خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

کمال‌الدین اسماعیل » غزلیات

شمارهٔ ۱ : خیزُ دَر دٍه شراب گلگون را

شمارهٔ ۲ : ای روی تو آرزوی دل‌ها

شمارهٔ ۳ : تا که بر گرد سبزه لاله برست

شمارهٔ ۴ : گل رَخت به باغ در فکندست

شمارهٔ ۵ : هر که را دل به اختیار خودست

شمارهٔ ۶ : شاخ سرسبز و چمن دلشادست

شمارهٔ ۷ : هر که اندر موسم گل همچو گل می خواره نیست

شمارهٔ ۸ : بس شگرفست کار و بار لبت

شمارهٔ ۹ : کی بود؟ کی؟ که در آیم ز درت

شمارهٔ ۱۰ : ندانم غنچه را بلبل چه گفته‌ست

شمارهٔ ۱۱ : دل غنچه را باز این غم گرفتست

شمارهٔ ۱۲ : با لب تو جان شکار زلف تست

شمارهٔ ۱۳ : تا دم باد صبا بگشا دست

شمارهٔ ۱۴ : آنچه عشق تو در جهان کرده‌ست

شمارهٔ ۱۵ : هر که رخسارش آرزو کردست

شمارهٔ ۱۶ : رخت از ماه و لبت از شکرست

شمارهٔ ۱۷ : امروز روی تو ز همه روز خوشترست

شمارهٔ ۱۸ : دلم در آرزوی عشق روی جانانست

شمارهٔ ۱۹ : آنکه سرم بر خط فرمان اوست

شمارهٔ ۲۰ : به زیر سایهٔ زلف تو عقل گمراهست

شمارهٔ ۲۱ : ماه رویا! ز غمت یک دم نیست

شمارهٔ ۲۲ : نگار دل سیاهم لاله رنگیست

شمارهٔ ۲۳ : بیمار فراق تو بحالیست

شمارهٔ ۲۴ : ترا یک ذره خود پروای ما نیست

شمارهٔ ۲۵ : از تو جز درد دل و خون جگر حاصل نیست

شمارهٔ ۲۶ : چو روی خوب تو خورشید آسمان هم نیست

شمارهٔ ۲۷ : دل من ار بغمت خوشتر از زبان تو نیست

شمارهٔ ۲۸ : خود ترا عادت دلداری نیست

شمارهٔ ۲۹ : دوری از یار اختیاری نیست

شمارهٔ ۳۰ : در فراقت دل ازین سوخته تر نتوان داشت

شمارهٔ ۳۱ : دلبرم هم ز بامداد برفت

شمارهٔ ۳۲ : باد نوروزی ره بستان گرفت

شمارهٔ ۳۳ : ای مرا کرده مشوّش زلفت

شمارهٔ ۳۴ : چه باشد گر ز من یادت نیاید

شمارهٔ ۳۵ : تا به کف جامِ مِی توانم دید

شمارهٔ ۳۶ : اهل تو بازار گوهر بشکند

شمارهٔ ۳۷ : دل ز غم عشق تو کی جان برد؟

شمارهٔ ۳۸ : ز لعلت عکس در جام می افتاد

شمارهٔ ۳۹ : دل بدان دلنواز خواهم داد

شمارهٔ ۴۰ : دلم نخست که دل بر وفای یار نهاد

شمارهٔ ۴۱ : رخت تاثیر آهی بر نتابد

شمارهٔ ۴۲ : نفس باد صبا می جنبد

شمارهٔ ۴۳ : کسی که دل به سر زلف یار در بندد

شمارهٔ ۴۴ : رنگ رویت بر ارغوان خندد

شمارهٔ ۴۵ : رخی چنان که ز خورشید و ماه نتوان کرد

شمارهٔ ۴۶ : یار با ما وفا نخواهد کرد

شمارهٔ ۴۷ : زلف تو کان همه سرها دارد

شمارهٔ ۴۸ : رخ و زلفت از شگرفی، صفت بهار دارد

شمارهٔ ۴۹ : تاب جمال تو آفتاب ندارد

شمارهٔ ۵۰ : دلبرم رسم خود چنین دارد

شمارهٔ ۵۱ : دل من ز اندوه ننگی ندارد

شمارهٔ ۵۲ : هر که چون روی تو رویی دارد

شمارهٔ ۵۳ : عشق تو گر دست در زمانه برآرد

