خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات

فیاض لاهیجی » دیوان اشعار » رباعیات

شمارهٔ ۱ : با عشق هوس سوز غم کام کجا

شمارهٔ ۲ : در وادی عشق پر مکش منّت پا

شمارهٔ ۳ : اصحاب پیمبر ارچه نورند و هُدا

شمارهٔ ۴ : ای راحت جان غصّه پرورد بیا

شمارهٔ ۵ : ای آرزوی دل غم اندود بیا

شمارهٔ ۶ : ای بی‌نم جود تو همه بحر سراب

شمارهٔ ۷ : فیاض ازل که بزم هستی آراست

شمارهٔ ۸ : از ناز قضا چو چهرة حسن آراست

شمارهٔ ۹ : هر چند که دل لبالب از نور خداست

شمارهٔ ۱۰ : ماه رمضان عجب مه روح‌فزاست

شمارهٔ ۱۱ : ماییم که بی‌تکلّفی‌ها فن ماست

شمارهٔ ۱۲ : درد تو تلافی تن آسانی‌هاست

شمارهٔ ۱۳ : در پیش کسی که علم و دانش بابست

شمارهٔ ۱۴ : در گلشن عشق خرمی نایابست

شمارهٔ ۱۵ : امشب ز غمت روح و روانم می‌سوخت

شمارهٔ ۱۶ : فیّاض بیا که عشق بارت دادست

شمارهٔ ۱۷ : ای شعله ز دست خوی بیدادگرت

شمارهٔ ۱۸ : امروز که دیدار تو ما را عیدست

شمارهٔ ۱۹ : فیّاض دگر عشق عبارت دادست

شمارهٔ ۲۰ : آنرا که به اوصاف تو دید دگرست

شمارهٔ ۲۱ : آنم که ز خرّمی دلم را عارست

شمارهٔ ۲۲ : دل بست به خود تارِ تعلّق ز نخست

شمارهٔ ۲۳ : هر کس که تعلّقش به هستی بیش است

شمارهٔ ۲۴ : فیّاض کجایی که مرا حال خوشست

شمارهٔ ۲۵ : آهم ز دل زبانه فرسود نشست

شمارهٔ ۲۶ : حسرت غم دیرینه دوا نتوانست

شمارهٔ ۲۷ : دور افکندن نشانة خواستن است

شمارهٔ ۲۸ : عشق است میی که ساقیش عرفانست

شمارهٔ ۲۹ : بگذر ز ره و رسم، سعادت اینست

شمارهٔ ۳۰ : چون در شب معراج نبی همّت بست

شمارهٔ ۳۱ : یک لحظه که در پیش من آن شوخ نشست

شمارهٔ ۳۲ : تا زلف به روی تو پریشان شده است

شمارهٔ ۳۳ : لطف تو به ما نه این چنین می‌بایست

شمارهٔ ۳۴ : هم گریه من ز چشم مست دگریست

شمارهٔ ۳۵ : در عشق تو، خون، چشم تر من نگذاشت

شمارهٔ ۳۶ : آن مه که به لب چشمه کوثر دارد

شمارهٔ ۳۷ : هر کس که چو من سری به دردش دارد

شمارهٔ ۳۸ : مرگم ز ره هلاک برمی‌دارد

شمارهٔ ۳۹ : در فکر شبم تا به سحر خواب نبرد

شمارهٔ ۴۰ : چون برق نگاه تو به من می‌تازد

شمارهٔ ۴۱ : زرگر پسری که حسن ازو می‌نازد

شمارهٔ ۴۲ : وصل است متاعی که به دیدن نرسد

شمارهٔ ۴۳ : دیده به وصال جز به دیدن نرسد

شمارهٔ ۴۴ : هر گاه که آن زهره جبین می‌رقصد

شمارهٔ ۴۵ : ترک هوسات خام می‌باید کرد

شمارهٔ ۴۶ : تب، رو به من از غایت بی‌شرمی کرد

شمارهٔ ۴۷ : دنیا آن به که خواجه پاکش بخورد

شمارهٔ ۴۸ : در روی تو کافتاب انور آمد

شمارهٔ ۴۹ : صد شکر که آن سرو‌‌ چمن باز آمد

