خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

قصاید و قطعات

سنایی » دیوان اشعار » قصاید و قطعات

شمارهٔ ۱ - قصیده : ذات رومی محرم آمد پاک دل کرباس را

شمارهٔ ۲ : خیز ای دل زین برافگن مرکب تحویل را

شمارهٔ ۳ : نبودی دین اگر اقبال مرد مصطفایی را

شمارهٔ ۴ : ای که اطفال به گهواره درون از ستمت

شمارهٔ ۵ : روزگار ای بزرگ چاکر تست

شمارهٔ ۶ : تلخ کرد از حدیث خویش طبیب

شمارهٔ ۷ : چند گویی که بیا تا بر وزانت برم

شمارهٔ ۸ : ای برآراسته از لطف و سخا معدن خویش

شمارهٔ ۹ : گفتی به پیش خواجه که این غزنوی غرست

شمارهٔ ۱۰ : تا نهان گشت آفتاب خواجگان در زیر خاک

شمارهٔ ۱۱ : مال هست از درون دل چون مار

شمارهٔ ۱۲ - در مدح نظامی : ای که چون اندر بنان آری قصب هنگام نظم

شمارهٔ ۱۳ : ای که هفت اقلیم و چار ارکان عالم را به علم

شمارهٔ ۱۴ - در رثای امیر معزی : گر تیر فلک داد کلاهی به معزی

شمارهٔ ۱۵ - در مذمت دنیا : گنده پیریست تیره روی جهان

شمارهٔ ۱۶ : قدر مردم سفر پدید آرد

شمارهٔ ۱۷ : عرش مقاما زر کن کعبهٔ جاهت

شمارهٔ ۱۸ : آن تو کوری نه جهان تاریکست

شمارهٔ ۱۹ - در هجای علی سه بوسش : پیش ازین گفتم سه بوسش را همی

شمارهٔ ۲۰ - در مذمت بخیلی گوید : دیگ خواجه ز گوشت دوشیزه‌ست

شمارهٔ ۲۱ - در رثای منصور سعید : خواجه منصور بپژمرد ز مرگ

شمارهٔ ۲۲ : ای جود تو ز لذت بخشش سوال جوی

شمارهٔ ۲۳ : به مادرم گفتم ای بد مهر مادر

شمارهٔ ۲۴ : هر جا که روضه‌ایست وردیست

شمارهٔ ۲۵ : به همه وقت دلیری نکنند

شمارهٔ ۲۶ - شکایت از روزگار : ضربت گردون دون آزادگان را خسته کرد

شمارهٔ ۲۷ : جان من خیز و جام باده بیار

شمارهٔ ۲۸ : برخیز و برافروز هلا قبلهٔ زردشت

شمارهٔ ۲۹ : پسر هند اگر چه خال منست

شمارهٔ ۳۰ : ای ماه صیام ار چه مرا خود خطری نیست

شمارهٔ ۳۱ : زین پسم با دیو مردم پیکر و پیکار نیست

شمارهٔ ۳۲ : ای سنایی خواجگی با عشق جانان شرط نیست

شمارهٔ ۳۳ : هر که در خطهٔ مسلمانیست

شمارهٔ ۳۴ : آمد آن حور و دست من بربست

شمارهٔ ۳۵ : آمد آن رگ زن مسیح پرست

شمارهٔ ۳۶ : مرحبا بحری که آبش لذت از کوثر گرفت

شمارهٔ ۳۷ - در توحید : ای همه جانها ز تو پاینده جان چون خوانمت

شمارهٔ ۳۸ : ای شده پیر و عاجز و فرتوت

