خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات

مسعود سعد سلمان » دیوان اشعار » رباعیات

شمارهٔ ۱ : گرچه فلک از پیش برانده ست مرا

شمارهٔ ۲ : بر کار به جز زبان نمانده ست مرا

شمارهٔ ۳ : گر بند کند رای بلند تو مرا

شمارهٔ ۴ : گر زر گردیم می نجویی ما را

شمارهٔ ۵ : تا دیده ام آن لب گهر بار تو را

شمارهٔ ۶ : روزی بر من همی نیایی صنما

شمارهٔ ۷ : افکند دلم زمانه در زاری‌ها

شمارهٔ ۸ : ای مدحت تو فرض و دگر نافله‌ها

شمارهٔ ۹ : خویش از پی من همی گریزد ملکا

شمارهٔ ۱۰ : هر شیر که بود مرغزاری شاها

شمارهٔ ۱۱ : عشق تو بلند و صبر من پست چرا

شمارهٔ ۱۲ : در حبس مرنج با چنین آهن‌ها

شمارهٔ ۱۳ : می دانستم چو روز روشن صنما

شمارهٔ ۱۴ : قبله ست به دوستی ندای تو مرا

شمارهٔ ۱۵ : از مهر نکرد سایه کوی تو مرا

شمارهٔ ۱۶ : چون بار فلک بست به افسون ما را

شمارهٔ ۱۷ : بر آب روان بخت روانت ملکا

شمارهٔ ۱۸ : کس نتواند ز بد رهانید مرا

شمارهٔ ۱۹ : ای دوست به امّید خیالت هر شب

شمارهٔ ۲۰ : دانی تو که با بند گرانم یارب

شمارهٔ ۲۱ : دل در هوس تو بسته بودم همه شب

شمارهٔ ۲۲ : تفت این دل گرم از دم سردم همه شب

شمارهٔ ۲۳ : مهمان من آمد آن بت و کرد طرب

شمارهٔ ۲۴ : دیبا به رخی بتا و زیبا به سلب

شمارهٔ ۲۵ : ای روی تو و زلف تو روز اندر شب

شمارهٔ ۲۶ : چون آتش و آب از بدی پاکم و ناب

شمارهٔ ۲۷ : تن در غم هجر داده بودم همه شب

شمارهٔ ۲۸ : من غرقه ز خون دیده بودم همه شب

شمارهٔ ۲۹ : تا روزه حرام کرد بر لب می ناب

شمارهٔ ۳۰ : صالح تر و خشک شد ز تو دیده و لب

شمارهٔ ۳۱ : ز آن سوزد چشم تو و زآن ریزد آب

شمارهٔ ۳۲ : بودم صنما چو رفته هوشان همه شب

شمارهٔ ۳۳ : ساقی که به دست من دهد جام شراب

شمارهٔ ۳۴ : چون همت تو به حال من مقرونست

شمارهٔ ۳۵ : اول ز پی وصال روح افزایت

شمارهٔ ۳۶ : اشکم که زمین از نم او آغشتست

شمارهٔ ۳۷ : مار دو سر چهار چشم است ای دوست

شمارهٔ ۳۸ : امروز به شهر هست همنام تو بیست

شمارهٔ ۳۹ : بر روی دو زلفین بتابم زد دوست

شمارهٔ ۴۰ : مسعود ملک ملک نگهبان چو تو نیست

شمارهٔ ۴۱ : از وصلت آنکه همچو سوسنش تنست

شمارهٔ ۴۲ : آن را که تو در دلی خرد در سر اوست

شمارهٔ ۴۳ : در نعمت و مال اگر زبر دستی نیست

شمارهٔ ۴۴ : چشم ابرست و اشک ازو ژاله شدست

شمارهٔ ۴۵ : دوشم همه شب چنگ چو شمشیر بخست

شمارهٔ ۴۶ : بر جان منت جان رهی فرمانست

شمارهٔ ۴۷ : ای آنکه مرا قبله وثاق تو بسست

شمارهٔ ۴۸ : وصلش شادیست وز پسش زود غم است

