شمارهٔ ۱۶۰

هوش مصنوعی: اگر زبان هوشمندم بخواهد آیات زیبای حقیقت را بگوید، باید بپذیرد که پاداشش ممکن است به جهنم برود، زیرا گوش و چشمم در معرض این کلمات قرار گرفته‌اند.

هوش مصنوعی: تمام دردها و دلتنگی‌های من، همه ناله‌ها و ناآرامی‌هایم از عشق است. ای کاش محبت من در دل دوستانم جاودانه شود و آنها فراموشم نکنند.

هوش مصنوعی: من برای خودم مقدمات شکست را فراهم می‌کنم، چون وقتی که به چشمم نمی‌بیند و به گوشم نمی‌شنود، همه چیز برایم محو و ناپیداست.

هوش مصنوعی: دوست در یادم نمی‌گنجد و نمی‌توانم بدون یاد او زندگی کنم. حالتی مانند پرنده‌ای نیمه‌جان دارم که در خاک و خون می‌لرزد.

هوش مصنوعی: به تو پیشنهاد می‌شود که به درد و رنج دل‌های شکسته توجه کنی و اگر کسی از شادی به وجد آمده، به او طعنه نزن. این شادی شاید به خاطر آرامش و بهبودی‌ای باشد که پس از سختی‌ها به دست آمده است.

هوش مصنوعی: موهای زیبای معشوقم در این آشفتگی، با زیبایی من در شب جدایی و روزهای تیره‌ام سازگار است و به خوبی با هم در آغوشند.

هوش مصنوعی: چشمانم پر از شوق است و می‌دانم که ارزش تماشا را دارد. از نگاه کردن به دوستانی که دور شده‌اند، خود را به سختی می‌کشم.