خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات «نسخهٔ دوم»

مهستی گنجوی » دیوان اشعار » رباعیات «نسخهٔ دوم»

شمارهٔ ۱ : قصاب چنانکه عادت اوست مرا

شمارهٔ ۲ : دی گفتمش آن خوش پسر درزی را

شمارهٔ ۳ : ای ترک پسر به حرمتت ننگریا

شمارهٔ ۴ : حمامی را بگو گرت هست صواب

شمارهٔ ۵ : با خلق به داوری بود قاضی چرخ

شمارهٔ ۶ : گفتی که مرا بیتو بسی غمخواره است

شمارهٔ ۷ : چون نیست ز هرچه هست جز باد به دست

شمارهٔ ۸ : جانا دل مسکین من این کی پنداشت

شمارهٔ ۹ : خط بین که فلک بر رخ دلخواه نبشت

شمارهٔ ۱۰ : در طاس فلک نقش قضا و قدر است

شمارهٔ ۱۱ : در طاس فلک جرعه شادی و غم است

شمارهٔ ۱۲ : در دایره‌ای که آمد و رفتن ماست

شمارهٔ ۱۳ : در عالم عشق تا دلم سلطان گشت

شمارهٔ ۱۴ : دریای سرشک دیده پر نم ماست

شمارهٔ ۱۵ : چون ابر به نوروز رخ سبزه بشست

شمارهٔ ۱۶ : هنگام صبوح، گر بت حور سرشت

شمارهٔ ۱۷ : چون با دل تو نیست وفا در یک پوست

شمارهٔ ۱۸ : در عالم جان خطبه به نام خط اوست

شمارهٔ ۱۹ : تا شاه رخت ملک بهاری بگرفت

شمارهٔ ۲۰ : این خوش پسران که اصلشان از چکل است

شمارهٔ ۲۱ : ما را به دم پیر نگه نتوان داشت

شمارهٔ ۲۲ : شبها که به ناز با تو خفتم همه رفت

شمارهٔ ۲۳ : قصاب یکی دنبه برآورد ز پوست

شمارهٔ ۲۴ : آوازه گل در انجمن چیزی ماست

شمارهٔ ۲۵ : افسوس که اطراف گلت خار گرفت

شمارهٔ ۲۶ : کار از لب خشک و دیده تر بگذشت

شمارهٔ ۲۷ : در بتکده پیش بت تحیات خوش است

شمارهٔ ۲۸ : پیش در آن کودک قصاب گویست

شمارهٔ ۲۹ : چون دلبر من بنزد فصّاد نشست

شمارهٔ ۳۰ : آتش بوزید و جامه شوم بسوخت

شمارهٔ ۳۱ : آن بت که رخش رشک گل یاسمن است

شمارهٔ ۳۲ : در مرو پریر لاله آتش انگیخت

شمارهٔ ۳۳ : در آتش دل پریر بودم به نهفت

شمارهٔ ۳۴ : لاله چو پریر آتش شور انگیخت

شمارهٔ ۳۵ : آتش چو زدی پریر، در ما پیوست

شمارهٔ ۳۶ : آن کودک قصاب دکان می آراست

شمارهٔ ۳۷ : آن کودک نعلبند و داس اندر دست

شمارهٔ ۳۸ : جوله پسری که جان و دل خسته اوست

شمارهٔ ۳۹ : نوشین لب او دوش به لالا می‌گفت

شمارهٔ ۴۰ : ایام چو آتشکده در سینه ماست

شمارهٔ ۴۱ : ای چرخ و فلک خرابی از کینه تست

شمارهٔ ۴۲ : بر عارض یار من سپهر از انگَشت

شمارهٔ ۴۳ : تا بر زنخ تو آشنا شد ریشت

شمارهٔ ۴۴ : قاضی چو زنش حامله شد زار گریست

شمارهٔ ۴۵ : . . . چاه عقیقیست پناهی دهدت

شمارهٔ ۴۶ : چشمم چو به چشم خویش چشم تو بدید

شمارهٔ ۴۷ : چون باد که هر زمان ز سوئی بجهد

شمارهٔ ۴۸ : در غربت اگرچه بخت همره نبود

شمارهٔ ۴۹ : گفتم می خوشگوار پیش آور زود

شمارهٔ ۵۰ : جان کو به تن آباد بود هیچ بوَد

شمارهٔ ۵۱ : چشمم چو بر آن عارض گلگون افتاد

شمارهٔ ۵۲ : جانا نه هر آنکس که دلی خوش دارد

شمارهٔ ۵۳ : جانا غم دل ز بینوائی خیزد

شمارهٔ ۵۴ : در راه خدا صبور می‌باید بود

شمارهٔ ۵۵ : آنروز که توسن فلک زین کردند

