خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها

اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها

شمارهٔ ۱ : بدخواه کسی به مقصد خود نرسد

شمارهٔ ۲ : تا تو دل را زکبر و زشهوت و آز

شمارهٔ ۳ : گر کعبه کنی خراب از بدخویی

شمارهٔ ۴ : این جلوه گری به خلق راهی دگر است

شمارهٔ ۵ : آن را که هوای نفس او معبود است

شمارهٔ ۶ : مردم همه از زرق و فسون محرومند

شمارهٔ ۷ : رازت همه دارای فلک می داند

شمارهٔ ۸ : در دل همه شرک و روی بر خاک چه سود

شمارهٔ ۹ : دوری ز برادرِ نه صادق بهتر

شمارهٔ ۱۰ : یاران زمانه پیچ پیچند همه

شمارهٔ ۱۱ : میدان فراخ و مرد میدانی نه

شمارهٔ ۱۲ : تو لایق نکته های باریک نئی

شمارهٔ ۱۳ : مادام که بار عقل هستی باقی است

شمارهٔ ۱۴ : یک جرعهٔ می زملک کاوس به است

شمارهٔ ۱۵ : ای دل به صلاح اگر نشستی برسی

شمارهٔ ۱۶ : بی دیده اگر راه روی بی خبری است

شمارهٔ ۱۷ : آنچش نه از انبیا و از خود واداشت

شمارهٔ ۱۸ : آن را که حرامزادگی عادت و خوست

شمارهٔ ۱۹ : در حق من ار یکی وگر صد گوید

شمارهٔ ۲۰ : بی هیچ یقین چو بدگمانی باشی

شمارهٔ ۲۱ : با برگ مژه سد سکندر سفتن

شمارهٔ ۲۲ : خواهی که بر خدای باشی مقبول

شمارهٔ ۲۳ : تا خانقه حرص تو ویران نشود

شمارهٔ ۲۴ : هان ای «واحد» زباد حرصی تو اسیر

شمارهٔ ۲۵ : از آتش حرص و آز تا چند نفیر

شمارهٔ ۲۶ : گر بر سر نفس عقل را میر کنم

شمارهٔ ۲۷ : ای خواجه یقین را به گمان می طلبی

شمارهٔ ۲۸ : گر با خردی تو چرخ را بنده مشو

شمارهٔ ۲۹ : خود را به طمع درین بلا افکندی

شمارهٔ ۳۰ : ای دل چو نصیب تست سرگردانی

شمارهٔ ۳۱ : در راه طلب زنیست هستی خیزد

شمارهٔ ۳۲ : صوفی غم جان خور تو غم نان تا کی

شمارهٔ ۳۳ : از کم خوردن زیرک و هشیار شوی

شمارهٔ ۳۴ : قانع به یک استخوان چو کرکس بودن

شمارهٔ ۳۵ : معشوقه عیان بود نمی دانستم

شمارهٔ ۳۶ : از عقل و هنر هر آنک بی مایَه بود

شمارهٔ ۳۷ : تا در سر تو مایهٔ مایی و منی است

شمارهٔ ۳۸ : هر ذره که در هوای او گردان است

شمارهٔ ۳۹ : تا هستی خود را نکنی دامن چاک

شمارهٔ ۴۰ : به بین نشود کس به تکبّر کردن

شمارهٔ ۴۱ : ای خلقت تو زخاک وز آب منی

شمارهٔ ۴۲ : از کبر مدار هیچ در دل هوسی

شمارهٔ ۴۳ : آن کس که سرشته باشد از آب منی

شمارهٔ ۴۴ : دردا که تو از غرور وز بی خبری

شمارهٔ ۴۵ : الورد یقول بعد ما کنت اناس

شمارهٔ ۴۶ : ای خسته و بسته از پس بینی خویش

شمارهٔ ۴۷ : از خود بینی اگر شوی مست غرور

شمارهٔ ۴۸ : ای نفس به سوی حق چنین نتوان شد

شمارهٔ ۴۹ : رو دیده بدوز تا دلت دیده شود

شمارهٔ ۵۰ : از خوی بد تو زان همی رنجد کس

شمارهٔ ۵۱ : از غایت خودپسندی و خودبینی

شمارهٔ ۵۲ : خودبین هرگز به هیچ حاصل نرسد

شمارهٔ ۵۳ : یک دم چو نئی تو عاشق صادق عیش

شمارهٔ ۵۴ : چون خاک به زیر پایها فرسودن

شمارهٔ ۵۵ : گر بر سر دریا نه سبک تر زخسی

شمارهٔ ۵۶ : یکچند دویدیم نه بر راه صواب