شمارهٔ ۴۹ : آویخته در هوای جان آویزت

شمارهٔ ۵۰ : رویم ز غمت گونه خال تو گرفت

شمارهٔ ۵۱ : ای شاه ز بزم تو جهان را خبرست

شمارهٔ ۵۲ : گر نور فلک چو طبع ما گردد راست

شمارهٔ ۵۳ : طاهر که خطاب تو بر از نام تو نیست

شمارهٔ ۵۴ : با ما ثقت الملک هم آوازی نیست

شمارهٔ ۵۵ : چشم تو چو فتنه جهان سوزانست

شمارهٔ ۵۶ : شد صالح و از همه قیامت برخاست

شمارهٔ ۵۷ : اندر خور نعمت توام خدمت نیست

شمارهٔ ۵۸ : آن شیر که او به صید جز شیر نکشت

شمارهٔ ۵۹ : رنج دل رنج دیده جز دیده نجست

شمارهٔ ۶۰ : در ماه چه روشنی که در روی تو نیست

شمارهٔ ۶۱ : در فرقت آن کس که تن و جان تو اوست

شمارهٔ ۶۲ : از چرخ چو بر تو مهر فرزندی نیست

شمارهٔ ۶۳ : از حصن بلند دوزخ سرد مراست

شمارهٔ ۶۴ : خوی تو چو رخسار نکوی تو نکوست

شمارهٔ ۶۵ : آنی که زمان زمان مرا عشق تو بوست

شمارهٔ ۶۶ : تا من سر آن روی چو مه خواهم داشت

شمارهٔ ۶۷ : ای بازوی دولت آستینت ظفرست

شمارهٔ ۶۸ : آن بت که هوای او بداندیش منست

شمارهٔ ۶۹ : جویان وصال تو جدا از جانست

شمارهٔ ۷۰ : هر چند گنهکار است آخر علوی است

شمارهٔ ۷۱ : این طالع من یارب و این اختر چیست

شمارهٔ ۷۲ : تا تن به غم هجر تو نابود شده است

شمارهٔ ۷۳ : گر دورم از آن روی جهان آرایت

شمارهٔ ۷۴ : اشک من و رخسار تو همرنگ شده است

شمارهٔ ۷۵ : بادام دو چشم تو دلم زار بخست

شمارهٔ ۷۶ : گر شاه به من چو شیر دندان خایست

شمارهٔ ۷۷ : بر چرخ فتاده نور ایران ملکست

شمارهٔ ۷۸ : امروز جهان بهار از ایران ملکست

شمارهٔ ۷۹ : با من چو زمانه تیر در شست گرفت

شمارهٔ ۸۰ : آنی شاها که جز سخا کیش تو نیست

شمارهٔ ۸۱ : در بأس چو طاهر علی آهن نیست

شمارهٔ ۸۲ : تا بار غمت نهاده بر محمل ماست

شمارهٔ ۸۳ : هر جای که عشوه ایست پرورده توست

شمارهٔ ۸۴ : در شعر مرا نیک و بد چرخ یکی است

شمارهٔ ۸۵ : ای صدر جهان ناصر تو یزدان باد

شمارهٔ ۸۶ : آرام ز خویشتن جدا خواهم کرد

شمارهٔ ۸۷ : زین پس اگرم ضعیف تن خواهد بود

شمارهٔ ۸۸ : جان و دل و دین دست فراهم کردند

شمارهٔ ۸۹ : گیتی و فلک به کشتن من یارند

شمارهٔ ۹۰ : باز این تن مستمند زندانی شد

شمارهٔ ۹۱ : چون چرخ زهر چه بود درویشم کرد

شمارهٔ ۹۲ : در محنت شو خوش و مکن نعمت یاد

شمارهٔ ۹۳ : احسان خداوند به من بنده رسید

شمارهٔ ۹۴ : گر تو به سفر شدی نگارا شاید

شمارهٔ ۹۵ : از مال فلک برهنه چون شیرم کرد

شمارهٔ ۹۶ : چون بند تو بنده را همی پند بود

شمارهٔ ۹۷ : گر صبر کنم عمر همی باد شود

شمارهٔ ۹۸ : گر باد هوای کوی سرایت سپرد