شمارهٔ ۳۹ - در ذم مردم بلخ : از بس غر و غر زن که به بلخند ادیبانش

شمارهٔ ۴۰ : ای دل نیک مذهب و منهاج

شمارهٔ ۴۱ : گفتی که بترسد ز همه خلق سنایی

شمارهٔ ۴۲ - در رثای امیر معزی : تا چند معزای معزی که خدایش

شمارهٔ ۴۳ : بی‌طمع باش اگر همی خواهی

شمارهٔ ۴۴ : یک نیمه عمر خویش به بیهودگی به باد

شمارهٔ ۴۵ : گرچه شمشیر حیدر کرار

شمارهٔ ۴۶ : من نگویم که قاسم‌الارزاق

شمارهٔ ۴۷ : مرا به غزنین بسیار دوستان بودند

شمارهٔ ۴۸ : خواجه در غم من ار گفت که چون بی‌خردان

شمارهٔ ۴۹ : چه ممسکی که ز جود تو قطره‌ای نچکد

شمارهٔ ۵۰ : سرشگی کز غم معشوق بارم

شمارهٔ ۵۱ : ای که از بهر خدمت در تو

شمارهٔ ۵۲ : ای خواجه اگر قامت اقبال تو امروز

شمارهٔ ۵۳ : چون ز بد گوی من سخن شنوی

شمارهٔ ۵۴ - در رثای زکی الدین بلخی : روح مجرد شد خواجه زکی

شمارهٔ ۵۵ : صدر اسلام زنده گشت و نمرد

شمارهٔ ۵۶ : به گرمای تموز از سرد سوزش

شمارهٔ ۵۷ - در مدح مسعود سعد سلمان : ای عمیدی که باز غزنین را

شمارهٔ ۵۸ : شکر ایزد را که تا من بوده‌ام

شمارهٔ ۵۹ : آنچه دی کرد به من آن پسر سر گرغر

شمارهٔ ۶۰ : آنکه تدبیر ظفر گستر او گر خواهد

شمارهٔ ۶۱ : با سنایی سره بود او چو یکی دانگ نداشت

شمارهٔ ۶۲ - در جواب هجای یکی از معاندان : سرخ گویی همیشه غر باشد

شمارهٔ ۶۳ : هیچ کس نیست کز برای سه دال

شمارهٔ ۶۴ : از جواب و سوال ما دانی

شمارهٔ ۶۵ : چرا نه مردم دانا چنان زید که به غم

شمارهٔ ۶۶ : خواجگانی که اندرین حضرت

شمارهٔ ۶۷ : دل منه با زنان از آنکه زنان

شمارهٔ ۶۸ : خادمان را ز بهر آن بخرند

شمارهٔ ۶۹ : منشین با بدان که صحبت بد

شمارهٔ ۷۰ : دوستی گفت صبر کن زیراک

شمارهٔ ۷۱ : ای سنایی کسی به جد و به جهد

شمارهٔ ۷۲ : با دلی رفته به استسقا

شمارهٔ ۷۳ : با همه خلق جهان گرچه از آن

شمارهٔ ۷۴ : آخر این آمدنم نزد تو تا چند بود

شمارهٔ ۷۵ - در هجای «معجزی» شاعر : معجزی خود ز معجز ادبار

شمارهٔ ۷۶ : چون خاک باش در همه احوال بردبار

شمارهٔ ۷۷ : دور عالم جز به آخر نامدست از بهر آنک

شمارهٔ ۷۸ : چون تو شدی پیر بلندی مجوی

شمارهٔ ۷۹ - در حادثهٔ زهر خوردن سرهنگ محمد خطیبی و انگشتری فرستادن سلطان مسعود رحمةالله علیه گوید و او را ستاید : زهی سزای محامد محمد بن خطیب

