شمارهٔ ۱۹۰

هوش مصنوعی: در شب، وقتی که ما در تلاش برای زیبایی و عشق بودیم، قطرات اشک مانند صد راستای بیابان از چشمان ما سرازیر شد.

هوش مصنوعی: عشق می‌خواست که در هنگام خمیازه‌ام، جامی پر از شراب بنوشم و با اشک‌های حسرت، چشمانم را به جادو و سحر وا کنم.

هوش مصنوعی: در مسیر ناله‌های ما، آرزوی ما در کمین است و پنهان از نفس خود، این زمزمه را با نی سر می‌دهیم.

هوش مصنوعی: در سفر به سوی تو، چنان راهی را پیش رو داریم که انگار در آینه خود را می‌بینیم. تو نمی‌دانی که ما چه مسیری را با سختی و مشقت طی کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: تا کی باید به یاد داستان‌های قدیم از وفای شیرین و زیبا صحبت کنیم، بدون اینکه آن را شکر گزاریم؟