شمارهٔ ۹۹ : تا این دل من تو را خریدار آمد

شمارهٔ ۱۰۰ : تا دل به هوای تو گرفتار آمد

شمارهٔ ۱۰۱ : سودای تو آتش دلم افزون کرد

شمارهٔ ۱۰۲ : کارم همه جز مهر تو دلجوی نبود

شمارهٔ ۱۰۳ : امّید وصال چون مرا بفریبد

شمارهٔ ۱۰۴ : هر مرد که لاف زد شدش مردی باد

شمارهٔ ۱۰۵ : ای دیده کشد همی ز بی خوابی درد

شمارهٔ ۱۰۶ : مونس همه شب خیال دلجوی تو بود

شمارهٔ ۱۰۷ : از باغ طرب گشت گل وصل پدید

شمارهٔ ۱۰۸ : با من در مهر گرم چون آتش بود

شمارهٔ ۱۰۹ : چون باره فتح تو به میدان تازد

شمارهٔ ۱۱۰ : بر عارض نو مشک همی افزاید

شمارهٔ ۱۱۱ : آنی که ز کبر ما نپسندی مهد

شمارهٔ ۱۱۲ : در بند تو ای شاه ملکشه باید

شمارهٔ ۱۱۳ : دل بیش کشد رنج چو دلبر دو شود

شمارهٔ ۱۱۴ : دوشم چو شب از بنفشه رویی ننمود

شمارهٔ ۱۱۵ : چون غنچه رهی راز تو در دل دارد

شمارهٔ ۱۱۶ : گوشم ز تو نشنود بتا جز همه سرد

شمارهٔ ۱۱۷ : تیری که بزد چرخ مرا پنهان زد

شمارهٔ ۱۱۸ : ای شاه جهان جهان شد از داد تو شاد

شمارهٔ ۱۱۹ : ای شاه شبانگاه تو شبگیر شود

شمارهٔ ۱۲۰ : تا چرخ مرا به چنگ عشق تو سپرد

شمارهٔ ۱۲۱ : هنگام گل ار به باغ بلبل نبود

شمارهٔ ۱۲۲ : هر گه که فلک دل مرا ریش کند

شمارهٔ ۱۲۳ : گردون همه در بند گرانم دارد

شمارهٔ ۱۲۴ : شاها ملکا همه ثناگوی تواند

شمارهٔ ۱۲۵ : گردون شرف و جاه در انگشت تو دید

شمارهٔ ۱۲۶ : شاها ملکا جهان به فرمان تو باد

شمارهٔ ۱۲۷ : آنی که جهانی ز تو سامان گیرد

شمارهٔ ۱۲۸ : بورشد رشید کز فلک ماه آورد

شمارهٔ ۱۲۹ : آن کوه گذار آهوی دشت نورد

شمارهٔ ۱۳۰ : چون موج سیاه روی هامون گیرد

شمارهٔ ۱۳۱ : خاک از رخم ار برو نهم زرد شود

شمارهٔ ۱۳۲ : تا دعوت دولت تو در گوشم شد

شمارهٔ ۱۳۳ : اول گردون ز رنج در تابم کرد

شمارهٔ ۱۳۴ : بر هم زده بود عشقت اسباب خرد

شمارهٔ ۱۳۵ : من شاهم و شاعران سواران منند

شمارهٔ ۱۳۶ : گر زر گردی جفا عیار تو بود

شمارهٔ ۱۳۷ : چون در چشمم ز حسن تو زیبی زد

شمارهٔ ۱۳۸ : رویی که چو او چرخ فلک ننگارد

شمارهٔ ۱۳۹ : چون روی هوا دوش به قیر اندودند

شمارهٔ ۱۴۰ : گر خون نشود قوت جانم که دهد

شمارهٔ ۱۴۱ : اندر ریشم همه خسک پاک برید

شمارهٔ ۱۴۲ : ترسم ما را ستارگان چشم کنند

شمارهٔ ۱۴۳ : چرخ فلک از قضا یکی پیکان زد

شمارهٔ ۱۴۴ : در هند کمال جود موجود آمد

شمارهٔ ۱۴۵ : چون بنشینند و مطربان بنشانند

شمارهٔ ۱۴۶ : آن را که ز بخت دستیاری باشد

شمارهٔ ۱۴۷ : در عشق تو جانم انده ناب خورد

شمارهٔ ۱۴۸ : آنان که سر نشاط عالم دارند