شمارهٔ ۸۰ : ای صدر اجل قوام دولت

شمارهٔ ۸۱ : اگر معمار جاه او نباشد

شمارهٔ ۸۲ : عزیز عمر چنان مگذران که آخر کار

شمارهٔ ۸۳ : با بقای پدر پسر ناید

شمارهٔ ۸۴ : مبر تو رنج که روزی به رنج نفزاید

شمارهٔ ۸۵ : ز راه رفتن و آسودنم چه سود و زیان

شمارهٔ ۸۶ : داستان پسر هند مگر نشنیدی

شمارهٔ ۸۷ : اگر رای رحمت شود با دلم

شمارهٔ ۸۸ : چون شکرم در آب دو چشم و دلم فلک

شمارهٔ ۸۹ : کسی کز کار قلاشی برو بعضی عیان گردد

شمارهٔ ۹۰ : نمی‌داند مگر آنکس مراد از کشف حال آید

شمارهٔ ۹۱ : اول خلل ای خواجه ترا در امل آید

شمارهٔ ۹۲ : ای بس که نباشی تو و ای بس که درین چرخ

شمارهٔ ۹۳ : کسی را که سر حقیقت عیان شد

شمارهٔ ۹۴ : عاشق دین‌دار باید تا که درد دین کشد

شمارهٔ ۹۵ : گر سنایی دم زند آتش درین عالم زند

شمارهٔ ۹۶ - در رثای زکی‌الدین بلخی : ای برادر زکی بمرد و بشد

شمارهٔ ۹۷ : ای دریغا که روز برنایی

شمارهٔ ۹۸ : این جهان بر مثال مرداریست

شمارهٔ ۹۹ : ز جمله نعمت دنیا چو تندرستی نیست

شمارهٔ ۱۰۰ : مردمان یک چند از تقوا و دین راندند کار

شمارهٔ ۱۰۱ : زن مخواه و ترک زن کن کاندرین ایام بار

شمارهٔ ۱۰۲ : ای به نزد عاشقان از شاهدی

شمارهٔ ۱۰۳ : هیچ نیکو نبود هرگز بد

شمارهٔ ۱۰۴ - در صف خانگاه محمد منصور واقع در سرخس که وی در آن داروخانه و کتابخانه برای فقرا و درویشان بنیاد نهاد : لب روح الله ست یا دم صور

