شمارهٔ ۱۹۷

هوش مصنوعی: تا کی باید در این خانه پر از غم بی‌کار و بی‌حرکت بمانیم؟ مانند چشمی که بی‌یار است، در بی‌تحرکی فرورفته‌ایم.

هوش مصنوعی: ما مانند شبنم هستیم که در این باغ به زمین گل احترام می‌گذاریم و حتی بر خارها هم می‌نشینیم.

هوش مصنوعی: ما صدای غم‌انگیز چنگ را از سفر ناله می‌کنیم، می‌خواهیم بدانیم که آیا خوش‌اقبالی دوباره به ما روی آورده و می‌توانیم در دنیای تاریک خود بنشینیم.

هوش مصنوعی: ما مثل خارهای بیابان، نمی‌دانیم که چقدر ارزشمند است ادبی که به ما تعلق دارد. بهتر است به جای این‌که در مکانی نامناسب و بی‌ارزش بایستیم، بر روی دیواری باشیم که کمی اعتبار و معنا دارد.

هوش مصنوعی: ما در چهره‌ی خود رازهایی داریم که فقط کسانی که به آن‌ها اجازه داده شده می‌توانند آن را ببینند. ما به جایی می‌رویم که در پس پرده‌ی غبار، آرامش داشته باشیم.

هوش مصنوعی: من درختی هستم که با آرامش و آزادی زندگی می‌کنم، اما سایه‌ای سنگین بر این آزادی‌ام وجود دارد که مانند باری است که از آن رهایی ندارم.

هوش مصنوعی: ما در میان غم‌های دین و عشقی که داریم، به حالت دل‌زده و بی‌تاب هستیم و در مسیر ناز و زیبایی، به انتظار خریدار می‌نشینیم.

هوش مصنوعی: در جشن و مجلس شهادت که جایی برای تمایل و وابستگی ندارد، ما به آنجا رفتیم تا بدون زحمت و دردسر در کنار دیگران بنشینیم.

هوش مصنوعی: نابخود را از باده و گذران عمر می‌دانیم. پس باید مردی بیابیم که روزی دو یا سه بار به هوش بیاییم.