خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

آذر بیگدلی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : گفتی که دلت از عشق پیوسته غمین بادا

شمارهٔ ۲ : دور از تو جان سپردن، دشوار بود ما را

شمارهٔ ۳ : روزی نگهی افتاد، بر روی کسی ما را؛

شمارهٔ ۴ : کنم شبها ازین پس پاسبانی پاسبانش را

شمارهٔ ۵ : مرده بودم از غمت، بر سر رسیدی دی مرا؟

شمارهٔ ۶ : درد دل گویم و، بر طبع گران است تو را

شمارهٔ ۷ : کی بود کی، رو به خاک آستان آرم تو را؟

شمارهٔ ۸ : دم مردن شدن دمساز چون من ناتوانی را

شمارهٔ ۹ : هر گل که دمیده از گل ما

شمارهٔ ۱۰ : رازی که از یاران نهان، با یار گفتم بارها؛

شمارهٔ ۱۱ : تا کی به درت نالیم، هرشب من و دربان‌ها؟

شمارهٔ ۱۲ : زمام ناقه گرفته است ساربان تنها

شمارهٔ ۱۳ : سر آمد روز هجر و، با توام لب بر لب است امشب؛

شمارهٔ ۱۴ : از آن لب شکوه‌ام بسیار و، هر شب

شمارهٔ ۱۵ : آمد سحر به پرسش من یار با رقیب

شمارهٔ ۱۶ : از خنده چه آلوده شود لب بعتابت

شمارهٔ ۱۷ : مرا بکشتی و، بازم دل از تو خرسند است؛

شمارهٔ ۱۸ : از بس دل امشبم ز تو نامهربان پر است

شمارهٔ ۱۹ : بلبل ما را فغان دیگر است

شمارهٔ ۲۰ : ز خود روم، چو پرو بال هستیم باز است

شمارهٔ ۲۱ : غیر، بیهوده، پی یار وفادار من است

شمارهٔ ۲۲ : آنچه از مکتوب من ظاهر نشد، نام من است؛

شمارهٔ ۲۳ : فتاده از پی دل کودکان و غوغائی است

شمارهٔ ۲۴ : تیر تو کز استخوان ما جست

شمارهٔ ۲۵ : وصل، که در هر نفسم آرزوست؛

شمارهٔ ۲۶ : افغان که رفت جانم و جانانم آرزوست

شمارهٔ ۲۷ : مرغ اسیرم، چمنم آرزوست

شمارهٔ ۲۸ : گلی و بلبلی تا در چمن هست

شمارهٔ ۲۹ : بر آستان توام، شب چو شد، فغانی هست

شمارهٔ ۳۰ : آمدی، دیر و، دلم کز دوریت خون می‌گریست؛

شمارهٔ ۳۱ : این ترک تیغ بسته ی بازو گشاده کیست؟!

شمارهٔ ۳۲ : کسی را چون به بیدادت شکی نیست

شمارهٔ ۳۳ : دردی دارم که گفتنی نیست

شمارهٔ ۳۴ : غمت، که غیر منش با کس آشنایی نیست

شمارهٔ ۳۵ : سوخت دل، اما غبار کینه از کس برنداشت؛

شمارهٔ ۳۶ : زبان، غمی که بدل داشتم نهان نگذاشت

شمارهٔ ۳۷ : دوشم بپرسش آمد و تا لب گشود رفت

شمارهٔ ۳۸ : ای که گفتی: ز در دوست درون نتوان رفت!

شمارهٔ ۳۹ : حرف جورت، همه جا با همه کس خواهم گفت

شمارهٔ ۴۰ : بر آستانه‌اش امشب خوشم که جانان گفت

شمارهٔ ۴۱ : هم خنده خوش است و هم خرامت!

