی که به روزگار بندد کیمُخت

رباعی شمارهٔ ۸ : گر بر فلکی به خاک باز آرندت

رباعی شمارهٔ ۹ : باشد که ز اندیشه و تدبیر درست

رباعی شمارهٔ ۱۰ : تا گوهر جان در صدف تن پیوست

رباعی شمارهٔ ۱۱ : ترس اجل و بیم فنا، هستی توست

رباعی شمارهٔ ۱۲ : وی جملهٔ خلق را ز بالا و ز پست

رباعی شمارهٔ ۱۳ : معلوم نمی‌شود چنین از سر دست

رباعی شمارهٔ ۱۴ : با یار بگفتم به زبانی که مراست

رباعی شمارهٔ ۱۵ : ترکیب عناصر ار نگشتی کم و کاست

رباعی شمارهٔ ۱۶ : در عین علی، هو العلی الاعلی ست

رباعی شمارهٔ ۱۷ : هر نقش که بر تختهٔ هستی پیداست

رباعی شمارهٔ ۱۸ : در کار جهان، بیع و شری بر هیچ است

رباعی شمارهٔ ۱۹ : افضل دیدی که هر چه دیدی هیچ است

رباعی شمارهٔ ۲۰ : آن کیست که آگاه ز حسن و خرد است

رباعی شمارهٔ ۲۱ : با یک سر موی تو اگر پیوند است

رباعی شمارهٔ ۲۲ : در کوی تو صد هزار صاحب هوس است

رباعی شمارهٔ ۲۳ : در بادیهٔ عشق دویدن چه خوش است

رباعی شمارهٔ ۲۴ : سرتاسر آفاق جهان از گل ماست

رباعی شمارهٔ ۲۵ : هر کار که هست در جهان، پیشهٔ ماست

رباعی شمارهٔ ۲۶ : اول ز مکوّنات، عقل و جان است

رباعی شمارهٔ ۲۷ : تا گردش گردون فلک تابان است

رباعی شمارهٔ ۲۸ : من آن گهرم که عقل کل کان من است

رباعی شمارهٔ ۲۹ : چرخ فلکی خرقهٔ نُه توی من است

رباعی شمارهٔ ۳۰ : هرگز بت من روی به کس ننموده است

رباعی شمارهٔ ۳۱ : هر نفس که او درد ز درمان دانست

رباعی شمارهٔ ۳۲ : بر سیر اگر نهاده ای دل، ای دوست

رباعی شمارهٔ ۳۳ : سمع و بصر و زبان و دستم، همه اوست

رباعی شمارهٔ ۳۴ : راه ازل و ابد، زبان و سرِ توست

رباعی شمارهٔ ۳۵ : گر تخم برومند نشد، کشتهٔ توست

رباعی شمارهٔ ۳۶ : در هر برزن که بنگرم آشوبی ست

رباعی شمارهٔ ۳۷ : چندین غم مال و حسرت دنیا چیست

رباعی شمارهٔ ۳۸ : من من نی ام، آن کس که منم، گوی که کیست؟

رباعی شمارهٔ ۳۹ : گفتم که مگر تخم هوس کاشتنی ست

رباعی شمارهٔ ۴۰ : عشق تو ز هر بی خبری خالی نیست

رباعی شمارهٔ ۴۱ : احداث زمانه را چو پایانی نیست

رباعی شمارهٔ ۴۲ : آن کس که درون سینه را دل پنداشت

رباعی شمارهٔ ۴۳ : ای در طلب آن که لقا خواهی یافت

رباعی شمارهٔ ۴۴ : راهی ست دراز و دور، می باید رفت

رباعی شمارهٔ ۴۵ : آرامِ مَنا! کجاست آرامگهَت

رباعی شمارهٔ ۴۶ : بر خود چه نهی رنج در این جای سِپَنج

رباعی شمارهٔ ۴۷ : هستی تو سزای این و صد چندین رنج

رباعی شمارهٔ ۴۸ : ای کرده فریبنده جهانت گستاخ

رباعی شمارهٔ ۴۹ : عمر تو اگر فزون شود از پانصد

رباعی شمارهٔ ۵۰ : چون درد توام در این دل ریش افتاد

رباعی شمارهٔ ۵۱ : دل نعره زنان ملک جهان می طلبد

رباعی شمارهٔ ۵۲ : غم با لطف تو شادمانی گردد

رباعی شمارهٔ ۵۳ : عشق تو مرا زندهٔ جاویدان کرد

