شمارهٔ ۱۰۶

هوش مصنوعی: اگر من از شدت عشق تو فقط یک لحظه شعله‌ای برآورم، آتشی از دل آسمان به وجود می‌آورم.

هوش مصنوعی: گفتم که از غم عشق تو شکایت کنم، اما در زمان جدایی نتوانستم از آن رهایی یابم و خودم را آرام کنم.

هوش مصنوعی: در صبحگاهان، اشک از چشمم مانند سنانه‌ای بر چهره آسمان می‌ریزد، زیرا افسوس و ناله‌ام پیوسته بالا می‌آید.

هوش مصنوعی: از شدت درد و رنج ناشی از زندگی، جگرم به فریاد بلند می‌شود و در نیمه شب، به خاطر غم‌هایم، ناله می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر یک لحظه زبانم جز به یاد تو به حرف بیفتد، حالتی پیدا می‌کنم که آن را محکم کنترل می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر جز سمت تو کسی به چشمانم نگاه کند، چهره‌اش را در نزد همه سیاه می‌سازم.

هوش مصنوعی: هرچند که رسیدن به تو و وصالت دور به نظر می‌رسد، اما من از عقل و خرد خودم هم فراتر می‌روم و به سوی بی‌خودان می‌روم.

هوش مصنوعی: وارد دلم درد را فرو می‌برم یا اینکه از شاخ برنجم، خوشی را به نمایش می‌گذارم.