شمارهٔ ۵۷ : در عمر درنگ نیست ممکن، بشتاب

شمارهٔ ۵۸ : گر شیر دلی صید هراسان مطلب

شمارهٔ ۵۹ : دل را تو همه جگر دهی افسوس است

شمارهٔ ۶۰ : افسوس که عمر رفت و هشیاری نیست

شمارهٔ ۶۱ : تا گوش دلت به غفلت است آکنده

شمارهٔ ۶۲ : زین سان که تُوی دیده به خاک آکنده

شمارهٔ ۶۳ : این دل نه همانا که تو با راه آیی

شمارهٔ ۶۴ : صد زخم چشید نفس و افگار نشد

شمارهٔ ۶۵ : در هیچ سری مایهٔ اسراری نه

شمارهٔ ۶۶ : هرگز دل من واقف اسرار نشد

شمارهٔ ۶۷ : زنهار اگرچه راست می آید کار

شمارهٔ ۶۸ : می میرم ازو و صورت جان در پیش

شمارهٔ ۶۹ : با دل گفتم درآی از خواب تمام

شمارهٔ ۷۰ : از جام هوس بادهٔ مستی تا کی

شمارهٔ ۷۱ : ای دل اگرت زنفس معزول کنند

شمارهٔ ۷۲ : زین سان که تو را بی خودی و بی خبری است

شمارهٔ ۷۳ : ای دل زامل به مال مایل تا کی

شمارهٔ ۷۴ : ای کاش بدانمی که من کیستمی

شمارهٔ ۷۵ : عمر تو بهار تازه را می ماند

شمارهٔ ۷۶ : سیرم زحیات محنت آکندهٔ خویش

شمارهٔ ۷۷ : دل سوختگان از تو سگالند مکن

شمارهٔ ۷۸ : چشم فلک از ظلم تو بگریست مکن

شمارهٔ ۷۹ : در هر دلکی از تو نهیبی است مکن

شمارهٔ ۸۰ : جانا سخنان خصم در گوش مکن

شمارهٔ ۸۱ : یک قطره زآب دیدهٔ مظلومی

شمارهٔ ۸۲ : تا چند ازین خلق خدا آزردن

شمارهٔ ۸۳ : امروز که در جوی حیات آبی هست

شمارهٔ ۸۴ : ظالم چو کباب از دل درویش خورد

شمارهٔ ۸۵ : ظلم آب زرخ، زور ز بازو بُبَرد

شمارهٔ ۸۶ : بیگانگی ات چو با دل خویش آید

شمارهٔ ۸۷ : هر کاو درمی به خون دل جمع آرد

شمارهٔ ۸۸ : آنجا که بود عالم و ظالم سردار

شمارهٔ ۸۹ : هان تا تو چو ظالمان ستمها نکنی

شمارهٔ ۹۰ : شاها چو به محشر اندر آرند تو را

شمارهٔ ۹۱ : چون مظلومی کند به یارب کاری

شمارهٔ ۹۲ : هر شه که زعدل شد شعار و شانش

شمارهٔ ۹۳ : آزار چو باز و آز چون بط منمای

شمارهٔ ۹۴ : نزدیک کسی که عاقل و هشیار است

شمارهٔ ۹۵ : دل را غم تو سوخته جان خواهد کرد

شمارهٔ ۹۶ : طاووس جمال تو چو پرواز کند

شمارهٔ ۹۷ : گر بد بازد حریف گو بد می باز

شمارهٔ ۹۸ : بس خون جگر که مرد را خورده شود

شمارهٔ ۹۹ : بی جرم درین جهان توان زیست بگو

شمارهٔ ۱۰۰ : تشویش دل خستهٔ ما از تو در است

شمارهٔ ۱۰۱ : زلف سیهت که مشک را زو گله هاست

شمارهٔ ۱۰۲ : ای از غم دلبری که بیدادم ازوست

شمارهٔ ۱۰۳ : سیلاب محن رونق عمرم همه برد

شمارهٔ ۱۰۴ : در دل زغم زمانه باری دارم

شمارهٔ ۱۰۵ : آخر زمنت یاد منت هست بپرس

شمارهٔ ۱۰۶ : خوبان همه دل برند لیکن دین نه

شمارهٔ ۱۰۷ : وا می شنوم زگفت از هر جا من

شمارهٔ ۱۰۸ : با شهوت و طبع نور دل نفزاید

شمارهٔ ۱۰۹ : عشق از چه سبب بی خبران را باشد

شمارهٔ ۱۱۰ : اندر ره عشق هر که دارد گذری

شمارهٔ ۱۱۱ : در درد اگر تو از دوا محرومی

شمارهٔ ۱۱۲ : چون وسوسه ای تو را بگیرد دامن

شمارهٔ ۱۱۳ : هر صاحب دل که او نه صاحب نظر است

شمارهٔ ۱۱۴ : در تو که بدیدهٔ صفا می نگریم

شمارهٔ ۱۱۵ : چون آتش شهوت آبرویت را برد