خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

فصیحی هروی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : برقیم ولی رنجه نسازیم گیا را

شمارهٔ ۲ : گرفت گریه ما کوه و دشت و صحرا را

شمارهٔ ۳ : برخیز و گوی جلوه مالک رقاب را

شمارهٔ ۴ : خدایا روزی این خود‌پرستان ساز جنت را

شمارهٔ ۵ : چو آفتاب کند تاب شرم ماه ترا

شمارهٔ ۶ : سرمه کوری کشیدم دیده تحقیق را

شمارهٔ ۷ : آن قطره‌ام که بحر به دور افکند مرا

شمارهٔ ۸ : باز عشق آمد که آراید گلستان مرا

شمارهٔ ۹ : جنونی کو که سرگردان کنم در دیده طوفان را

شمارهٔ ۱۰ : بردیم باز بر سر نظاره دیده را

شمارهٔ ۱۱ : به صبوری بفریبم دل شیدایی را

شمارهٔ ۱۲ : هنوز شعله‌فشانست آه حسرت ما

شمارهٔ ۱۳ : عشق کرم آموز در‌آمد ز در ما

شمارهٔ ۱۴ : پامال ترکتاز خزان شد بهار ما

شمارهٔ ۱۵ : شبی که هجر بپرداخت از تو منزل ما

شمارهٔ ۱۶ : آشفته‌تر از ماست بسی انجمن ما

شمارهٔ ۱۷ : چون شعله پرتب است درون و برون ما

شمارهٔ ۱۸ : باز دل در موج تبخال از تب حرمان کیست

شمارهٔ ۱۹ : باز دل بر در غم طرح محبت انداخت

شمارهٔ ۲۰ : عندلیب عشق را جز ناله‌های زار نیست

شمارهٔ ۲۱ : خاکستر این سوخته را باز توان سوخت

شمارهٔ ۲۲ : امشب از شعله آهم جگر غم می‌سوخت

شمارهٔ ۲۳ : ستم ز نرگس مستت ستمگری آموخت

شمارهٔ ۲۴ : ساقی که می‌ خود همه در جام شمار ریخت

شمارهٔ ۲۵ : شناخت ذوق بهار آنکه گل به دامان ریخت

شمارهٔ ۲۶ : چه آبروی که آن رانه عشق روی تو ریخت

شمارهٔ ۲۷ : هجر تو جزو اول دیوان محنتست

شمارهٔ ۲۸ : بر گوش دلم زمزمه توبه حرام است

شمارهٔ ۲۹ : چون عدم از بر عالم برخاست

شمارهٔ ۳۰ : کی ز ماتمخانه ما دود افغان برنخاست

شمارهٔ ۳۱ : کارم چو زلف یار پریشان و در هم است

شمارهٔ ۳۲ : ناله رازی‌ست که در سینه نهفتن ستم است

شمارهٔ ۳۳ : هزار گل ز جگر در کنار خنده ماست

شمارهٔ ۳۴ : باز جانم دوزخ آشام از غم غمخوار تست

شمارهٔ ۳۵ : امشب از دولت دیدار تو عید نظرست

شمارهٔ ۳۶ : ما و من برلب مرغان چمن بسیارست

شمارهٔ ۳۷ : عالم ز ما تهی و ز افغان ما پرست

شمارهٔ ۳۸ : ما غریبان را ز ناکامی کنار جان پرست

شمارهٔ ۳۹ : بی روی او نظاره ز چشمم برون نشست

شمارهٔ ۴۰ : وفای عهد ز خوبان عهد ما غلط‌ست

شمارهٔ ۴۱ : در مذهب ما هر چه بجز دوست حرامست

شمارهٔ ۴۲ : بی بصر دیده ارباب هوس حیرانست

شمارهٔ ۴۳ : برون شدن ز دلم درد را چه امکانست

شمارهٔ ۴۴ : چون غنچه دلم شیفته و دل نگرانست