شمارهٔ ۵۶ : شاهان چو به روزِ بزم ساغر گیرند

شمارهٔ ۵۷ : از دیده من چو اشگ گلگون بچکد

شمارهٔ ۵۸ : زلف تو چو آه من درازی دارد

شمارهٔ ۵۹ : شاها فلکت اسب سعادت زین کرد

شمارهٔ ۶۰ : هر کارد که از کشته خود برگیرد

شمارهٔ ۶۱ : تا سنبل تو غالیه سائی نکند

شمارهٔ ۶۲ : قصه چه کنم که اشتیاق تو چه کرد

شمارهٔ ۶۳ : ای باد که جان فدای پیغام تو باد

شمارهٔ ۶۴ : در دل همه شرک و روی بر خاک چه سود

شمارهٔ ۶۵ : پیوسته خرابات ز رندان خَوش باد

شمارهٔ ۶۶ : سرمایه روزگارم از دست بشد

شمارهٔ ۶۷ : هر گه که دلم فرصت آن دم جوید

شمارهٔ ۶۸ : شاها ز منت مدح و ثنا بس باشد

شمارهٔ ۶۹ : گل ساخت ز شکل غنچه پیکانی چند

شمارهٔ ۷۰ : ایام بر آنست که تا بتواند

شمارهٔ ۷۱ : بگذشت پریر باد بر لاله و وَرد

شمارهٔ ۷۲ : اشکم ز دو دیده متصل میآید

شمارهٔ ۷۳ : زیبا بت کفشگر چو کفش آراید

شمارهٔ ۷۴ : چون پوست کشد کارد بدندان گیرد

شمارهٔ ۷۵ : نجار که در پسته او خنده بود

شمارهٔ ۷۶ : سهمی که مرا دلبر خباز دهد

شمارهٔ ۷۷ : شهری زن و مرد در رُخَت می‌نگرند

شمارهٔ ۷۸ : هر تیر که آن ترک سبک سایه زند

شمارهٔ ۷۹ : بس جور کز آن غمزهٔ زیبات کشند

شمارهٔ ۸۰ : انگشتری عدل تو ای دشمن بند

شمارهٔ ۸۱ : غم با لطف تو شادمانی گردد

شمارهٔ ۸۲ : مه بر رخ تو گزیدنم دل ندهد

شمارهٔ ۸۳ : هر شب دل من چنان بسوزد

شمارهٔ ۸۴ : ای لعل تو تا لاله بستان بهار

شمارهٔ ۸۵ : ای «پور خطیب گنجه» پندی بپذیر

شمارهٔ ۸۶ : آهیخت پریر، لاله ز آتش خنجر

شمارهٔ ۸۷ : نسرین تو زد پریر بر من آذر

شمارهٔ ۸۸ : زد لاله پریر در نشابور آذر

شمارهٔ ۸۹ : چندان بکنم ترا من ای طرفه پسر

شمارهٔ ۹۰ : دلدار کله دوز من از روی هوس

شمارهٔ ۹۱ : در رهگذری فتاده دیدم مستش

شمارهٔ ۹۲ : ای عقرب زلفت زده بر جانم نیش

شمارهٔ ۹۳ : آن تازه گلم من که نباشد خارش

شمارهٔ ۹۴ : دارم گه و بیگه ز که و مه کم و بیش

شمارهٔ ۹۵ : فصّاد جهود بد رگ کافر کیش

شمارهٔ ۹۶ : در بستان دوش از غم و شیون خویش

شمارهٔ ۹۷ : جز زهره که را زهره که بوسد دستش

شمارهٔ ۹۸ : دیدم چو مه و مهر میان کویش

شمارهٔ ۹۹ : من «مَهْسَتی‌اَم» از همه خوبان شده طاق

شمارهٔ ۱۰۰ : تا کی ز غم تو رخ به خون شوید دل

شمارهٔ ۱۰۱ : ای آرزوی روان و وی داروی دل

شمارهٔ ۱۰۲ : ای از تو مرا غصه سودا حاصل

شمارهٔ ۱۰۳ : تا حلقه به گوش لب چون نوش توام

شمارهٔ ۱۰۴ : جانا نفسی دور نه‌ای از یادم

شمارهٔ ۱۰۵ : هر جوی که از چهره به ناخن کندم

شمارهٔ ۱۰۶ : چندان که به کار خویش وا می‌بینم

شمارهٔ ۱۰۷ : تا در چشمی، برفت خواب از چشمم

شمارهٔ ۱۰۸ : شاگرد گره زنان موی تو منم

شمارهٔ ۱۰۹ : در وصف تو بسیار سخن رانده‌ایم

شمارهٔ ۱۱۰ : هر شب ز غمت تازه عذابی بینم

شمارهٔ ۱۱۱ : لعل تو مکیدن آرزو می‌کردم

شمارهٔ ۱۱۲ : من عهد تو سخت سست می‌دانستم