رباعی شمارهٔ ۵۴ : در عشق تو جان بوالهوس می میرد

رباعی شمارهٔ ۵۵ : یاد تو کنم دلم چنان برخیزد

رباعی شمارهٔ ۵۶ : چندان برو این ره که دویی برخیزد

رباعی شمارهٔ ۵۷ : دنیا مطلب تا همه دین ات باشد

رباعی شمارهٔ ۵۸ : از شبنم عشق خاک آدم گل شد

رباعی شمارهٔ ۵۹ : تا داروی او درد مرا درمان شد

رباعی شمارهٔ ۶۰ : صاحب نظران که آینهٔ یکدگرند

رباعی شمارهٔ ۶۱ : مردان رهت که سرّ معنی‌ دانند

رباعی شمارهٔ ۶۲ : مردان رهت واقف اسرار تواند

رباعی شمارهٔ ۶۳ : آنان که ز معبود خبر یافته اند

رباعی شمارهٔ ۶۴ : در مصطبهٔ عمر ز بدنامی چند؟

رباعی شمارهٔ ۶۵ : تا حا و دو میم و دال نامت کردند

رباعی شمارهٔ ۶۶ : آن ها که زمین زیز قدم ها فرسودند

رباعی شمارهٔ ۶۷ : ناکرده دمی آن چه تو را فرمودند

رباعی شمارهٔ ۶۸ : آنان که مقیم حضرت جانان اند

رباعی شمارهٔ ۶۹ : برخیز که عاشقان به شب راز کنند

رباعی شمارهٔ ۷۰ : هفتاد و دو فرقه در رهت می‌پویند

رباعی شمارهٔ ۷۱ : از هستی خود چو بی خبر خواهم بود

رباعی شمارهٔ ۷۲ : ای ذات تو در دو کون مقصود وجود

رباعی شمارهٔ ۷۳ : عشق از ازل است و تا ابد خواهد بود

رباعی شمارهٔ ۷۴ : تا روی زمین و آسمان خواهد بود

رباعی شمارهٔ ۷۵ : گر ملک تو مصر و شام و چین خواهد بود

رباعی شمارهٔ ۷۶ : سرگشتهٔ تو عقل بسی خواهد بود

رباعی شمارهٔ ۷۷ : کوتاه کنم قصه که بس مشکل بود

رباعی شمارهٔ ۷۸ : ای خواجه اگر کار به کامت نبود

رباعی شمارهٔ ۷۹ : درویش کسی بود که نامش نبود

رباعی شمارهٔ ۸۰ : هر دیده که او عطای حق دیده بود

رباعی شمارهٔ ۸۱ : ای ذات منزهت مبرا ز وجود

رباعی شمارهٔ ۸۲ : ای ذات تو سر دفتر اسرار وجود

رباعی شمارهٔ ۸۳ : هر گه که دلم با غمت انباز شود

رباعی شمارهٔ ۸۴ : تا دل ز علایق جهان حُرّ نشود

رباعی شمارهٔ ۸۵ : از رفته قلم هیچ دگرگون نشود

رباعی شمارهٔ ۸۶ : رو دیده بدوز تا دلت دیده شود

رباعی شمارهٔ ۸۷ : می‌زن نفسی، کاین دم از او می‌زاید

رباعی شمارهٔ ۸۸ : سیر آمده ای ز خویشتن می باید

رباعی شمارهٔ ۸۹ : رو خانه برو، که شاه ناگاه آید

رباعی شمارهٔ ۹۰ : ای از همه آزرده، بی آزار گذر

رباعی شمارهٔ ۹۱ : یا رب ز کرم بر من دل ریش نگر

رباعی شمارهٔ ۹۲ : ای از تو فتاده عالمی در شر و شور

رباعی شمارهٔ ۹۳ : زنهار در آن کوش که در زیر سپهر

رباعی شمارهٔ ۹۴ : عمر از پی افزون زر کاسته گیر

رباعی شمارهٔ ۹۵ : دانی که چرا زنند این طبلک باز؟

رباعی شمارهٔ ۹۶ : در هستی کون خویش، مردم ز آغاز

رباعی شمارهٔ ۹۷ : تاریک شد از هجر دل افروزم، روز

رباعی شمارهٔ ۹۸ : ای خواجه تو خود چه دیده‌ای؟ باش هنوز

رباعی شمارهٔ ۹۹ : تا کی باشی ز عافیت در پرهیز