شمارهٔ ۴۵ : شه محبتم و ملک غم بلاد منست

شمارهٔ ۴۶ : من آن صیدم که صیادم جنونست

شمارهٔ ۴۷ : گستاخی نظاره ما جرم جنونست

شمارهٔ ۴۸ : نهفته در دم شمشیر نوبهاری هست

شمارهٔ ۴۹ : آن سرو خرامان که گذشت از چمن کیست

شمارهٔ ۵۰ : در می‌زنم چه شد که گشایش پدید نیست

شمارهٔ ۵۱ : آتش به از گلی‌ست کش آسیب خار نیست

شمارهٔ ۵۲ : آن نسیمم که سر و برگ خس و خارم نیست

شمارهٔ ۵۳ : نافه چو طره غالیه بار تو نیست

شمارهٔ ۵۴ : نخل طلبم هیچ مرا برگ و بری نیست

شمارهٔ ۵۵ : بی سبب زلفش اضطراب نداشت

شمارهٔ ۵۶ : تب دوش از ملال تو از خود خبر نداشت

شمارهٔ ۵۷ : دی قاصد یار آمد و مژگان‌تری داشت

شمارهٔ ۵۸ : نوبهاران از در این باغ و بستان بازگشت

شمارهٔ ۵۹ : از دل هزار لخت به چشم نثار رفت

شمارهٔ ۶۰ : از فیض گریه‌ام مژه نشو و نما گرفت

شمارهٔ ۶۱ : شب بی‌خبرم حرف فراقت به زبان رفت

شمارهٔ ۶۲ : دوش غم بر گریه‌های زخم ما خندید و رفت

شمارهٔ ۶۳ : از عافیت طراوات گلزار کس مباد

شمارهٔ ۶۴ : شب نخل تجلی به گلستان تو بر داد

شمارهٔ ۶۵ : هر قطره خون گرم که از دل در اوفتد

شمارهٔ ۶۶ : غم عشقت به عالم در نگنجد

شمارهٔ ۶۷ : چنان که باغ در آغوش گل نمی‌گنجد

شمارهٔ ۶۸ : مگر بازم دل از زخم جفایی شاد می‌گردد

شمارهٔ ۶۹ : سر آشفته بختم تا به کی بر خویشتن خندد

شمارهٔ ۷۰ : از روز سیاهم شب هجران گله دارد

شمارهٔ ۷۱ : غمش به تازه ندانم چه مدعا دارد

شمارهٔ ۷۲ : بر خرمنم طلیعه برقی گذار کرد

شمارهٔ ۷۳ : رفت صد عید و نسیمی یاد باغ ما نکرد

شمارهٔ ۷۴ : حسن پیرایه دکان هوس نتوان کرد

شمارهٔ ۷۵ : دیده هرگز خویشتن را صید شهبازی نکرد

شمارهٔ ۷۶ : سالها دیده ما را مژه دربانی کرد

شمارهٔ ۷۷ : عشق هر ساعت شبیخون بر دل ریش آورد

شمارهٔ ۷۸ : دیده امشب ره نظاره به پایان آورد

شمارهٔ ۷۹ : خطت هر دم جهانی از تجلی رایگان گیرد

شمارهٔ ۸۰ : گرت خراب کند عشق تا ز سر سازد

شمارهٔ ۸۱ : نشئه‌ی شوق کی از ساغر عشرت خیزد

شمارهٔ ۸۲ : ز خواب آن چشم شهلا برنخیزد

شمارهٔ ۸۳ : فلک خونم به تیغ آن بت بی‌باک می‌ریزد

شمارهٔ ۸۴ : خوش آن بهشت کش از شعله نو گلی باشد

شمارهٔ ۸۵ : چه دانستم که رازم مو به مو اظهار خواهد شد

شمارهٔ ۸۶ : گر نقاب از رخ بگیری آفتابم می‌کشد

شمارهٔ ۸۷ : تنم از داغ حسرت رشک آتشگاه گبران شد

شمارهٔ ۸۸ : هر شبم داغی چنان در گلخن تن بشکفد

شمارهٔ ۸۹ : خون شکایتم ز لب زخم چون چکد

