شمارهٔ ۲۲۰

هوش مصنوعی: مدتی است که به حالت گلی زخمی و غمگین به نظر می‌رسید، و در این حال، به نوعی با زیبایی و حسرت دست و پنجه نرم می‌کنی و اشک‌های زیبا و سرخ را چون نثار ناز و دلربایی می‌کنی.

هوش مصنوعی: هر تیر که از کمان نازنین تو پرتاب می‌شود، در دل کسانی که به محبت و نیاز وابسته‌اند، بیشتر جا می‌گیرد و تأثیر می‌گذارد.

هوش مصنوعی: عشق تو باعث شده که قلب من بی‌وقفه ناله کند، و اکنون انگار ناخن‌های تو بر رگ جانم بیشتر فشار می‌آورند.

هوش مصنوعی: یک قطره اشک برای زیباتر کردن چشم‌ها کافی است، چرا که بی‌دلیل هر لحظه در چشمانت نخواهی افتاد و غم و اندوه را پیدا می‌کنی.

هوش مصنوعی: عشق تو باعث بی‌قراری من شده و این هم از شانس بد من است که هر لحظه دلم مانند جانم از من بیرون می‌آید.

هوش مصنوعی: تو به خوبی می‌دانی که دل بی‌رحم حسن چگونه است، اما تو با جذابیت خود او را فریب می‌دهی و در عین حال بر این فریب خود می‌خندی.

هوش مصنوعی: گاهی اوقات در عشق، لازم است که خود را فراموش کنی و از خود بی‌خبر باشی. اما نمی‌دانم چگونه می‌توانی بدون اینکه به خودت توجه کنی، زندگی کنی.

هوش مصنوعی: فتنه و جذابیت چشمانت کافی نیست، چرا که تو از چشمان دیگری نیز ناز و زیبایی می‌گیری و به جانم آسیب می‌زنی.

هوش مصنوعی: به خاطر احساسات و غیرت شاعرانه، فصیحی به شدت تحت تأثیر قرار گرفته و از عشق و جنون فراتر رفته‌ای، به‌گونه‌ای که بدون هیچ احتیاطی به نام مجنون kisses می‌زنی.