شمارهٔ ۱۴۹ : خون در تن من که اصل نیروست نماند

شمارهٔ ۱۵۰ : تا خط چو دود تو دل از من بربود

شمارهٔ ۱۵۱ : آن بت که دل مرا فرا چنگ آورد

شمارهٔ ۱۵۲ : با من فلک از خشم همی دندان زد

شمارهٔ ۱۵۳ : ای شاه فلک متابع کام تو باد

شمارهٔ ۱۵۴ : در باغ هنر تخم وفا کاشت خرد

شمارهٔ ۱۵۵ : صالح تن من ز عشق دامن بفشاند

شمارهٔ ۱۵۶ : در محنت شو خوش و مکن نعمت یاد

شمارهٔ ۱۵۷ : دیدار تو از نعمت دو جهان خوشتر

شمارهٔ ۱۵۸ : یک بوسه زدم بر لب و بر چشم دگر

شمارهٔ ۱۵۹ : ز اول به میان ما به هنگام کنار

شمارهٔ ۱۶۰ : هر ابر که بنگرم غباری شده گیر

شمارهٔ ۱۶۱ : خورشید رخ تو تافت بر سایه عمر

شمارهٔ ۱۶۲ : تعریف مرا عشق تو ای ساده شکر

شمارهٔ ۱۶۳ : سلطان ملک است در دل سلطان نور

شمارهٔ ۱۶۴ : چاه ز نخ تو ای دلارام پسر

شمارهٔ ۱۶۵ : یک چشم تو گر تباه گشت ای دلبر

شمارهٔ ۱۶۶ : ای روی تو آفتاب و من نیلوفر

شمارهٔ ۱۶۷ : آمد به وداعم آن نگار دلبر

شمارهٔ ۱۶۸ : ز اندیشه هجران و ز نادیدن یار

شمارهٔ ۱۶۹ : در عشق تو همچو ابر می گریم زار

شمارهٔ ۱۷۰ : ای پیل سوار خسرو شیر شکار

شمارهٔ ۱۷۱ : پیوست فلک با من پیکار دگر

شمارهٔ ۱۷۲ : این ابر چراست روز وشب چشم تو تر

شمارهٔ ۱۷۳ : اکنون که شدی به بتکده عاشق زار

شمارهٔ ۱۷۴ : مشکین کله تو گر شبست ای دلدار

شمارهٔ ۱۷۵ : نا رفته هنوز بوی شیرت ز شکر

شمارهٔ ۱۷۶ : تا دیده ام آن روی چو خورشید انور

شمارهٔ ۱۷۷ : اندیشه مکن به کارها در بسیار

شمارهٔ ۱۷۸ : ای مهر تو چون چهار طبع اندر خور

شمارهٔ ۱۷۹ : اندک اثر آبله بر دو رخ یار

شمارهٔ ۱۸۰ : در زندان تا کرد مرا گردون پیر

شمارهٔ ۱۸۱ : سلطان ملک ای عزیز فرزند پدر

شمارهٔ ۱۸۲ : چون پیرهنت گرفته ام تنگ به بر

شمارهٔ ۱۸۳ : از سنگم یا ز چیستم جان پدر

شمارهٔ ۱۸۴ : بر مرگ تو چون نمویم ای جان پدر

شمارهٔ ۱۸۵ : می گویمت ای سعادت ای نیک پسر

شمارهٔ ۱۸۶ : در غور فلک تعبیه ای ساخت چو ابر

شمارهٔ ۱۸۷ : گویی که هوا به زیر گردست امروز

شمارهٔ ۱۸۸ : عشقت کشتم که غم درودم شب و روز

شمارهٔ ۱۸۹ : ای فقر بخاست روز بازار تو خیز

شمارهٔ ۱۹۰ : ای شاه علاء دولت ملک افروز

شمارهٔ ۱۹۱ : چرخ از دم کون برنمی گردد باز

شمارهٔ ۱۹۲ : خورشید رخا وصل تو جویم همه روز

شمارهٔ ۱۹۳ : ای سود و زیان عمر فرسوده بترس

شمارهٔ ۱۹۴ : ای یار چو صبر هیچ یاری مشناس

شمارهٔ ۱۹۵ : از بخشش دست من ز سیم و زر پرس

شمارهٔ ۱۹۶ : مسعود که بود سعد سلمان پدرش

شمارهٔ ۱۹۷ : مسعود که بود سعد سلمان پدرش

شمارهٔ ۱۹۸ : تا از من می جهی چو دود از آتش