شمارهٔ ۹۰ : جان بی‌رخ تو درد دل غمزده داند

شمارهٔ ۹۱ : رفتند همدمان و مرا دل فگار ماند

شمارهٔ ۹۲ : در فراق شعله خاکستر نشینم کرده‌اند

شمارهٔ ۹۳ : چشم ترا ز مستی ناز آفریده‌اند

شمارهٔ ۹۴ : ماییم جدا از تو به غم ساخته‌ای چند

شمارهٔ ۹۵ : خنده ساقی دگر در ساغر آتش می‌زند

شمارهٔ ۹۶ : تلخکامان مزه شهد هوس نشناسند

شمارهٔ ۹۷ : شوق دیدار تو چون چشم مرا باز کند

شمارهٔ ۹۸ : یک ناوک ارنه در دل صد پاره بشکند

شمارهٔ ۹۹ : چون امتان کبر حدیث نسب کنند

شمارهٔ ۱۰۰ : نوبهار آمد که مرغان بال و پر گلگون کنند

شمارهٔ ۱۰۱ : اگر ز حسن تو یک ذره آشکاره کنند

شمارهٔ ۱۰۲ : در دیده نگه چون ز تو در خون بنشیند

شمارهٔ ۱۰۳ : دل در آن زلف پریشان رسد و بنشیند

شمارهٔ ۱۰۴ : بیزارم از آن سینه که از جوش نشیند

شمارهٔ ۱۰۵ : چون صبا جلوه آن زلف گره گیر دهد

شمارهٔ ۱۰۶ : عشق هر جا دست با غیرت پی پیمان دهد

شمارهٔ ۱۰۷ : یاد آن شبها که بزم عیش ما آباد بود

شمارهٔ ۱۰۸ : شب که جانم خسته از بیم وداع یار بود

شمارهٔ ۱۰۹ : شب همه شب با صبوری ناله‌ام در جنگ بود

شمارهٔ ۱۱۰ : دوش از تب پیکرم چون شعله آتش بال بود

شمارهٔ ۱۱۱ : تا من آتش خانه بودم رسم خاکستر نبود

شمارهٔ ۱۱۲ : تا گلستان بود کی پرخار بیدادم نبود

شمارهٔ ۱۱۳ : خوش آن که جوش دیده بیهوده بین نبود

شمارهٔ ۱۱۴ : تا سر مژگان تماشا دیده بر هم چیده بود

شمارهٔ ۱۱۵ : دل را دگر در کین ما بر لب چه نفرین می‌رود

شمارهٔ ۱۱۶ : کو جنون تا هر نفس لب در سراغی گم شود

شمارهٔ ۱۱۷ : به باده صوفی ما صاف از ریا نشود

شمارهٔ ۱۱۸ : رمزی‌ست خط دوست که چون بخت سر‌آید

شمارهٔ ۱۱۹ : بهشتی روی من چون پرده از رخسار بگشاید

شمارهٔ ۱۲۰ : مراد ما ز مادر بر سر خشت عدم آید

شمارهٔ ۱۲۱ : دل از ولایت غم بار بسته می‌‌آید

شمارهٔ ۱۲۲ : دیدی که چو بخت یار برگردید

شمارهٔ ۱۲۳ : دیده امشب همه شب خواب پریشان می‌دید

شمارهٔ ۱۲۴ : کسی در این چمن اسرار رنگ و بو فهمید

شمارهٔ ۱۲۵ : باز دل آوازه زلف پریشانی شنید

شمارهٔ ۱۲۶ : ای دل نشاط صرف کن و غم نگاه دار

شمارهٔ ۱۲۷ : تا نفس داری سراغ کوی آن مه‌پاره گیر

شمارهٔ ۱۲۸ : گر آگهی ز دوق طلب تشنه لب بمیر

شمارهٔ ۱۲۹ : گرت بود جگری سوختن ز داغ آموز

شمارهٔ ۱۳۰ : چون عشق آشنای تو شد از خرد گریز

شمارهٔ ۱۳۱ : هرگز مباش آتش سوزان سپند باش

شمارهٔ ۱۳۲ : تا توانی در ترازوی هوس بی سنگ باش

شمارهٔ ۱۳۳ : من که افسرده‌ترم از نفس مرغ خموش