شمارهٔ ۴۲ : هر مرغ که میپرد ز بامت

شمارهٔ ۴۳ : چو بر مزار من آید بجلوه آن قد و قامت

شمارهٔ ۴۴ : ز آن سویش ای نسیم صبا می‌فرستمت

شمارهٔ ۴۵ : گیرم بعجز دامنت و جان سپارمت

شمارهٔ ۴۶ : حیات جاودان بخشد بعاشق لعل خندانت

شمارهٔ ۴۷ : کجا روم؟ که اگر باشدم ز دست شکایت

شمارهٔ ۴۸ : نهم به پای کسی سر، که سر نهاده به پایت

شمارهٔ ۴۹ : من از غمت، زبانی، با خلق در شکایت

شمارهٔ ۵۰ : نهم بر خاک پهلو شب، به این امید در کویت

شمارهٔ ۵۱ : وفا نگر، که وفائی ندیده از صیاد

شمارهٔ ۵۲ : گفتمش حرفی و امید که در گوشش باد

شمارهٔ ۵۳ : دلم، تاب تغافل، طاقت آزار هم دارد؛

شمارهٔ ۵۴ : عاشقم و، عشق من زوال ندارد

شمارهٔ ۵۵ : پیش عذار تو، مه جمال ندارد

شمارهٔ ۵۶ : دلم، که شکوه ز بیداد دلبری دارد؛

شمارهٔ ۵۷ : ز دشمنی بمنت، روزگار نگذارد

شمارهٔ ۵۸ : قاصد، از ننگ زمن نامه بجایی نبرد

شمارهٔ ۵۹ : گفتم: ای مه بی سبب یاری ز یاری بگذرد؟!

شمارهٔ ۶۰ : چند روزی از سر کویت سفر خواهیم کرد

شمارهٔ ۶۱ : کشته ی عشقت ننالید از تو، آهی هم نکرد

شمارهٔ ۶۲ : دایه، کِت در مهد زر ای سیم‌تن می‌پرورد

شمارهٔ ۶۳ : یارم ز وفا چو دست گیرد

شمارهٔ ۶۴ : روز محشر، که ز هر گوشه کسی برخیزد؛

شمارهٔ ۶۵ : ما را دگری جز سگ او یار نباشد

شمارهٔ ۶۶ : دم مرگم، ز غم هجر غمی بیش نباشد

شمارهٔ ۶۷ : چو رویت، لاله ی رنگین نباشد

شمارهٔ ۶۸ : خاکش، اگر ز دوری، بر باد رفته باشد

شمارهٔ ۶۹ : یار بهر خاطر اغیار زارم می‌کشد

شمارهٔ ۷۰ : آمد شب و، وقت یا رب آمد!

شمارهٔ ۷۱ : از سینه دل رمید و بزلف تو رام ماند

شمارهٔ ۷۲ : گفتا که: بسینه ز منت کینه نماند؟!

شمارهٔ ۷۳ : شبی که غیر در آن آستان نمی‌ماند

شمارهٔ ۷۴ : پس از کشتن، نه بر سر قاتلم از کین نمی‌ماند

شمارهٔ ۷۵ : صید کنان میروی، ای صنم صید بند

شمارهٔ ۷۶ : مشکل که نشانی ز شهیدان تو یابند

شمارهٔ ۷۷ : نخست کاش در خانقاه می بستند

شمارهٔ ۷۸ : ستمکشان تو، از شکوه لب چنان بستند؛

شمارهٔ ۷۹ : مرا عجز و تو را بیداد دادند

شمارهٔ ۸۰ : شراب شوق تو ما را چو در گلو ریزند

شمارهٔ ۸۱ : مطرب امشب ناله سر کرده است، نایی می‌زند

شمارهٔ ۸۲ : اهل وفا، به آرزوی دل نمی‌رسند؛

شمارهٔ ۸۳ : یار شد بیوفا، کسی چکند؟!