شمارهٔ ۵۰ : چشمان تو در فتنه‌گری یکدله‌اند

شمارهٔ ۵۱ : ای خواجه تو می‌روی و دنیا ماند

شمارهٔ ۵۲ : آنانکه رهی به عالم دل دارند

شمارهٔ ۵۳ : هر دل که هوای عالم راز کند

شمارهٔ ۵۴ : خورشید چو ذرّه آرزوی تو کند

شمارهٔ ۵۵ : گر دل ز فروغ عشق پیرایه کند

شمارهٔ ۵۶ : آمد به من از تو مصرعی چند بلند

شمارهٔ ۵۷ : آنانکه خدا را به نظر می‌دانند

شمارهٔ ۵۸ : هر دل که به اسرار جلی گرم بود

شمارهٔ ۵۹ : تا مرد مجرّد از من و ما نبود

شمارهٔ ۶۰ : با خلق جهان غیر نزاعی نبود

شمارهٔ ۶۱ : در عهد تو حسن را زکاتی نبود

شمارهٔ ۶۲ : گر مشکل حشر بر تو مفتوح شود

شمارهٔ ۶۳ : چون جبهه‌اش از ناز گرهگیر شود

شمارهٔ ۶۴ : سعی تو کلید قفل مشکل نشود

شمارهٔ ۶۵ : تا از سر مرد عقل بیرون نشود

شمارهٔ ۶۶ : در کفر و در اسلام دری باز نبود

شمارهٔ ۶۷ : خود را با ما چو دیده بستیم نمود

شمارهٔ ۶۸ : تا نیش زبانم رگ اندیشه گشود

شمارهٔ ۶۹ : در دل هیچم ز خیر و شر درناید

شمارهٔ ۷۰ : دورم افکند چرخ اگر زان خورشید

شمارهٔ ۷۱ : دیروز که آن شکر لب از ما رنجید

شمارهٔ ۷۲ : تا پا سر زلفت از سر دوش کشید

شمارهٔ ۷۳ : گر بی‌عمل از علم کسی بهره ندید

شمارهٔ ۷۴ : آنرا که خبر ز عالم راز رسید

شمارهٔ ۷۵ : گر زانکه ز گفتگوی درس اسرار

شمارهٔ ۷۶ : در آرزوی وصال آن خوشرفتار

شمارهٔ ۷۷ : در کشور فضل کرده یزدانت صدر

شمارهٔ ۷۸ : دورم ز تو ای نگار خاکم بر سر

شمارهٔ ۷۹ : در سایه سرو قدت ای مایه ناز

شمارهٔ ۸۰ : فیاض ترا لاف حرامست هنوز

شمارهٔ ۸۱ : تا چند ز کس تاب جفا آرد کس

شمارهٔ ۸۲ : نوروز شد و شکفت گلزار هوس

شمارهٔ ۸۳ : ای غنچه چه دلتنگ نشینی خوش باش

شمارهٔ ۸۴ : جانا چو گل شکفته بی‌شرم مباش

شمارهٔ ۸۵ : شرعست سپهری که نیابی خطرش

شمارهٔ ۸۶ : آن شب که رسول ما سفر کرد به عرش

شمارهٔ ۸۷ : دل یافت حیات ابد از خدمت فیض

شمارهٔ ۸۸ : فیّاض شدم ز وضع یاران دلتنگ

شمارهٔ ۸۹ : هر چند که کعبه راست فضلی کامل

شمارهٔ ۹۰ : آن خاتم انبیا نبّی مرسل

شمارهٔ ۹۱ : ای گل شده بی‌رخ نکویت بدنام

شمارهٔ ۹۲ : بیمارم و آن نیم که یک جا افتم

شمارهٔ ۹۳ : مشهور به عشق تو ستمگر گشتم

شمارهٔ ۹۴ : هر چند که دور از درت می‌گردم

شمارهٔ ۹۵ : آخر ترک تو بیوفا دل کردم

شمارهٔ ۹۶ : صد شکر که آهوی ترا صید شدم

شمارهٔ ۹۷ : تا داغ غم عشق تو بر جان دارم

شمارهٔ ۹۸ : امروز به روی کار آبی دارم

شمارهٔ ۹۹ : کی جانب هند روی نیکو آرم

شمارهٔ ۱۰۰ : سرگشتة اوّلم به آخر نرسم

شمارهٔ ۱۰۱ : بینم چو وفا ز بی‌وفایی ترسم