شمارهٔ ۵۴ : گل ز رشک تو پیرهن بدرد

شمارهٔ ۵۵ : سپیده دم بصبوحی شتاب باید کرد

شمارهٔ ۵۶ : دوش با من نگار من آن کرد

شمارهٔ ۵۷ : مکن ای دوست اگر بتوان کرد

شمارهٔ ۵۸ : ز رویت دستهٔ گل می‌توان کرد

شمارهٔ ۵۹ : باد بر خاک ترک تازی کرد

شمارهٔ ۶۰ : باز ما را رخ زیبای تو در کار آورد

شمارهٔ ۶۱ : سحرگهان که دم صبح در هوا گیرد

شمارهٔ ۶۲ : سحرگهان که دم صبح در چمن گیرد

شمارهٔ ۶۳ : دلم ز آتش غم چنان می گدازد

شمارهٔ ۶۴ : اگر دلدار من روزی، نقاب از رخ بر اندازد

شمارهٔ ۶۵ : سوز عشقت جگر همی سوزد

شمارهٔ ۶۶ : سحرگهان که صبا نافۀ ختن بیزد

شمارهٔ ۶۷ : اومید آدمی بوصالت نمی رسد

شمارهٔ ۶۸ : شب نیست کم ز هجر تو صد غم نمی رسد

شمارهٔ ۶۹ : نام تو بر زبان من باشد

شمارهٔ ۷۰ : هر کرا زلف عنبرین باشد

شمارهٔ ۷۱ : گر بر دل من رحم کند یار چه باشد؟

شمارهٔ ۷۲ : دلبرم سوی سفر خواهد شد

شمارهٔ ۷۳ : در عشق تو دل بجان همی کوشد

شمارهٔ ۷۴ : دلم هر شب از عشق چندان بنالد

شمارهٔ ۷۵ : مژده ای دل که یار باز آمد

شمارهٔ ۷۶ : سزد گر غنچه چون من دلخوش آمد

شمارهٔ ۷۷ : باد صبا بین که چها می کند

شمارهٔ ۷۸ : درد دل از حد گذشت و یار نداند

شمارهٔ ۷۹ : آه کان قاعدۀ وصل چنان هم بنماند

شمارهٔ ۸۰ : رخ خوبت به قمر می ماند

شمارهٔ ۸۱ : خبر گل به چمن می آرند

شمارهٔ ۸۲ : تا نگارم رای رفتن می زند

شمارهٔ ۸۳ : سحرگهان که گریبان آفتاب کشند

شمارهٔ ۸۴ : ای دل تو را گر آرزوی بی‌غمی کند

شمارهٔ ۸۵ : شاید که دل ز عشق قیامت همی کند

شمارهٔ ۸۶ : یا رب! این بچّهٔ ترکان چه ز ما می‌خواهند؟

شمارهٔ ۸۷ : روی از آن خوبتر تواند بود؟

شمارهٔ ۸۸ : از گلبن زمانه مرا بهره خار بود

شمارهٔ ۸۹ : هر شبی از سرشک من، دامن خاک تر شود

شمارهٔ ۹۰ : هرکه به روی لعل شیرین تو فرمان می‌دهد

شمارهٔ ۹۱ : نیکویی بیش از آن نمی باید

شمارهٔ ۹۲ : نگارم چو کرد گلستان بر آید

شمارهٔ ۹۳ : نام تو برم زبان بیاساید

شمارهٔ ۹۴ : بی‌تو مرا زندگی به کار نیاید

شمارهٔ ۹۵ : غمت جز با دلم خوش در نیاید

شمارهٔ ۹۶ : گر امروز آن بُتم همدم نیاید

شمارهٔ ۹۷ : لشکر نوروز بصحرا رسید

شمارهٔ ۹۸ : می شنوم باز که باری دگر

شمارهٔ ۹۹ : زهی در حسرت آن چشم مخمور

شمارهٔ ۱۰۰ : مخور ای دل غم بسیار مخور

شمارهٔ ۱۰۱ : دمید صبح، چه خسبی چو بخت من برخیز؟

شمارهٔ ۱۰۲ : ای ز روی تو آب بر آتش

شمارهٔ ۱۰۳ : زهی مالیده رویت لاله را گوش

شمارهٔ ۱۰۴ : مکن بر من ستم جانا از ین بیش

شمارهٔ ۱۰۵ : گشت آشکاره راز دلم بر زبان اشک

شمارهٔ ۱۰۶ : گر من ز سوز عشق تو یک دم بر آورم

شمارهٔ ۱۰۷ : تا دل اندر مهر دلبر بسته ام