رباعی شمارهٔ ۱۰۰ : بیرون ز چهار عنصر و پنج حواس

رباعی شمارهٔ ۱۰۱ : تا چند روی از پی تقلید و قیاس

رباعی شمارهٔ ۱۰۲ : در خرقه چه پیچی، ار نه ای شاه شناس

رباعی شمارهٔ ۱۰۳ : ز افسانه گری ای دل دانش نشناس

رباعی شمارهٔ ۱۰۴ : هان ای دل بد زهره ز شمشیر مترس

رباعی شمارهٔ ۱۰۵ : بالا مطلب ز هیچ کس بیش مباش

رباعی شمارهٔ ۱۰۶ : واپس منگر دمی و در پیش مباش

رباعی شمارهٔ ۱۰۷ : ای دل چو طربناک نه‌ای، شادان باش

رباعی شمارهٔ ۱۰۸ : کو دل که بداند نفسی اسرارش

رباعی شمارهٔ ۱۰۹ : غم چند خوری ز کار نا آمده پیش

رباعی شمارهٔ ۱۱۰ : زین تابش آفتاب و تاریکی میغ

رباعی شمارهٔ ۱۱۱ : جان می بردم به سوی آن عالم پاک

رباعی شمارهٔ ۱۱۲ : گر فضل کنی ندارم از عالم باک

رباعی شمارهٔ ۱۱۳ : روزی که برند این تن پر آز را به خاک

رباعی شمارهٔ ۱۱۴ : ای از تو همیشه کار پندار به برگ

رباعی شمارهٔ ۱۱۵ : ای عمر عزیز داده بر باد از جهل

رباعی شمارهٔ ۱۱۶ : درّی که من از میان جان یافته‌ام

رباعی شمارهٔ ۱۱۷ : معشوقه عیان بود، نمی دانستم

رباعی شمارهٔ ۱۱۸ : از نه پدر و چهار مادر زادم

رباعی شمارهٔ ۱۱۹ : من مهر تو در میان جان ننهادم

رباعی شمارهٔ ۱۲۰ : در جستن جام جم جهان پیمودم

رباعی شمارهٔ ۱۲۱ : آزردن خلق کافری پندارم

رباعی شمارهٔ ۱۲۲ : تا ظن نبری کز آن جهان می ترسم

رباعی شمارهٔ ۱۲۳ : از عشق تو بهره نیست جز سرزنشم

رباعی شمارهٔ ۱۲۴ : از هر چه در این ملک نی‌ام کم، بیشم

رباعی شمارهٔ ۱۲۵ : من با تو نظر از سر هستی نکنم

رباعی شمارهٔ ۱۲۶ : از روی تو شاد شد دل غمگینم

رباعی شمارهٔ ۱۲۷ : دنیا چو رباط و ما در او مهمانیم

رباعی شمارهٔ ۱۲۸ : با یاد جلال در بیابان رفتیم

رباعی شمارهٔ ۱۲۹ : زان پیش که ما طفیل آدم بودیم

رباعی شمارهٔ ۱۳۰ : یا رب چو بخوانی ام، اطعنا گویم

رباعی شمارهٔ ۱۳۱ : تخمی است خرد، که جان از او رُست و روان

رباعی شمارهٔ ۱۳۲ : حیوان ز نبات است و نبات از ارکان

رباعی شمارهٔ ۱۳۳ : جایی که مقام نیست‌ات، مرحله دان

رباعی شمارهٔ ۱۳۴ : از فضل چه حاصل است جز جان خوردن

رباعی شمارهٔ ۱۳۵ : یا رب چه خوش است بی دهان خندیدن

رباعی شمارهٔ ۱۳۶ : یک سو پسرت نشسته و یک سو زن

رباعی شمارهٔ ۱۳۷ : در ظلم به قول هیچ کس کار مکن

رباعی شمارهٔ ۱۳۸ : اندر ره حق تصرف آغاز مکن

رباعی شمارهٔ ۱۳۹ : با خلق به خُلق زندگانی می کن

رباعی شمارهٔ ۱۴۰ : گویند کز این جهان مگر شادم من

رباعی شمارهٔ ۱۴۱ : بر سیر اگر نهاده ای دل اکنون

رباعی شمارهٔ ۱۴۲ : دل مغز حقیقت است و تن پوست، ببین

رباعی شمارهٔ ۱۴۳ : دشت از مجنون که لاله می‌روید از او

رباعی شمارهٔ ۱۴۴ : ای تاج لعمرک ز شرف بر سر تو

رباعی شمارهٔ ۱۴۵ : گر خلوت و عزلت است سرمایهٔ تو