شمارهٔ ۱۹۹ : معشوقه دلم به آتش انباشت چو شمع

شمارهٔ ۲۰۰ : آتش به سرم همی فرو ریزد عشق

شمارهٔ ۲۰۱ : ای چرخ مدور خسیس بی باک

شمارهٔ ۲۰۲ : گردون نکشد کمال مسعود ملک

شمارهٔ ۲۰۳ : من همت باز دارم و کبر پلنگ

شمارهٔ ۲۰۴ : من چون دل لاله ام تو چون رنگ به رنگ

شمارهٔ ۲۰۵ : ای بدر شده من از غمان تو هلال

شمارهٔ ۲۰۶ : ای کلک ملک وصف تو گویم همه سال

شمارهٔ ۲۰۷ : عیبم که ز من زمانی ای مشکین خال

شمارهٔ ۲۰۸ : دل می ندهد که از تو بردارم دل

شمارهٔ ۲۰۹ : آن دل که نخواستت چه نامست آن دل

شمارهٔ ۲۱۰ : سرما چون شد ز دست صحرا شد گل

شمارهٔ ۲۱۱ : رویت بر من چنان که گل بر بلبل

شمارهٔ ۲۱۲ : نامد به کف آن زلف سمن مال به مال

شمارهٔ ۲۱۳ : بنگر که ز شاخ می چه گوید صلصل

شمارهٔ ۲۱۴ : چون روی بتان گشت به باغ اندر گل

شمارهٔ ۲۱۵ : خامش نشود همی ز غلغل بلبل

شمارهٔ ۲۱۶ : من ادهمم از خون دل ابرش گردم

شمارهٔ ۲۱۷ : در دولت شاه چون قوی شد رایم

شمارهٔ ۲۱۸ : غمهای تو از راندن خونها کارم

شمارهٔ ۲۱۹ : هر چند که این بند ز پای افکندم

شمارهٔ ۲۲۰ : من در عدم از جود تو موجود شدم

شمارهٔ ۲۲۱ : ای طبع بده ور ندهی بستانم

شمارهٔ ۲۲۲ : ای غمزه تو کآشفته بنیاد دلم

شمارهٔ ۲۲۳ : ای طبع چو آتش از تو بس خوشنودم

شمارهٔ ۲۲۴ : گر من برم از مردم بد سازم برم

شمارهٔ ۲۲۵ : جان و دل و دین به وصلت ای مهر صنم

شمارهٔ ۲۲۶ : ای زرین نام لعبت سیم اندام

شمارهٔ ۲۲۷ : تن کوبم و سرپیچم و بر روی زنم

شمارهٔ ۲۲۸ : جان هر ساعت ز کار زاری دهدم

شمارهٔ ۲۲۹ : من دوش که از هجر تو در تاب شدم

شمارهٔ ۲۳۰ : تا کی غم یار و درد فرزند کشم

شمارهٔ ۲۳۱ : هر روز همی فلک به تیری زندم

شمارهٔ ۲۳۲ : گفتم که تو بی وفایی ای نامردم

شمارهٔ ۲۳۳ : ای فاخته دل چو من به رویت نگرم

شمارهٔ ۲۳۴ : بر بسته شد از بستن ماتم دستم

شمارهٔ ۲۳۵ : سروی خواهم ز چرخ داری زندم

شمارهٔ ۲۳۶ : همچون قلمم ز بیخ کندی به ستم

شمارهٔ ۲۳۷ : چون پیش دل از هجر تو هنگامه نهم

شمارهٔ ۲۳۸ : ای سرو سپاه خسرو ای ماه حشم

شمارهٔ ۲۳۹ : ای کرده مرا به عشق گمراه تمام

شمارهٔ ۲۴۰ : جستم از توبه بی زبانی جستم

شمارهٔ ۲۴۱ : شب زار به جای بستر آتش ریزم

شمارهٔ ۲۴۲ : گفتم کایندل به داغ نام تو کنم

شمارهٔ ۲۴۳ : ای چرخ ز هر گزند رنج تو کشم

شمارهٔ ۲۴۴ : وصف لب رنگین تو از دل جویم

شمارهٔ ۲۴۵ : چون از گل روی تو بهاری رسدم

شمارهٔ ۲۴۶ : تا چنگ به مهر آن دلارام زدم

شمارهٔ ۲۴۷ : بر آتش اگر بی تو نخفتم خفتم