شمارهٔ ۱۳۴ : چون اشک خرقه طلب از خون ناب پوش

شمارهٔ ۱۳۵ : تاب خورشید رخت از تب فزونتر بود دوش

شمارهٔ ۱۳۶ : متاع اشک گر آتش بود برو بفروش

شمارهٔ ۱۳۷ : ز پا افکند ما را آرزوی سرو بالایش

شمارهٔ ۱۳۸ : از پی رفع خمار دل غم‌پرور خویش

شمارهٔ ۱۳۹ : از خون کشتگان شکفد لاله‌زار عشق

شمارهٔ ۱۴۰ : می‌آید از سیر جگر آهم گلستان در بغل

شمارهٔ ۱۴۱ : گرد افغانم ز دامان جرس افتاده‌ام

شمارهٔ ۱۴۲ : دردم و نوش مراد از نیش نشتر خورده‌ام

شمارهٔ ۱۴۳ : ناله دردم و خوش بر سر کار آمده‌ام

شمارهٔ ۱۴۴ : جوش ذوقم خوش‌نشین کشور میخانه‌ام

شمارهٔ ۱۴۵ : چون ابر شب ز آتش تب می‌گریستم

شمارهٔ ۱۴۶ : یک گام گر از محمل غم باز‌پس افتم

شمارهٔ ۱۴۷ : دیده را گم داشتم عمری و اکنون یافتم

شمارهٔ ۱۴۸ : درین مدت که در خیل اسیران تو جا کردم

شمارهٔ ۱۴۹ : چو شبها بستر و بالین دل از ریش می‌کردم

شمارهٔ ۱۵۰ : شب که غمهای ترا پرده‌نشین می‌کردم

شمارهٔ ۱۵۱ : پریشان ناله‌ام بر گرد هر گلزار می‌گردم

شمارهٔ ۱۵۲ : به بوی درد پریشان زلف یار شدم

شمارهٔ ۱۵۳ : چمن پیرای صبحم کیمیای خاروخس دارم

شمارهٔ ۱۵۴ : لب زخم ستمم مژده ماتم دارم

شمارهٔ ۱۵۵ : ارمغان از بینوایی غم به گلشن می‌برم

شمارهٔ ۱۵۶ : بترس از آن که دمی دامن سحر گیرم

شمارهٔ ۱۵۷ : گر شاهد غم جلوه کند کام نگیرم

شمارهٔ ۱۵۸ : فردوس ساز کلبه پردود آتشم

شمارهٔ ۱۵۹ : نوبهارست و در انجام طرب می‌کوشم

شمارهٔ ۱۶۰ : گوارا باد آیات تجلی بر لب هوشم

شمارهٔ ۱۶۱ : دیریست که از گریه بهار دل ریشم

شمارهٔ ۱۶۲ : نسیم نوبهاران نیستم کاندر چمن رقصم

شمارهٔ ۱۶۳ : چون سینه ماتم‌زدگان غرقه داغم

شمارهٔ ۱۶۴ : کتاب عشقم و آیات زلف دوست عنوانم

شمارهٔ ۱۶۵ : جنون از داغ رسوایی چو آراید گلستانم

شمارهٔ ۱۶۶ : از ناله لب حوصله بستن نتوانم

شمارهٔ ۱۶۷ : عشق کو تا آتشی در خرمن اخگر زنم

شمارهٔ ۱۶۸ : قرعه کاری به نام سعی باطل می‌زنم

شمارهٔ ۱۶۹ : کو جنونی تا خرد را طعمه سودا کنم

شمارهٔ ۱۷۰ : چند در دل شکنم ناله و خاموش کنم

شمارهٔ ۱۷۱ : کو هجوم گریه کز یک قطره صد جیحون کنم

شمارهٔ ۱۷۲ : چند ای شوق طواف در و بام تو کنم

شمارهٔ ۱۷۳ : ز گریه موج زند مجلس ار ندیم شوم

شمارهٔ ۱۷۴ : ما ز مادر داغ بر دل خاک بر سر زاده‌ایم

شمارهٔ ۱۷۵ : تا وداع شعله خود همچو اخگر کرده‌ایم

شمارهٔ ۱۷۶ : دوش بی روی تو از دل خون ناب افشانده‌ایم

شمارهٔ ۱۷۷ : باز در دل شعله‌های آفتاب افکنده‌ایم