شمارهٔ ۸۴ : آنکه با اهل وفا نابسته پیمان بشکند

شمارهٔ ۸۵ : ناله ی مرغ قفس، گر بچمن گوش کند

شمارهٔ ۸۶ : جانم، از جانان حکایت می‌کند

شمارهٔ ۸۷ : خو به جفا نگار من، کرده و بس نمی‌کند

شمارهٔ ۸۸ : مرغان اولی اجنحه، کاندر طیرانند

شمارهٔ ۸۹ : شب پره کو روز آفتاب نبیند

شمارهٔ ۹۰ : با هم افسوس بتانی که در این ملک شهند

شمارهٔ ۹۱ : کسی کز رشک نتواند که روزی با منت بیند

شمارهٔ ۹۲ : گرت بخاک شهیدان گذار خواهد بود

شمارهٔ ۹۳ : یاد باد آنکه ز یاری منت عار نبود

شمارهٔ ۹۴ : دوشم، به اهل بزم سر گفتگو نبود

شمارهٔ ۹۵ : به حسرت مردم و، آخر ندیدم روی یار خود

شمارهٔ ۹۶ : از دلم داغ تمنای تو، مشکل برود؛

شمارهٔ ۹۷ : بربست محمل ماه من، از تن توانم می‌رود؛

شمارهٔ ۹۸ : با پستهٔ خندانت، شکر به چه کار آید؟!

شمارهٔ ۹۹ : مرا، کام دل، ازنگاهی برآید

شمارهٔ ۱۰۰ : ماه، بر روی چو ماهش نگرید

شمارهٔ ۱۰۱ : قاصدا، نامه‌ای از کوی فلانی به من آر

شمارهٔ ۱۰۲ : وفادارا، وفای من نگه دار؛

شمارهٔ ۱۰۳ : جز دل نالان مرا ای گل، نه دمساز دگر

شمارهٔ ۱۰۴ : ایزد سرشته هر دل از آب و گل دگر

شمارهٔ ۱۰۵ : بسته‌ای پای من و گویی: برو جای دگر

شمارهٔ ۱۰۶ : می‌رمد صیاد، از نالیدن ما در قفس؛

شمارهٔ ۱۰۷ : تا من افتادم به دام، افتاد غوغا در قفس؛

شمارهٔ ۱۰۸ : با مشک خطت، یاد ز عنبر نکند کس

شمارهٔ ۱۰۹ : چون صبر ز جور تو ستمگر نکند کس؟!

شمارهٔ ۱۱۰ : صبحدم، در باغ هر کو خندهٔ گل بایدش

شمارهٔ ۱۱۱ : دلم، از بی‌کسی می‌نالد و، کس نیست دمسازش؛

شمارهٔ ۱۱۲ : به من باد صبا در پرده گوید کاش پیغامش

شمارهٔ ۱۱۳ : مهی، که مایهٔ شادی عالم است غمش

شمارهٔ ۱۱۴ : از اسیران خود آن شه بی‌خبر بگذشت حیف

شمارهٔ ۱۱۵ : مشکل که برم من جان، آسان چو تو بردی دل؛

شمارهٔ ۱۱۶ : ای ساربان خدا را، آهسته رو به منزل

شمارهٔ ۱۱۷ : بی‌تو چو می در قدح ریزم و شکر به جام

شمارهٔ ۱۱۸ : یک قطره خون، ز تیغ بتان وام کرده‌ام؛

شمارهٔ ۱۱۹ : منت جفا ز وفا برگزیده آمده‌ام!

شمارهٔ ۱۲۰ : در قفس خود را بیاد آشیان انداختم

شمارهٔ ۱۲۱ : نکهتی امشب از آن زلف دوتا می‌خواستم

شمارهٔ ۱۲۲ : اگر نه احتراز از شادی اغیار می‌کردم

شمارهٔ ۱۲۳ : نمیگویم نمیکردی اگر شادم چه میکردم؟!

شمارهٔ ۱۲۴ : در آن ساعت که به گرد تو ای خودکام می‌گردم

شمارهٔ ۱۲۵ : شد عمر و، ز ایام دل شاد ندیدم؛

شمارهٔ ۱۲۶ : نیم غمگین، ولی خود را غمین از بهر آن دارم؛

شمارهٔ ۱۲۷ : گر روی تو بینم و بمیرم

شمارهٔ ۱۲۸ : غمین، چند از برت با چشم خون آلود برخیزم؟!

