خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات

ازرقی هروی » رباعیات

شمارهٔ ۱ : آن کس که ز ناصواب بشناخت صواب

شمارهٔ ۲ : تا هجر تو کرد بر وصال تو شتاب

شمارهٔ ۳ : دی با رهی، ای رنگ گل و بوی گلاب

شمارهٔ ۴ : ای دل، ز شراب عشق گشتی سرمست

شمارهٔ ۵ : ای صبر، از آن نگار بیداد پرست

شمارهٔ ۶ : زان گونه ز پولاد ترا دست بخست

شمارهٔ ۷ : چون بد عهدی گشت از تو این عهد درست

شمارهٔ ۸ : گه گویم: کار ترا گیرم سست

شمارهٔ ۹ : سوز دل من ز بهر بار غم تست

شمارهٔ ۱۰ : آن کیست که آگاه ز حس و خردست:

شمارهٔ ۱۱ : در عشق بتی دلم گرفتار شده‌ست

شمارهٔ ۱۲ : عقل تو ببخت رهنمای تو بسست

شمارهٔ ۱۳ : از برف سر کوه چو ذات الحُبُکست

شمارهٔ ۱۴ : ایام درشت رام تاج الملکست

شمارهٔ ۱۵ : چیزی که دویست و بیست صد افزونست

شمارهٔ ۱۶ : آن کس که ز بهر او مرا غم نیکوست

شمارهٔ ۱۷ : مر کلک ترا سخاوت، ای خسرو، خوست

شمارهٔ ۱۸ : دل برکندم زین تن بیمار، ای دوست

شمارهٔ ۱۹ : در چشم من از آتش عشق تو نمیست

شمارهٔ ۲۰ : ای رای تو با ضمیر گردون شد جفت

شمارهٔ ۲۱ : تا در دل من گل هوای تو شکفت

شمارهٔ ۲۲ : چون بر همه کس نمی‌شود راز نهفت

شمارهٔ ۲۳ : تا از برم آن یار پسندیده برفت

شمارهٔ ۲۴ : ای گشته پراکنده سپاه و حَشَمت

شمارهٔ ۲۵ : ای تو تبتی مشک و حسودت زرغُنج

شمارهٔ ۲۶ : گر شاه سه شش خواست سه یک زخم افتاد

شمارهٔ ۲۷ : مر جاه ترا بلندی جوزا باد

شمارهٔ ۲۸ : در عشق تو چشمم از جهان دوخته باد

شمارهٔ ۲۹ : یزدان خرد و کمال راه تو نهاد

شمارهٔ ۳۰ : گم بوده، ز تو جنت و کوثر یابد

شمارهٔ ۳۱ : نی مهر تو در هیچ نگین می‌گنجد

شمارهٔ ۳۲ : مادح ز عطای تو توانگر گردد

شمارهٔ ۳۳ : هر روز بتم با دگری پیوندد

شمارهٔ ۳۴ : فردا علم عشق برون خواهم زد

شمارهٔ ۳۵ : ای مه، به کف ابر زبون خواهی شد

شمارهٔ ۳۶ : بیهوده بر آزار من، ای سرو بلند

شمارهٔ ۳۷ : هر گه که بخندد آن نگار دلبند

شمارهٔ ۳۸ : پیچیدن افعی به کمندت ماند

شمارهٔ ۳۹ : نوروز شکفته از لقای تو برند

شمارهٔ ۴۰ : عشق تو مرا از دل و از جان برکند

شمارهٔ ۴۱ : عشق تو ز هر دل آشیانی نکند

شمارهٔ ۴۲ : آن دل، که به بند عشق کس بسته نبود

شمارهٔ ۴۳ : ای شاه، جهان زود به کام تو شود

شمارهٔ ۴۴ : چون قفل نشاط را شود باغ کلید

شمارهٔ ۴۵ : گر نعل سمند تو بر آهن ساید

شمارهٔ ۴۶ : مرد آنکه شدن را بشتاب آراید

شمارهٔ ۴۷ : از خاک چمن بوی سمن می‌آید

شمارهٔ ۴۸ : چون لعل کند سنان سر از خون جگر

شمارهٔ ۴۹ : عشن تو مرا توانگری آرد بر

شمارهٔ ۵۰ : گر عشق تو بر من آورد رنج به سر

شمارهٔ ۵۱ : با عشق بتان چو اوفتادت سر و کار

شمارهٔ ۵۲ : چون برکشی آن بلارک گوهردار

شمارهٔ ۵۳ : سردست و مسافتیست تا فصل بهار