شمارهٔ ۲۴۸ : کوهی که بر او بلا ببارند منم

شمارهٔ ۲۴۹ : امروز ز هر دوست گزندی دارم

شمارهٔ ۲۵۰ : از عشق تو در چشم خرد میل زدم

شمارهٔ ۲۵۱ : بونصر من ار عاشق ایام توام

شمارهٔ ۲۵۲ : گفتم شکرت به خلق کیهان گویم

شمارهٔ ۲۵۳ : جز در غم عشق تو سفر می نکنم

شمارهٔ ۲۵۴ : من به الم ای صنم گرفتار نیم

شمارهٔ ۲۵۵ : گر تیز به روی خوب تو درنگرم

شمارهٔ ۲۵۶ : هر یک چندی به قلعه ای آرندم

شمارهٔ ۲۵۷ : صالح دل اگر به جای جامه بدرم

شمارهٔ ۲۵۸ : بر روی تو مهربان و دلسوز منم

شمارهٔ ۲۵۹ : گنجی که ز پیش آن بجستند منم

شمارهٔ ۲۶۰ : نه از همه خلق حق گزاری دارم

شمارهٔ ۲۶۱ : گر حور بود بدان که نازش نکشم

شمارهٔ ۲۶۲ : از آتش دل همیشه اندر تابم

شمارهٔ ۲۶۳ : ای دشمن و دوست مر تو را یک عالم

شمارهٔ ۲۶۴ : هرگه که به پیراهن تو درنگرم

شمارهٔ ۲۶۵ : دلخسته چشم ناوک انداز توام

شمارهٔ ۲۶۶ : در خواب گه از دل به شب آتش بیزم

شمارهٔ ۲۶۷ : شب ز انده تو همی نیاید خوابم

شمارهٔ ۲۶۸ : دانم که ز چرخ بخش بیرون نکنم

شمارهٔ ۲۶۹ : من دوش که از هجر تو در تاب شدم

شمارهٔ ۲۷۰ : از بند رحم ببند مهد افتادم

شمارهٔ ۲۷۱ : شه پندارد که ما خردمندانیم

شمارهٔ ۲۷۲ : در آرزوی بوی گل نوروزم

شمارهٔ ۲۷۳ : لرزان ز بلا چو برگ داند یارم

شمارهٔ ۲۷۴ : تا روز همه شب از هوس بیدارم

شمارهٔ ۲۷۵ : بر دیده خیال دوست بنگاشته‌ام

شمارهٔ ۲۷۶ : امروز در این حبس من آن ممتحنم

شمارهٔ ۲۷۷ : از دل بدم آتشی برانگیخته‌ام

شمارهٔ ۲۷۸ : عمری بدو کف دو رخ نگارا خستم

شمارهٔ ۲۷۹ : گفتی خبرت کنم کسی بفرستم

شمارهٔ ۲۸۰ : آن مرد که در سخن جهانیست منم

شمارهٔ ۲۸۱ : هر جای که آتش نبردیست منم

شمارهٔ ۲۸۲ : هر جا که ز فضل پیشگاهی است منم

شمارهٔ ۲۸۳ : با ناله همی چو ابر بهمن گریم

شمارهٔ ۲۸۴ : از بلبل نالنده تر و زارترم

شمارهٔ ۲۸۵ : روزان و شبان در آن غم و تیمارم

شمارهٔ ۲۸۶ : ای جان جهان تا خبرت یافته ام

شمارهٔ ۲۸۷ : از خود به تو من بتا گمان‌ها دارم

شمارهٔ ۲۸۸ : سیراب گلابی تو بر آتش خارم

شمارهٔ ۲۸۹ : از هر چه بگفته اند پندی دارم

شمارهٔ ۲۹۰ : من بستر برف و بالش یخ دارم

شمارهٔ ۲۹۱ : در تاریکی ز بس که می بنشینم

شمارهٔ ۲۹۲ : آنم که اگر به خلد جایی سازم

شمارهٔ ۲۹۳ : هر گه که تو را به رهگذاری بینم

شمارهٔ ۲۹۴ : دیده همه شب ز خواب خوش بردوزم

شمارهٔ ۲۹۵ : با خود گفتم که من عیال تو شدم

شمارهٔ ۲۹۶ : آنکو گوید هست قضا تیشه من

شمارهٔ ۲۹۷ : تا خسته دل مرا بریده ست ز تن

شمارهٔ ۲۹۸ : در سمجی چون توانم آرامیدن