شمارهٔ ۱۲۹ : زنده کی از برت ای جان جهان برخیزم؟!

شمارهٔ ۱۳۰ : شبی کت، غیر، هم بزم است، اگر بیرون در باشم

شمارهٔ ۱۳۱ : خوش آنکه از غم دل، حرفیش گفته باشم؛

شمارهٔ ۱۳۲ : بود طریقهٔ هوش، اینکه سر عشق بپوشم

شمارهٔ ۱۳۳ : دردا که حریف راز دانم

شمارهٔ ۱۳۴ : فقیرم، غیر آن درگاه، درگاهی نمی‌دانم!

شمارهٔ ۱۳۵ : جانان نشسته تا من از شوق جان فشانم

شمارهٔ ۱۳۶ : آمد از راه و نشد فرصت دیدن چکنم؟!

شمارهٔ ۱۳۷ : آه از دمی که روز جزا گریه سر کنم

شمارهٔ ۱۳۸ : درین گلشن چو شاخ گل، سرا پا گوش بنشینم

شمارهٔ ۱۳۹ : خوش آنکه شبی با تو سخن گویم و گریم!

شمارهٔ ۱۴۰ : شب عید است، در میخانه باید بستر اندازیم

شمارهٔ ۱۴۱ : گر دل جویی، هوات جویم

شمارهٔ ۱۴۲ : دوسه روز شد که پیدا نه ای، از کجات جویم؟!

شمارهٔ ۱۴۳ : ما به خلد از سر کویت به تماشا نرویم

شمارهٔ ۱۴۴ : گرش این جفاست امسال، همان بیار گویم

شمارهٔ ۱۴۵ : جان میدهد جان، آن لعل خندان

شمارهٔ ۱۴۶ : دی، رشته‌ای به گردنم آن شاه مهوشان

شمارهٔ ۱۴۷ : شاهی تو و، شاهان جهان همچو غلامان

شمارهٔ ۱۴۸ : گدایان را، هوای بزم سلطانی و، سلطانان

شمارهٔ ۱۴۹ : تو خسروی و، من سگت ای شاه خسروان

شمارهٔ ۱۵۰ : نشسته میکشان، اهل هوس در خلوت جانان؛

شمارهٔ ۱۵۱ : اشک من کآب زلالی است که نتوان گفتن

شمارهٔ ۱۵۲ : شد از مرگ برادر، دل خراب و سینه ریش از من؛

شمارهٔ ۱۵۳ : باز نامد قاصدی کامد بسویت، سوی من؛

شمارهٔ ۱۵۴ : چون در دل شیرین بود از رشک شکر خون

شمارهٔ ۱۵۵ : فزود هر نفسم عشق، کز خط شبگون؛

شمارهٔ ۱۵۶ : چرا، هر جا مرا دیدی،از آنجا آمدی بیرون؟!

شمارهٔ ۱۵۷ : من و دردت، که درمان من است این؛

شمارهٔ ۱۵۸ : طبیبا، جان غم پرورد من بین

شمارهٔ ۱۵۹ : ز میان می‌روم اینک، به کنارم بنشین

شمارهٔ ۱۶۰ : بزبان حال دارم، گله بینهایت از تو؛

شمارهٔ ۱۶۱ : از غیر، ایمنم، که بود پاسبان تو

شمارهٔ ۱۶۲ : کی یار ریزد خون یار، آنگاه یاری همچو تو؟!

شمارهٔ ۱۶۳ : غیر را خون دل از دیده روان است که تو

شمارهٔ ۱۶۴ : صبح، مگر میدمد از کوی تو

شمارهٔ ۱۶۵ : حسرتم این است در دل، کز فراق روی تو

شمارهٔ ۱۶۶ : این مزد قاصدی است که آید ز کوی تو

شمارهٔ ۱۶۷ : نمیکنم گله، اما ز بیوفائی تو

شمارهٔ ۱۶۸ : شد از دو چشم توام، چشم خون‌فشان هر دو؛

شمارهٔ ۱۶۹ : ای که به خون من شدت، ساعد نازنین فرو

شمارهٔ ۱۷۰ : بر سر ره نشسته ام، قاصد کوی یار کو؟!