شمارهٔ ۱۰۲ : از مکرِ خرد ز حد فزون می‌ترسم

شمارهٔ ۱۰۳ : هر لحظه دُری نهد در آغوشم چشم

شمارهٔ ۱۰۴ : چشم سیه یار نپرسی حالم؟

شمارهٔ ۱۰۵ : غم نیست گر از درد غم افتاده شوم

شمارهٔ ۱۰۶ : من داغ علی به هیچ مرهم ندهم

شمارهٔ ۱۰۷ : ما بر در دوست بی‌دلایل رفتیم

شمارهٔ ۱۰۸ : دل را ز می عشق تو بیهش کردیم

شمارهٔ ۱۰۹ : بر فرق، کلاهِ خاک راهی داریم

شمارهٔ ۱۱۰ : با راه صواب از خطا می‌گردیم

شمارهٔ ۱۱۱ : ما خاک وجود خویش را زر نکنیم

شمارهٔ ۱۱۲ : عمری شده تا ز خیل مهجورانیم

شمارهٔ ۱۱۳ : رمزی ز قضا و قدرت می‌گویم

شمارهٔ ۱۱۴ : گاهی ز نبی گه ز ولی می‌گویم

شمارهٔ ۱۱۵ : وقت است که ترک پیر و استاد دهیم

شمارهٔ ۱۱۶ : هر چند کنی ز چرخ و انجم برهان

شمارهٔ ۱۱۷ : یارب کشتم به وصل حاصل برسان

شمارهٔ ۱۱۸ : اکنون که شد از عید گلستان خندان

شمارهٔ ۱۱۹ : اسرار نهان فاش نباید گفتن

شمارهٔ ۱۲۰ : بی‌ذوق نشاید ره معنی رفتن

شمارهٔ ۱۲۱ : بی‌شرع ره خدا نشاید رفتن

شمارهٔ ۱۲۲ : جز مدح علی نمی‌توانم گفتن

شمارهٔ ۱۲۳ : چون سنگ ستم پیشه کند دل خستن

شمارهٔ ۱۲۴ : در شوره زمین تاک نشاید کشتن

شمارهٔ ۱۲۵ : باید به لباس نیستی هست شدن

شمارهٔ ۱۲۶ : تا چند به فکر خودپرستی بودن!

شمارهٔ ۱۲۷ : آن شاخ گل ارچه هست پنهان ز چمن

شمارهٔ ۱۲۸ : فیّاض ز عقل سر به مستی بَر کُن

شمارهٔ ۱۲۹ : چون عقل قبولم نکند دردم من

شمارهٔ ۱۳۰ : ای عشق بیا که سخت بی‌دردم من

شمارهٔ ۱۳۱ : یک ره سوی دل که لوح جانست ببین

شمارهٔ ۱۳۲ : گر سایه نداشت همره آن شمع یقین

شمارهٔ ۱۳۳ : دنیا گردیست بر رخ شاهد دین

شمارهٔ ۱۳۴ : دامن ز تعلقات دنیا برچین

شمارهٔ ۱۳۵ : هر چند نیارم آمدن در بر تو

شمارهٔ ۱۳۶ : نوروز شد و یار به من بست گرو

شمارهٔ ۱۳۷ : ای دوست که با چهره زردیم از تو

شمارهٔ ۱۳۸ : کردم برِ نامحرم اگر داد از تو

شمارهٔ ۱۳۹ : از پیش من ای ماه جهان گرد مرو

شمارهٔ ۱۴۰ : دلگیر بود ناله بلبل بی‌تو

شمارهٔ ۱۴۱ : هستی همه گرچه هست از فیض اله

شمارهٔ ۱۴۲ : یارب نفس گرم ثنا سنجم ده

شمارهٔ ۱۴۳ : دنیا چاهی است نزد دانا بی‌ته

شمارهٔ ۱۴۴ : آمد سر زلف بند بند افکنده

شمارهٔ ۱۴۵ : یارب گره غفلتم از دل بگشای

شمارهٔ ۱۴۶ : رفتی رفتی ز پیشم ای جان رفتی

شمارهٔ ۱۴۷ : هر دل که نداشت نور دانشمندی

شمارهٔ ۱۴۸ : ای آنکه دو لب به نشئه مل داری

شمارهٔ ۱۴۹ : لطف و کرم و طبع وفاجو داری

شمارهٔ ۱۵۰ : تا کی فیّاض ترک مستی تا کی!

شمارهٔ ۱۵۱ : تا کی هدف بوده و نابوده شوی

شمارهٔ ۱۵۲ : ای آنکه به چهره کمتر از باغ نیی