رباعی شمارهٔ ۱۴۶ : افضل تو به هر حالی مغرور مشو

رباعی شمارهٔ ۱۴۷ : ای دل ز غم جهان که گفتت خون شو

رباعی شمارهٔ ۱۴۸ : افضل درِ دل می زنی، آخر دل کو؟

رباعی شمارهٔ ۱۴۹ : دنیا به مراد رانده گیر، آخر چه؟

رباعی شمارهٔ ۱۵۰ : ای پای شرف بر سر افلاک زده

رباعی شمارهٔ ۱۵۱ : ای دل به چه غم خوردنت آمد پیشه

رباعی شمارهٔ ۱۵۲ : گر مغز همه بینی و گر پوست همه

رباعی شمارهٔ ۱۵۳ : ای لطف تو در کمال بالای همه

رباعی شمارهٔ ۱۵۴ : مستم به خرابات، ولی از می نه

رباعی شمارهٔ ۱۵۵ : رندی باید، ز شهر خود تاخته‌ای

رباعی شمارهٔ ۱۵۶ : این نیست جهان جان که پنداشته‌ای

رباعی شمارهٔ ۱۵۷ : گر دریابی که از کجا آمده‌ای

رباعی شمارهٔ ۱۵۸ : ای عین بقاء در چه بقایی که نه‌ای؟

رباعی شمارهٔ ۱۵۹ : ای آن که شب و روز خدا می طلبی

رباعی شمارهٔ ۱۶۰ : ای صوفی صافی که خدا می‌طلبی

رباعی شمارهٔ ۱۶۱ : دعوی به سر زبان خود وابستی

رباعی شمارهٔ ۱۶۲ : از معدن خویش اگر جدا افتادی

رباعی شمارهٔ ۱۶۳ : مردی باید، بلند همت مردی

رباعی شمارهٔ ۱۶۴ : گر حاکم صد شهر و ولایت گردی

رباعی شمارهٔ ۱۶۵ : چند از پی اسباب و تنعم گردی؟

رباعی شمارهٔ ۱۶۶ : گر در نظر خویش حقیری، مردی

رباعی شمارهٔ ۱۶۷ : یک ذره ز فقر اگر به صحرا بودی

رباعی شمارهٔ ۱۶۸ : در آینهٔ جمال حق کن نظری

رباعی شمارهٔ ۱۶۹ : در جستن جام جم ز کوته نظری

رباعی شمارهٔ ۱۷۰ : گر تو به خود و حال خود در نگری

رباعی شمارهٔ ۱۷۱ : یا رب ز قضا بر حذرم می‌داری

رباعی شمارهٔ ۱۷۲ : گیرم که سلیمان نبی را پسری

رباعی شمارهٔ ۱۷۳ : با داده قناعت کن و با داد بزی

رباعی شمارهٔ ۱۷۴ : از باد اگر سبق بری در تیزی

رباعی شمارهٔ ۱۷۵ : از کبر مدار هیچ در سر هوسی

رباعی شمارهٔ ۱۷۶ : تا ره نبری به هیچ منزل نرسی

رباعی شمارهٔ ۱۷۷ : بی مرگ به عمر جاودانی نرسی

رباعی شمارهٔ ۱۷۸ : در راه طلب اگر تو نیکو باشی

رباعی شمارهٔ ۱۷۹ : ای دل، ز شرابِ جهل، مستی تا کی؟

رباعی شمارهٔ ۱۸۰ : ای تو به مجردی نرفته گامی

رباعی شمارهٔ ۱۸۱ : رفتم به سر تربت محمود غنی

رباعی شمارهٔ ۱۸۲ : ای آن که خلاصهٔ چهار ارکانی

رباعی شمارهٔ ۱۸۳ : ای ناطق اگر به مرکز جسمانی

رباعی شمارهٔ ۱۸۴ : ای نفس گذشت عمر در حیرانی

رباعی شمارهٔ ۱۸۵ : گر با تو فلک بَدی سِگالد، چه کنی؟

رباعی شمارهٔ ۱۸۶ : ای دل ز غبار تن اگر پاک شوی

رباعی شمارهٔ ۱۸۷ : تا خاص خدای را تو از جان نشوی

رباعی شمارهٔ ۱۸۸ : ای لطف تو دستگیر هر خود رایی

رباعی شمارهٔ ۱۸۹ : تا دیدهٔ دل ز دیده‌ها نگشایی

رباعی شمارهٔ ۱۹۰ : زنهار در این راه مجازی نائی

رباعی شمارهٔ ۱۹۱ : یا رب چو بر آرندهٔ حاجات تویی

رباعی شمارهٔ ۱۹۲ : ای نسخهٔ نامهٔ الهی که تویی