شمارهٔ ۱۷۱ : بوی گل آورد باد، باده ی گلرنگ کو؟!

شمارهٔ ۱۷۲ : نهم چون از غمت شب بر زمین ای شخ کمان پهلو

شمارهٔ ۱۷۳ : کو خضر راهی؟ کز خیل آن ماه

شمارهٔ ۱۷۴ : هر کسی یار کسی، تو از من دلباخته گل

شمارهٔ ۱۷۵ : بدو زلف تو که یکسر دل مبتلا نشسته

شمارهٔ ۱۷۶ : از روی فرخ فال بین، زلفش نگونسار آمده

شمارهٔ ۱۷۷ : شب هجران، نمی‌دانم ز پی دارد سحر یا نه؟!

شمارهٔ ۱۷۸ : جان اسیران سوختی، از کس برآمد دود؟ نه!

شمارهٔ ۱۷۹ : نهی چو نام سگ خود، به من مرا طلبی

شمارهٔ ۱۸۰ : روز و شب، از رخ رخشندهٔ شاه عجبی

شمارهٔ ۱۸۱ : مرا بجرم وفای من از جفا کشتی

شمارهٔ ۱۸۲ : ای باد بامدادی، میآیی از چه وادی؟!

شمارهٔ ۱۸۳ : غم نیست دلا در دی، گر توبه ز می کردی؛

شمارهٔ ۱۸۴ : از جفا، اهل وفا را به زبان آوردی

شمارهٔ ۱۸۵ : دل ز یار کهن، مگر کندی

شمارهٔ ۱۸۶ : چو دل ز دردم، چو جان ز داغم، فگار کردی چرا ز یاری

شمارهٔ ۱۸۷ : نمی پرسی ز غمناکان، دلت شاد است پنداری؟!

شمارهٔ ۱۸۸ : به گاه رقص، چون در انجمن می در قدح ریزی

شمارهٔ ۱۸۹ : فغان که عمر سرآمد در انتظار کسی

شمارهٔ ۱۹۰ : وقتی بغمم رسیده باشی

شمارهٔ ۱۹۱ : خوش آنکه بسر رسیده باشی

شمارهٔ ۱۹۲ : بیچاره بلبلی، که نبیند رخ گلی

شمارهٔ ۱۹۳ : فرخنده تر از مرغ بهشت است حمامی

شمارهٔ ۱۹۴ : هم به روش ظریفی، هم به صفا تمامی

شمارهٔ ۱۹۵ : ماه رخش چو بنمود، از طرف بام نیمی

شمارهٔ ۱۹۶ : تا می نخوری، قد رخ زرد ندانی ؛

شمارهٔ ۱۹۷ : بر آستان، مگرم پاسبان بگردانی

شمارهٔ ۱۹۸ : تو را که گفت : رخ از دوستان بگردانی؟!

شمارهٔ ۱۹۹ : یاری من، ای یار جفا کار چه دانی؟!

شمارهٔ ۲۰۰ : به یک ایما، همان که می‌دانی

شمارهٔ ۲۰۱ : ای به سیما، همان که می‌دانی؛

شمارهٔ ۲۰۲ : کنی تا چند آزارم که زاری‌های من بینی؟!

شمارهٔ ۲۰۳ : پیران بی گنه را، کشتی گر از نگاهی؛

شمارهٔ ۲۰۴ : کجایی یوسف ثانی، کجایی؟!

شمارهٔ ۲۰۵ : دلا، پیام من و او، اگر به هم تو نگویی

شمارهٔ ۲۰۶ : کاکل عنبرین نهان، زیر کلاه کرده‌ای

شمارهٔ ۲۰۷ : چند روزی شد، که از من بی‌سبب رنجیده‌ای