شمارهٔ ۱۰۸ : زان شب که با تو دست در آغوش کرده ام

شمارهٔ ۱۰۹ : من چو بچۀ مهر تو بشکستم

شمارهٔ ۱۱۰ : گر ترا گویم که عاشق نیستم

شمارهٔ ۱۱۱ : جان که در عالم خود او را داشتم

شمارهٔ ۱۱۲ : چو درد دلست این که من درفتادم؟

شمارهٔ ۱۱۳ : من نه آنم که ز کویت به جفا برگردم

شمارهٔ ۱۱۴ : دروغ بود که من در غمت صبور شدم

شمارهٔ ۱۱۵ : روی بنمای که دیوانه شدم

شمارهٔ ۱۱۶ : عید کنون عید شد که روی تو دیدم

شمارهٔ ۱۱۷ : چه جفا بود کز آن ترک ختن نشنیدم

شمارهٔ ۱۱۸ : مرا که زهره نباشد که در رخت نگرم

شمارهٔ ۱۱۹ : نه دسترسی به یار دارم

شمارهٔ ۱۲۰ : امید راحت از عالم ندارم

شمارهٔ ۱۲۱ : جان را چو نیست وصل تو حاصل کجا برم؟

شمارهٔ ۱۲۲ : سحرگهان که ز بهر صبوح برخیزم

شمارهٔ ۱۲۳ : خون دل از دو دیده بدامن همی کشم

شمارهٔ ۱۲۴ : ما حالی از نشاط کناری گرفته ایم

شمارهٔ ۱۲۵ : یاد باد آنکه حریفان همه با هم بودیم

شمارهٔ ۱۲۶ : ترک سر خویشتن بگویم

شمارهٔ ۱۲۷ : ای بتو چشم نکویی روشن

شمارهٔ ۱۲۸ : راه بگشادند بر آیندگان

شمارهٔ ۱۲۹ : نگارا چند ازین پیمان شکستن

شمارهٔ ۱۳۰ : باز دیدی که ابرِ تر دامن

شمارهٔ ۱۳۱ : آه ازین زندگیّ ناخوش من

شمارهٔ ۱۳۲ : بجز از غصّه های مشکل من

شمارهٔ ۱۳۳ : کجایی ای به دو لب آب زندگانی من؟

شمارهٔ ۱۳۴ : ای رنگ عارض تو، آتش در آب بسته

شمارهٔ ۱۳۵ : دلی دارم ز جان دل برگرفته

شمارهٔ ۱۳۶ : ای غمزهٔ تیز تو جگرخواره

شمارهٔ ۱۳۷ : بدان و آگه باش ای دل ستمکاره

شمارهٔ ۱۳۸ : مرا دلیست هوس خانۀ غم آبادی

شمارهٔ ۱۳۹ : ای باد صبا خبر چه داری؟

شمارهٔ ۱۴۰ : رویی، چگونه رویی؟ رویی چو آفتابی

شمارهٔ ۱۴۱ : لب و دندان یار من نگرید

شمارهٔ ۱۴۲ : من از وجود برنجم مرا چه غم بودی

شمارهٔ ۱۴۳ : نخستم دل بدام اندر کشیدی

شمارهٔ ۱۴۴ : خطی بر سوسن از عنبر کشیدی

شمارهٔ ۱۴۵ : کجایی ای به دو رُخ آفتابِ دلداری؟

شمارهٔ ۱۴۶ : بر آمد ز گلزار باد بهاری

شمارهٔ ۱۴۷ : زهی از روی تو گل شرمساری

شمارهٔ ۱۴۸ : نرگسا! چیستت که پنداری

شمارهٔ ۱۴۹ : هر شبی با دلی و صد زاری

شمارهٔ ۱۵۰ : بار دیگر ز که می‌آموزی

شمارهٔ ۱۵۱ : گر بخواهی کشتنم یکبارگی

شمارهٔ ۱۵۲ : منم امروز و یکی مطرب و جایی خالی

شمارهٔ ۱۵۳ : ساقیا هین بیار ساغر می

شمارهٔ ۱۵۴ : ترسم آن نوش ز لب کم سخنی

شمارهٔ ۱۵۵ : ماه رویا بسر خویش کنی

شمارهٔ ۱۵۶ : خه، شاد و کش آمدی کجایی؟

شمارهٔ ۱۵۷ : تا کی‌ام انتظار فرمایی؟

شمارهٔ ۱۵۸ : چنان خوب رویی بدان دلربایی

شمارهٔ ۱۵۹ : آخر چه شد که راه جفا برگرفته‌ای

شمارهٔ ۱۶۰ : بازم لباس صبر به صد پاره کرده‌ای