شمارهٔ ۲۹۹ : هر شب که تو را نبینم ای شاخ سمن

شمارهٔ ۳۰۰ : چون گل ز غمت دریده ام پیراهن

شمارهٔ ۳۰۱ : سر کردمت ای نگار چون تو سر من

شمارهٔ ۳۰۲ : چنگم به چهار شاخ زد پیراهن

شمارهٔ ۳۰۳ : چون دانش بود مهربان دایه من

شمارهٔ ۳۰۴ : چشم و دهن آن صنم لاله رخان

شمارهٔ ۳۰۵ : با کس غم تو بیش نخواهم گفتم

شمارهٔ ۳۰۶ : این دیبه دو روی به کلک دو زبان

شمارهٔ ۳۰۷ : تا نسبت کرد اخوت شعر به من

شمارهٔ ۳۰۸ : آنکو دارد چو سیم و شر لب و تن

شمارهٔ ۳۰۹ : از چشم من ار سرشک بتوان رفتن

شمارهٔ ۳۱۰ : از کفر کشد زریر شیبانی کین

شمارهٔ ۳۱۱ : ای برتر من کرده هزاران احسان

شمارهٔ ۳۱۲ : در خدمت طاهر علی بارم جان

شمارهٔ ۳۱۳ : ایزد که همی کرد مرکب تن و جان

شمارهٔ ۳۱۴ : ای پای برنجن من ای بند گران

شمارهٔ ۳۱۵ : چون قمری زار زار می نالم من

شمارهٔ ۳۱۶ : ای شاه به بیشه عزم ناگاهان کن

شمارهٔ ۳۱۷ : زنده به تو مانده ام من ای جان جهان

شمارهٔ ۳۱۸ : انده چه خورم چراست اندر خوردن

شمارهٔ ۳۱۹ : صد بار به نیکی هنرم کرد ضمان

شمارهٔ ۳۲۰ : گر خسته شوم ز تیر پیکار تو من

شمارهٔ ۳۲۱ : نه روزم هیزم است و نه شب روغن

شمارهٔ ۳۲۲ : ای روز مرا جز شب دیجور مدان

شمارهٔ ۳۲۳ : کس را چو بنفشه سر فرو نارم من

شمارهٔ ۳۲۴ : از چنگ قضا همی چو نتوان جستن

شمارهٔ ۳۲۵ : گردنده چو روز نوبهاری با من

شمارهٔ ۳۲۶ : ای چون گل نوشکفته بر طرف چمن

شمارهٔ ۳۲۷ : چرخم چو بخواست کشت بی هیچ گمان

شمارهٔ ۳۲۸ : امروز منم تفته دل و رفته روان

شمارهٔ ۳۲۹ : بگشای چو گل به وعده راست دهن

شمارهٔ ۳۳۰ : مشک از سر زلفین تو بویم پس ازین

شمارهٔ ۳۳۱ : زاری و دعا کن به سحرگاه ای تن

شمارهٔ ۳۳۲ : دیدی که غلام داشتم چندان من

شمارهٔ ۳۳۳ : روزم تیره ست از آن رخ مهوش تو

شمارهٔ ۳۳۴ : دل بست شود چو سرفرازد با تو

شمارهٔ ۳۳۵ : آنی که بری دست نیازد با تو

شمارهٔ ۳۳۶ : هر جان که بود برتر از آن باشی تو

شمارهٔ ۳۳۷ : نورست ای ماه حسن سرمایه تو

شمارهٔ ۳۳۸ : ای نای تو را نقل و می روشن کو

شمارهٔ ۳۳۹ : ای شاه بترس از آنکه پرسند از تو

شمارهٔ ۳۴۰ : سلطان ملک اقبال عنان داد به تو

شمارهٔ ۳۴۱ : صالح پس ازین طرب نباید بی تو

شمارهٔ ۳۴۲ : ای شمع شدم به عشق پروانه تو

شمارهٔ ۳۴۳ : ای نای ندیده ام دلی شاد از تو

شمارهٔ ۳۴۴ : مادر که مرا بزاد زاد از پی تو

شمارهٔ ۳۴۵ : هرگز نرسد به لطف در مهر چو تو

شمارهٔ ۳۴۶ : خوردم همه زهر عشق تو شکر کو

شمارهٔ ۳۴۷ : روی و بر من تا بشدم از بر تو

شمارهٔ ۳۴۸ : از کوفتن پای تو و گشتن تو

