شمارهٔ ۱۸۷

هوش مصنوعی: ما اصولاً از فکر و اعتقادات قدیم‌مان جدا شدیم و دیگر به آن‌ها اعتقادی نداریم. به همین خاطر، تمام زیبایی‌ها و تزئینات مکان پرستش را کنار گذاشتیم.

هوش مصنوعی: در حالتی از اندوه و غم، صدای گوش‌نواز را قطع کردیم و در سکوت، زمزمه‌هایمان را آغاز کردیم و همچنین در دل این غم، عودها را شکستیم.

هوش مصنوعی: خاکستر ما مانند آتش‌فروزی است که در این مکان معمولی وجود دارد، و ما درد و زخم را در دل خود داریم که از شکست‌ها و زیان‌هایی که تجربه کردیم به جا مانده است.

هوش مصنوعی: ما عاشقانی هستیم که زمانی که ساکت می‌شویم، صدای نوا را به زیبایی و شگفتی از لب‌های داود برمی‌خوانیم.

هوش مصنوعی: زیبایی تو نشان‌دهنده آن است که ما عاشقانی که در ویرانی ساکن هستیم، در آغاز آفرینش، شیشه محبت را شکستیم.

هوش مصنوعی: هر بار جگرم تحمل یک درد جدید را داشت، اما زود دروازه‌ی رسوایی‌ام را باز کردم.

هوش مصنوعی: به آتشکده عشق رفتیم و در آنجا، زیبایی صورت هزار شعله را که بدون دود می‌سوزند، تماشا کردیم و تحت تأثیر قرار گرفتیم.