شمارهٔ ۲۰

هوش مصنوعی: من از خودم می‌روم، چرا که بال و پر دارم و در این دنیا که تنگ و محدود است، چه جایی برای پرواز وجود دارد؟

هوش مصنوعی: من به انتظار تو نشسته‌ام، به گونه‌ای که گویی تو از راه رسیده‌ای و همچنان چشمانم در حسرت دیدارت باز مانده است.

هوش مصنوعی: در کوی او تا صبح با صدای بلند ناله می‌کنم و شکایت می‌کنم که چرا یار از حال من نمی‌پرسد و نمی‌داند چه صدایی از من بلند است؟

هوش مصنوعی: من و گلایه از بی‌وفایی تو هیچ‌گاه، اما چه کنم؟! اشک‌هایم خود گواه این غم هستند!