شمارهٔ ۱۰۵ : اگر چون زر نخواهی روی عاشق

شمارهٔ ۱۰۶ : ای سنایی به گرد حران گرد

شمارهٔ ۱۰۷ : هر که زین پیش بود امیر سخن

شمارهٔ ۱۰۸ : اگر ریش خواجه ببرند پاک

شمارهٔ ۱۰۹ : ای خداوند قایم قدوس

شمارهٔ ۱۱۰ : چو خواهم کرد زرق و هزل و ریواس

شمارهٔ ۱۱۱ : ای مرد سفر در طلب زاد سفر باش

شمارهٔ ۱۱۲ - در رثای یکی از بزرگان : گوهر روح بود خواجه وزیر

شمارهٔ ۱۱۳ : گر مقصر شدم به خدمت تو

شمارهٔ ۱۱۴ : ز تو ای چرخ نیلی رنگ دارم

شمارهٔ ۱۱۵ : ثنا گفتیم ما مر خواجه‌ای را

شمارهٔ ۱۱۶ : ای آنکه ترا در تو تویی نیست تصرف

شمارهٔ ۱۱۷ : بجهم از بد ایام چنانک

شمارهٔ ۱۱۸ : گفت بر دوخته مرا شعری

شمارهٔ ۱۱۹ : طلوع مهر سعادت به ساحت اقبال

شمارهٔ ۱۲۰ : تو مرا از نسب و جان و خرد خویش منی

شمارهٔ ۱۲۱ : هر چند در میان دو گویم زمین و چرخ

شمارهٔ ۱۲۲ : آن حور روح فش را بر عقل جلوه کردم

شمارهٔ ۱۲۳ : زشت همی گویی هر ساعتم

شمارهٔ ۱۲۴ : چو بر قناعت ازین گونه دسترس دارم

شمارهٔ ۱۲۵ : ای یوسف نامی که همیشه چو زلیخا

شمارهٔ ۱۲۶ : عمر دو نیمه‌ست و ازین بیش نیست

شمارهٔ ۱۲۷ : چند روزی درین جهان بودم

شمارهٔ ۱۲۸ : از زهر به مغزم رسید بویی

شمارهٔ ۱۲۹ : خواجه بفزود ولیکن به درم

شمارهٔ ۱۳۰ : چون من بره سخن درون آیم

شمارهٔ ۱۳۱ : گاهی ز دل بود گله گاهی ز دیده‌ام

شمارهٔ ۱۳۲ : از خلد برین یاد کنم روی تو بینم

شمارهٔ ۱۳۳ : دی بدان رستهٔ صرافان من بر دَرِ تیم

شمارهٔ ۱۳۴ - در مدح عمادالدین محمدبن منصور : ای محمد نام و احمد خلق و محمودی شیم

شمارهٔ ۱۳۵ - این قطعه را بر گور نظام الملک محمد نوشتند : ما فرش بزرگی به جهان باز کشیدیم

