خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات

ابن حسام خوسفی » رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱ : قاضی پسرش در رمضان خورد شراب

رباعی شمارهٔ ۲ : ای خلعت فاستقم ببالای تو راست

رباعی شمارهٔ ۳ : بالای خوشت به سرو می ماند راست

رباعی شمارهٔ ۴ : در خانه تو مزاج مرزنگوش است

رباعی شمارهٔ ۵ : اسرار غم عشق بگنجینه ماست

رباعی شمارهٔ ۶ : آن رفته ز چشم و مانده در دل چونست

رباعی شمارهٔ ۷ : عنبر اثری ز فضله خامه توست

رباعی شمارهٔ ۸ : خوش وقت بهار و سبزه و دامن کشت

رباعی شمارهٔ ۹ : ایام نشاط و شادمانی بگذشت

رباعی شمارهٔ ۱۰ : فریاد که آن یار پسندیده برفت

رباعی شمارهٔ ۱۱ : زادی که ره دراز می باید رفت

رباعی شمارهٔ ۱۲ : دائم ز ولایت ولی خواهم گفت

رباعی شمارهٔ ۱۳ : بلبل ز پی گل غزلی تر می‌گفت

رباعی شمارهٔ ۱۴ : در خانه خود به کمترین مایه قوت

رباعی شمارهٔ ۱۵ : ای کعبه مقصود دل من کویت

رباعی شمارهٔ ۱۶ : ای هزل تمام هیچ و هازل همه هیچ

رباعی شمارهٔ ۱۷ : تیر تو هلاکت بداندیش تو باد

رباعی شمارهٔ ۱۸ : لاله ز دَم باد صبا می‌خندد

رباعی شمارهٔ ۱۹ : لاله به کرشمه بر چمن می‌خندد

رباعی شمارهٔ ۲۰ : صافی جهان چو نیست می‌ساز به دُرد

رباعی شمارهٔ ۲۱ : نوک قلمت که مشک از او می بارد

رباعی شمارهٔ ۲۲ : ز آن درد که آن دیده روشن دارد

رباعی شمارهٔ ۲۳ : لطفت همه کارهای او نیکو کرد

رباعی شمارهٔ ۲۴ : در شست تو چون کمان خمیدن گیرد

رباعی شمارهٔ ۲۵ : اغیار چو از میان کناری گیرد

رباعی شمارهٔ ۲۶ : ایام ِ گل است و ابرْ نم می‌ریزد

رباعی شمارهٔ ۲۷ : مشک از سر زلف آن صنم می‌ریزد

رباعی شمارهٔ ۲۸ : خوی از سر زلف آن صنم می‌ریزد

رباعی شمارهٔ ۲۹ : شب نیست که آهم به ثریا نرسد

رباعی شمارهٔ ۳۰ : بیچاره حسود‌، بی‌بصر خواهد شد

رباعی شمارهٔ ۳۱ : چون خواجه نظام در چنان محرم شد

رباعی شمارهٔ ۳۲ : چون لاله و سبزه باهم آمیخته شد

رباعی شمارهٔ ۳۳ : چشم سیهت که فتنه خواب آمد

رباعی شمارهٔ ۳۴ : گرچه به قلم کام بسی دانی راند

رباعی شمارهٔ ۳۵ : آنکس که طریق مدح و ذمّ می داند

رباعی شمارهٔ ۳۶ : تا عارض چون آتشت افروخته اند

رباعی شمارهٔ ۳۷ : جانهای رسل براس و عین آمده اند

رباعی شمارهٔ ۳۸ : آنها که شراب را حکیمانه خورند

رباعی شمارهٔ ۳۹ : با قد تو سرو سرفرازی نکند

رباعی شمارهٔ ۴۰ : آن کس که عمل به جز مجازی نکند

رباعی شمارهٔ ۴۱ : خواهی که به کام دشمنانت نکنند

رباعی شمارهٔ ۴۲ : ای در گران مایه دریای وجود

رباعی شمارهٔ ۴۳ : بر عارض چون گل تو سنبل بدمید

رباعی شمارهٔ ۴۴ : آن پیر که جنبشی ازو می آید

رباعی شمارهٔ ۴۵ : تیر تو چو شست کابلی بگشاید

رباعی شمارهٔ ۴۶ : آن سنبل تر چو بر لب آب آید

رباعی شمارهٔ ۴۷ : تیر دگران اگر زره بگشاید

رباعی شمارهٔ ۴۸ : یا بوی تو از باد صبا می آید

رباعی شمارهٔ ۴۹ : این باد معنبر ز کجا می آید