شمارهٔ ۳۴۹ : با من به میان رسول باید با تو

شمارهٔ ۳۵۰ : ای ملک به دولت تو دارا گشته

شمارهٔ ۳۵۱ : آنی که ز فالها همه فال تو به

شمارهٔ ۳۵۲ : از هر جنسم چو شاه بگشادی راه

شمارهٔ ۳۵۳ : چندان داری ز حسن و خوبی مایه

شمارهٔ ۳۵۴ : هر چند که بر کوهم در شب ز اندوه

شمارهٔ ۳۵۵ : آمد بر من به چشمکان خواب زده

شمارهٔ ۳۵۶ : چون دولت تو جهان جوانست ای شاه

شمارهٔ ۳۵۷ : این خوشرویان که ایستادند همه

شمارهٔ ۳۵۸ : امروز منم چو ماری اندر سله ای

شمارهٔ ۳۵۹ : دانم که وفا ز دل برانداخته ای

شمارهٔ ۳۶۰ : ای ابر ز بحر تا هوایی شده ای

شمارهٔ ۳۶۱ : بر شعر مرا دلیست ای بار خدای

شمارهٔ ۳۶۲ : ای غم سختی تو ای دل از غم نرمی

شمارهٔ ۳۶۳ : روزی که چو باد پیش من برگذری

شمارهٔ ۳۶۴ : مفروق دو دیده ای و مقرون دلی

شمارهٔ ۳۶۵ : مرهم گفتم تو با دل ریش همی

شمارهٔ ۳۶۶ : دولت ز علاء دولت عالی رای

شمارهٔ ۳۶۷ : از شیرینی چون به سخن بنشینی

شمارهٔ ۳۶۸ : با هر تاری ساخته چون پود شوی

شمارهٔ ۳۶۹ : ای گل نه ز گل ز دل همی بر رویی

شمارهٔ ۳۷۰ : آخر نگذاردم فلک چون زاری

شمارهٔ ۳۷۱ : ای دولت هند را جمالی دادی

شمارهٔ ۳۷۲ : شوخی صنمی خوشی کشی خندانی

شمارهٔ ۳۷۳ : عشق آتشی افروخت که از بسیاری

شمارهٔ ۳۷۴ : ای بخت مرا سوخته خرمن کردی

شمارهٔ ۳۷۵ : در پیش گل وصال ما را بویی

شمارهٔ ۳۷۶ : گرچه کندت مساعدت روز بهی

شمارهٔ ۳۷۷ : فر ابدی و نعمت جاویدی

شمارهٔ ۳۷۸ : ای حورا زاده لعبت نوشادی

شمارهٔ ۳۷۹ : بنمودی مقنعی مهی ناگاهی

شمارهٔ ۳۸۰ : ای نای هوا بریدم از نای دمی

شمارهٔ ۳۸۱ : عشوه دهیم همی سرابی گویی

شمارهٔ ۳۸۲ : ای راوه اگر بهشت پیداست تویی

شمارهٔ ۳۸۳ : ای شاه عدو بندی و هم قلعه گشای

شمارهٔ ۳۸۴ : چون بلبل داریم برای رازی

شمارهٔ ۳۸۵ : امید به زندگانیم نیست بسی

شمارهٔ ۳۸۶ : مسعود چو دربند گرفتار شدی

شمارهٔ ۳۸۷ : نالنده تر از نایم در قلعه نای

شمارهٔ ۳۸۸ : ای شاه جهان ز ملک باقی شادی

شمارهٔ ۳۸۹ : بر شاهان جمله پادشاهی داری

شمارهٔ ۳۹۰ : آمد بر من خیال زیبا یاری

شمارهٔ ۳۹۱ : ای چرخ همه کار به پرگار زدی

شمارهٔ ۳۹۲ : از غنچه ناشکفته مستورتری

شمارهٔ ۳۹۳ : از بلبل بر سرو طربناک تری

شمارهٔ ۳۹۴ : ای قلعه نای مادر ملک تویی

شمارهٔ ۳۹۵ : ای تن تو به طبع بار بیمار کشی

شمارهٔ ۳۹۶ : چون موی شدم رنج هر بیدادی

شمارهٔ ۳۹۷ : ای تن چه تنی که تا شدی فرهنگی

شمارهٔ ۳۹۸ : چون دید که بر عزم سفر دارم رای

شمارهٔ ۳۹۹ : این چرخ بسی بدل کند نوها را