شمارهٔ ۱۳۶ : گر تو به دو گانه‌ای ز ما پیشی

شمارهٔ ۱۳۷ : ای علایی ببین و نیک ببین

شمارهٔ ۱۳۸ : گفت حکیمی که مفرح بود

شمارهٔ ۱۳۹ : چند گویی که زحمتت کردم

شمارهٔ ۱۴۰ : منم آن مفلسی که کیسهٔ من

شمارهٔ ۱۴۱ : ای به عین حقیقت اندر عین

شمارهٔ ۱۴۲ : چنگری ای پارسا در عاشق مسکین به کین

شمارهٔ ۱۴۳ : در طریق دین قدم پیوسته بوذر وار زن

شمارهٔ ۱۴۴ : پای بلقاسم ز پای بلحکم بشناس نیک

شمارهٔ ۱۴۵ : زهرهٔ مردان نداری خدمت سلطان مکن

شمارهٔ ۱۴۶ : ای برادر خویش را زین جمع خودبینان مکن

شمارهٔ ۱۴۷ : دعوی دین می‌کنی با نفس دمسازی مکن

شمارهٔ ۱۴۸ : یک روز بپرسید منوچهر ز سالار

شمارهٔ ۱۴۹ : روزگاریست که کان گهرند

شمارهٔ ۱۵۰ : خواهد که شاعران جهان بی صله همی

شمارهٔ ۱۵۱ : چو شعر حکیمانه گفتم ترا

شمارهٔ ۱۵۲ : هر که چون کاغذ و قلم باشد

شمارهٔ ۱۵۳ : ای خرد را جمال و جان را زین

شمارهٔ ۱۵۴ - در مدح جمال المعاشرین قوال : ای جمال معاشران چونست

شمارهٔ ۱۵۵ - در مدح بهرامشاه : خواجه سلام علیک کو لب چون نوش او

شمارهٔ ۱۵۶ - در مدح بهرامشاه : خواجه غلط کرده است در چه؟ در ابروی او

شمارهٔ ۱۵۷ - در رثای ابوالمعالی احمد بن یوسف : رفت قاضی بلمعالی ای سنایی آه کو

شمارهٔ ۱۵۸ - در هجای علی سه بوسش : ایا کشیخان بد اصل ای سه بوسش

شمارهٔ ۱۵۹ : با تو باشم از تو نندیشم که با فضلی و عدل

شمارهٔ ۱۶۰ : در چشمت ای رفیقک ای خام قلتبان

شمارهٔ ۱۶۱ - تقاضای گوشت و انگور : ای چو ماهی نشسته در خرگاه

شمارهٔ ۱۶۲ - در رثای محمد بهروز : اعتقاد محمد بهروز

شمارهٔ ۱۶۳ : گفتم بنالم از تو به یاران و دوستان

شمارهٔ ۱۶۴ : ای فلک شمس شرف جاه تو

شمارهٔ ۱۶۵ : بخور من بود دود درمنه

شمارهٔ ۱۶۶ : ای تیر غم و رنج بسی خورده و برده

شمارهٔ ۱۶۷ : ای زده بر فلک سراپرده

شمارهٔ ۱۶۸ : این چه قرنست اینکه در خوابند بیداران همه

شمارهٔ ۱۶۹ : شغل سرهنگان دین از مرد متواری مجوی

شمارهٔ ۱۷۰ : تا کی اندر راه دین با نفس دمسازی کنی

شمارهٔ ۱۷۱ - در مدح خواجه اسماعیل شنیزی : علم و عمل خواجه اسماعیل شنیزی

شمارهٔ ۱۷۲ : اگر پای تو از خط خطا گامی بعیدستی

شمارهٔ ۱۷۳ : پسری دیدم پوشیده قبای

شمارهٔ ۱۷۴ : به هفت کشور تا شکر پنج و ده گویم

شمارهٔ ۱۷۵ : سخا و سخن جان محض‌ست ایرا

شمارهٔ ۱۷۶ : نکند دانا مستی نخورد عاقل می

شمارهٔ ۱۷۷ : کسی را کو نسب پاکیزه باشد

شمارهٔ ۱۷۸ : شربهای جهان همه خوردیم

شمارهٔ ۱۷۹ : شد دیدهٔ من سپید از وعدت

شمارهٔ ۱۸۰ - از زبان تیر خراس : ای لاف زنی که هر کجا هستی

شمارهٔ ۱۸۱ : برهٔ بریان هر جا که بود چاکر تست

شمارهٔ ۱۸۲ : چون به ملک اندر بر آرد گردی از مردان مرد

شمارهٔ ۱۸۳ - هم در هجای معجزی شاعر : معجز معجزی پدید آمد

شمارهٔ ۱۸۴ - در رثای امیر معزی : شد باز گهر طبع گهرزای معزی

شمارهٔ ۱۸۵ - و نیز : سخن را به خواب اندرون دوش گفتم

شمارهٔ ۱۸۶ - در هجای علی سه بوسش : ای سه بوسش به آدمی ناژی

شمارهٔ ۱۸۷ : به شعر اندرت مردم خواندم ای خر

شمارهٔ ۱۸۸ : روی من شد چو زر و دیده چو سیم

شمارهٔ ۱۸۹ : زشتم خواندی و راست گفتی

شمارهٔ ۱۹۰ : خسرو از مازندران آید همی

شمارهٔ ۱۹۱ - در هجای شهابی : مرا شهابی گر هجو کرد صد خروار

شمارهٔ ۱۹۲ : خواندم حکایتی ز کتابی که جمع کرد

شمارهٔ ۱۹۳ : ای کاشکی ز مادر گیتی نزادمی

شمارهٔ ۱۹۴ : خود درشتی گر ببیند کور چشم و کور دل

شمارهٔ ۱۹۵ : احوال خود چه عرض کنم هر زمان همی

شمارهٔ ۱۹۶ : گوگرد سرخ خواست ز من سبز من پریر

شمارهٔ ۱۹۷ - در رثاء : تابوت مرا باز کن ای خواجه زمانی

شمارهٔ ۱۹۸ : هم اکنون از هم اکنون داد بستان

شمارهٔ ۱۹۹ : چونت نپرسم بگویی اینت کراهت

شمارهٔ ۲۰۰ : اگر بد گمان گشتی ای دوست بر من

شمارهٔ ۲۰۱ - در هجای معجزی : حاجت صد هزار ... قوی

شمارهٔ ۲۰۲ : آدمی را دو بلا کرد رهی

شمارهٔ ۲۰۳ : به خدای ار گل بهار بوی

شمارهٔ ۲۰۴ : ای سنایی به گرد شرک مپوی

شمارهٔ ۲۰۵ : ای روی زردفام تو بر گردن نزار

شمارهٔ ۲۰۶ : ملکا ذکر تو گویم که تو پاکی و خدایی

شمارهٔ ۲۰۷ : در شهر مرد نیست ز من نابکارتر