شمارهٔ ۱۷۸ : وقت غم خوش کآتش از باغ و بهارش چیده‌ایم

شمارهٔ ۱۷۹ : عمریست تا به درد محبت فسانه‌ایم

شمارهٔ ۱۸۰ : کو عشق خانه‌سوز که ما بلهوس نه‌ایم

شمارهٔ ۱۸۱ : روزگاری شد که ما زین بخت وارون می‌تپیم

شمارهٔ ۱۸۲ : در مزاج درد خود ذوق مداوا سوختیم

شمارهٔ ۱۸۳ : کی مسیحا داشت در بار آنچه ما می‌خواستیم

شمارهٔ ۱۸۴ : از عمر دمی را به غمی باز نبستیم

شمارهٔ ۱۸۵ : لب زخمیم و افغان را پرستیم

شمارهٔ ۱۸۶ : در خلوت غم چند گهی خام نشستیم

شمارهٔ ۱۸۷ : ما بت نه زاندیشه معبود شکستیم

شمارهٔ ۱۸۸ : ما دو عالم را ز موج غم خراب انگاشتیم

شمارهٔ ۱۸۹ : شب که بر آن آفتاب راه گرفتیم

شمارهٔ ۱۹۰ : شب که ما تو سن بیهوده روی پی کردیم

شمارهٔ ۱۹۱ : یاد آن روزی که در میخانه ساغر می‌زدیم

شمارهٔ ۱۹۲ : صبحیم چه سود از دل آهی ندمیدیم

شمارهٔ ۱۹۳ : کو دل که رو به میکده مشرب آوریم

شمارهٔ ۱۹۴ : کو حریفی تا دو جامی از می احمر زنیم

شمارهٔ ۱۹۵ : تا کی چو طفل عقل دم از مهر و کین زنیم

شمارهٔ ۱۹۶ : برخیز تا زیارت ماتم‌سرا کنیم

شمارهٔ ۱۹۷ : تا چند درین غمکده بیکار نشینیم

شمارهٔ ۱۹۸ : سکه به نام عجز زد شوکت پادشاهیم

شمارهٔ ۱۹۹ : ما روزی حیات بجز خون نمی‌دهیم

شمارهٔ ۲۰۰ : رسم عشاقست خندان اشک حرمان ریختن

شمارهٔ ۲۰۱ : قوت جگرت ز جوش بستان

شمارهٔ ۲۰۲ : از شهیدان تو فرمان بردن و جان باختن

شمارهٔ ۲۰۳ : اشک حسرت در عذار ما غریبان ریختن

شمارهٔ ۲۰۴ : ساقی به سودا جام رو کن

شمارهٔ ۲۰۵ : این شهادتگه عشق‌ست تقاضایی کن

شمارهٔ ۲۰۶ : چون نعش من برند برون از سرای من

شمارهٔ ۲۰۷ : درد ما ننگ مداوا برنتابد بیش ازین

شمارهٔ ۲۰۸ : ره گر اینست درین بادیه گمراهی به

شمارهٔ ۲۰۹ : جان را شکنج ساز و به زلف حبیب ده

شمارهٔ ۲۱۰ : هر خار کان ز گلشن هجران برآمده

شمارهٔ ۲۱۱ : خدایا رخصت پرواز ازین دام مجاز ده

شمارهٔ ۲۱۲ : بهشت را چه کند با غم آرمیده او

شمارهٔ ۲۱۳ : تاراج رنگ و بوی گل مدعا نمای

شمارهٔ ۲۱۴ : زاغ و بلبل همه دارند کهن زمزمه‌ای

شمارهٔ ۲۱۵ : بردی به تازه باز دل ای جان چه داشتی

شمارهٔ ۲۱۶ : سر و برگ من محزون نداری

شمارهٔ ۲۱۷ : کوش تا سیراب از بحر تماشا نگذری

شمارهٔ ۲۱۸ : چند از بحر طلب موج دویی انگیزی

شمارهٔ ۲۱۹ : چندم ای اشک به تاراج محبت خیزی

شمارهٔ ۲۲۰ : یک دو روزی شد که چون گل غوطه در خون می‌زنی

شمارهٔ ۲۲۱ : مگر از کمین حسنی شبخون زده سپاهی

شمارهٔ ۲۲۲ : پر تماشا مکن آیینه که حیران نشوی