شمارهٔ ۵۴ : غافل شدی ای نفس، دگر باره ز کار

شمارهٔ ۵۵ : ملک تو، شها، درخت نو بود به بار

شمارهٔ ۵۶ : مهروی من، آن یافته از خوبی بَهر

شمارهٔ ۵۷ : آن شد که ترا رفت همی با ما ناز

شمارهٔ ۵۸ : ای گل رخ سرو قامت، ای مایهٔ ناز

شمارهٔ ۵۹ : زآن روز که من عشق تو کردم آغاز

شمارهٔ ۶۰ : صد لابه و صد بند حیل کردی باز

شمارهٔ ۶۱ : یک چند به دام عشق بودم به گداز

شمارهٔ ۶۲ : یک ره که گرفت خصم بدخواهی ساز

شمارهٔ ۶۳ : ای چون هستی برده دل من به هوس

شمارهٔ ۶۴ : چون بی تو زنم به یاد مهر تو نفس

شمارهٔ ۶۵ : یک چند به عزتم نمودی وسواس

شمارهٔ ۶۶ : جان ز خم سر زلف تو گرداند ریش

شمارهٔ ۶۷ : ناگاه همی زدم من، ای شمع و چراغ

شمارهٔ ۶۸ : تا ز ابر فراق تو ببارید تگرگ

شمارهٔ ۶۹ : از هیبت تو بریزد اندر صفِ جنگ

شمارهٔ ۷۰ : گر خواهی، ازین حشمت والا به مَثَل

شمارهٔ ۷۱ : از حمله سمند تو، ز آسیب نعال

شمارهٔ ۷۲ : اندر خوبی ترا فزوده‌ست جمال

شمارهٔ ۷۳ : بر جاه تو، ای خواجه شود هر عیال

شمارهٔ ۷۴ : با زور تو، ای عالم احسان و کرم

شمارهٔ ۷۵ : بر دیده خیال دوست بنگاشته‌ام

شمارهٔ ۷۶ : در شهر هری عاشق زار تو منم

شمارهٔ ۷۷ : در دیدهٔ دل جلوه‌گرت می‌بینم

شمارهٔ ۷۸ : بر تیغ بلاهای تو تا پاک شوم

شمارهٔ ۷۹ : چون پیش دل این هجر به ناکامه نهم

شمارهٔ ۸۰ : بیجادۀ لولوی تو سیم اندر میم

شمارهٔ ۸۱ : زآن بر دو لبت ز بوسه مرزوق نیَم

شمارهٔ ۸۲ : ای آنکه تویی نور دل و شمع روان

شمارهٔ ۸۳ : این نافرمان دل، ار پذیرد فرمان

شمارهٔ ۸۴ : ای عادت تو به وعده صادق بودن

شمارهٔ ۸۵ : ناشاد مرا، ای بت نوشاد، مکن

شمارهٔ ۸۶ : ای برده فراق تو فراغ دل من

شمارهٔ ۸۷ : ای کرده به بی وفایی آهنگ، مرو

شمارهٔ ۸۸ : بر عاج بُناگوش چو سیم و خز تو

شمارهٔ ۸۹ : گفتم بکنم دو دست کوتاه از تو

شمارهٔ ۹۰ : هر چند به دردم از دل محکمِ تو

شمارهٔ ۹۱ : تا بود ز روی مهر لاف من و تو

شمارهٔ ۹۲ : ای همت من رسیده پاک از پی تو

شمارهٔ ۹۳ : ای فخر زمانه را ز پیوندی تو

شمارهٔ ۹۴ : دل تنگم از آن جهان پیوسته

شمارهٔ ۹۵ : از جور و ستیز تو به هر بیهده‌ای

شمارهٔ ۹۶ : ای شمع، که پیش نور دود آوردی

شمارهٔ ۹۷ : گر عقل مکان گیر مصور بودی

شمارهٔ ۹۸ : از شَست، شها، چو ناوکی بگذاری

شمارهٔ ۹۹ : آن به که جهان را به دل شاد خوری

شمارهٔ ۱۰۰ : اول قدم آنست که جان در بازی

شمارهٔ ۱۰۱ : بی آنکه ز من به تو بدی گفت کسی

شمارهٔ ۱۰۲ : تا بنده شد از هوا قرین هوسی

شمارهٔ ۱۰۳ : دردا و دریغا که چنین در هوسی

شمارهٔ ۱۰۴ : من عاشق تو، نه بر توام دسترسی

شمارهٔ ۱۰۵ : می‌کوشیدیم کز تو سازیم کسی

شمارهٔ ۱۰۶ : گر من صنما، سوی تو ره یافتمی

شمارهٔ ۱۰۷ : آن قوم کجا نزد تو پویند همی

شمارهٔ ۱۰۸ : اقبال براندت که حکمت خوانی