شمارهٔ ۱۱۳ : در کوی خرابات یکی درویشم

شمارهٔ ۱۱۴ : برخیز و بیا که حجره پرداخته‌ام

شمارهٔ ۱۱۵ : هم مستم و هم غلام سرمستانم

شمارهٔ ۱۱۶ : یک دست به مصحفیم و یک دست به جام

شمارهٔ ۱۱۷ : با ابر همیشه در عتابش بینم

شمارهٔ ۱۱۸ : زرد است ز عشق خاک‌بیزی رویم

شمارهٔ ۱۱۹ : قصاب منی و در غمت می‌جوشم

شمارهٔ ۱۲۰ : تن با تو به خواری ای صنم درندهم

شمارهٔ ۱۲۱ : ما مرد مئیم و در خرابات مقیم

شمارهٔ ۱۲۲ : چون مرغ ضعیف بی پر و بی بالم

شمارهٔ ۱۲۳ : از مرگ تو ای شاه سیه شد روزم

شمارهٔ ۱۲۴ : با درد تو نیست روی درمان دیدن

شمارهٔ ۱۲۵ : قلاش و قلندران و عاشق بودن

شمارهٔ ۱۲۶ : از ضعف من آنچنان توانم رفتن

شمارهٔ ۱۲۷ : در دام غم تو خسته‌ای نیست چو من

شمارهٔ ۱۲۸ : دی خوش پسری بدیدم از سرّاجان

شمارهٔ ۱۲۹ : زلفین تو سی زنگی و هر سی مستان

شمارهٔ ۱۳۰ : ای زلف تو حلقه حلقه و چین بر چین

شمارهٔ ۱۳۱ : آن زلف شکسته را ز رخ، یک سو زن

شمارهٔ ۱۳۲ : رفتی پسرا دوش به می نوشیدن

شمارهٔ ۱۳۳ : در «گنجه» دو درزن‌گر استاد جوان

شمارهٔ ۱۳۴ : دی خوش پسری بدیدم اندر «زوزن»

شمارهٔ ۱۳۵ : مؤذن پسری تازه تر از لاله مرو

شمارهٔ ۱۳۶ : عشق است که شیر نر زبون آید از او

شمارهٔ ۱۳۷ : روز ازل آمدم نشان غم تو

شمارهٔ ۱۳۸ : معشوقه لطیف و چست و بازاری به

شمارهٔ ۱۳۹ : ای روی تو از تازه گل بر بر به

شمارهٔ ۱۴۰ : اندر دل من ای بت عیار بچه

شمارهٔ ۱۴۱ : ای شمع رخت را دل من پروانه

شمارهٔ ۱۴۲ : گفتم که مرا از نظر انداخته‌ای

شمارهٔ ۱۴۳ : آن زلف نگر سر به سمن آورده

شمارهٔ ۱۴۴ : ای در طلب تو عمر من فرسوده

شمارهٔ ۱۴۵ : مستش دیدم، گرفته راه خانه

شمارهٔ ۱۴۶ : ای کرده جفا و جور آئین، بحلی

شمارهٔ ۱۴۷ : گه خصم شوی مرا و گه یار آئی

شمارهٔ ۱۴۸ : هر چند چو خاکِ راه خوارم گیری

شمارهٔ ۱۴۹ : هرگز کامم ز خفت و خوابم ندهی

شمارهٔ ۱۵۰ : چون در دلت آن بود که گیری یاری

شمارهٔ ۱۵۱ : خندان به دو رخ، گلِ بدیع آوردی

شمارهٔ ۱۵۲ : دلها تو بری و قصد جانها تو کنی

شمارهٔ ۱۵۳ : درده می لعل لاله‌گون صافی

شمارهٔ ۱۵۴ : دل بی تو، بجز خون جگر بارد، نی

شمارهٔ ۱۵۵ : هر گه که به زلف، عنبرِ تر سایی

شمارهٔ ۱۵۶ : آنی که به لطف، تو سراسر نمکی

شمارهٔ ۱۵۷ : چون خاک زمین اگر عنان کش باشی

شمارهٔ ۱۵۸ : هان تا به خرابات مجازی نائی

شمارهٔ ۱۵۹ : چون اسب به میدان طرب می‌تازی

شمارهٔ ۱۶۰ : زلف و رخ خود به هم برابر کردی

شمارهٔ ۱۶۱ : مضراب ز زلف و نی ز قامت سازی

شمارهٔ ۱۶۲ : در سنگ اگر شوی چو پار ای ساقی

شمارهٔ ۱۶۳ : در وقت بهار جز لب جوی مجوی

شمارهٔ ۱۶۴ : ای تنگ شکر چون دهن تنگت نی

شمارهٔ ۱۶۵ : ای رشته چو قصد لعل کانی کردی

شمارهٔ ۱۶۶ : افتاد مرا با بت خود گفتاری

شمارهٔ ۱۶۷ : آنی که به هیچ کس تو چیزی ندهی

شمارهٔ ۱۶۸ : تن زود به خواری ای جلب بنهادی

شمارهٔ ۱۶۹ : با روی چو نوبهار و با خوی دئی