رباعی شمارهٔ ۵۰ : گویند همایی به هوا می آید

رباعی شمارهٔ ۵۱ : ابر آمد و بر روی هوا می گرید

رباعی شمارهٔ ۵۲ : با نغمه داوود کمانچه نزنید

رباعی شمارهٔ ۵۳ : ای دست نشان قلمت لؤلؤ تر

رباعی شمارهٔ ۵۴ : ای دست امید ما به لطف تو دراز

رباعی شمارهٔ ۵۵ : گر پیر شدم دلم جوانست هنوز

رباعی شمارهٔ ۵۶ : ای باد نشان کوی دلدار بپرس

رباعی شمارهٔ ۵۷ : بیداری شبهای من از اختر پرس

رباعی شمارهٔ ۵۸ : ماییم و هزار گونه خودکامی خویش

رباعی شمارهٔ ۵۹ : بنشست به ناز سرو در دامن باغ

رباعی شمارهٔ ۶۰ : سرو آمد و بنشست به رعنایی باغ

رباعی شمارهٔ ۶۱ : ای ماه گرفته روی آن ماه دریغ

رباعی شمارهٔ ۶۲ : هر چند که یار پارسا باشد گرگ

رباعی شمارهٔ ۶۳ : در مانده به چنگ شیر و دندان پلنگ

رباعی شمارهٔ ۶۴ : نور تو که در سینه نهان بد چو هلال

رباعی شمارهٔ ۶۵ : ای قطره ز دریا برسیدی به کمال

رباعی شمارهٔ ۶۶ : آنها که ببسته اند چون رشته طبل

رباعی شمارهٔ ۶۷ : بلبل بنشست باز بر منبر گل

رباعی شمارهٔ ۶۸ : بشکفت شکوفه باز چون خرمن گل

رباعی شمارهٔ ۶۹ : تیسیر ز فَسر سخنت یافت نظام

رباعی شمارهٔ ۷۰ : بدخواه تو صد بلا کشیده چو قلم

رباعی شمارهٔ ۷۱ : تا نرگس یار لاله گون می بینم

رباعی شمارهٔ ۷۲ : از خرمن جود خوشه ای می خواهم

رباعی شمارهٔ ۷۳ : ماییم که بی هیچ غمی دم نزنیم

رباعی شمارهٔ ۷۴ : گر موی تو را مشک خطا می گویم

رباعی شمارهٔ ۷۵ : تا من صفت عارض او می گویم

رباعی شمارهٔ ۷۶ : از خاک جهان به زرق رستن نتوان

رباعی شمارهٔ ۷۷ : اکنون که وداع می کنی مسکین من

رباعی شمارهٔ ۷۸ : خود نیست کسی دگر تبهکار چو من

رباعی شمارهٔ ۷۹ : ای روضه برون آی رسول ثقلین

رباعی شمارهٔ ۸۰ : جانیست مرا و نیست اندر خور تو

رباعی شمارهٔ ۸۱ : ای قامت دلکش تو سرمایه سرو

رباعی شمارهٔ ۸۲ : ای روضه بگو ابوالبشر آدم کو

رباعی شمارهٔ ۸۳ : در دست و دوا هست طبیب من کو؟

رباعی شمارهٔ ۸۴ : اکنون که نماند مایه حشمت و جاه

رباعی شمارهٔ ۸۵ : چون خامه تو سیاه سازد جامه

رباعی شمارهٔ ۸۶ : ای خواجه چه گویم چو نیی فرزانه

رباعی شمارهٔ ۸۷ : از چار بلا که دور باد از خانه

رباعی شمارهٔ ۸۸ : از نشو و سحاب شد زمین سبزه نمای

رباعی شمارهٔ ۸۹ : ای مرگ چه گویم که چه‌ها ساخته‌ای

رباعی شمارهٔ ۹۰ : ای صبح ندانم که چه در یافته ای

رباعی شمارهٔ ۹۱ : نازکتر از آبی تو نه از آب و گلی

رباعی شمارهٔ ۹۲ : ای روشنی دیده بینا چونی

رباعی شمارهٔ ۹۳ : ای احمد دلخسته تو با ما چونی

رباعی شمارهٔ ۹۴ : ای جان اثری ز مظهر خاک بجوی

رباعی شمارهٔ ۹۵ : گرچه به تصور از خود آگاه شوی

رباعی شمارهٔ ۹۶ : گر تیر به جانب فلک بگشایی

رباعی شمارهٔ ۹۷ : ای باد صبا غالیه سا می آیی

رباعی شمارهٔ ۹۸ : در دست مرض گرچه زبون می آیی

رباعی شمارهٔ ۹۹ : ای ابر پر آب بر هوا می پویی

رباعی شمارهٔ ۱۰۰ : ای روشنی دیده بینا که تویی