خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

قصاید

ناصرخسرو » دیوان اشعار » قصاید

قصیدهٔ شمارهٔ ۱ : ای قبهٔ گردندهٔ بی‌روزن خضرا

قصیدهٔ شمارهٔ ۲ : به چشم نهان بین نهان جهان را

قصیدهٔ شمارهٔ ۳ : آزرده کرد کژدم غربت جگر مرا

قصیدهٔ شمارهٔ ۴ : سلام کن ز من ای باد مر خراسان را

قصیدهٔ شمارهٔ ۵ : نیز نگیرد جهان شکار مرا

قصیدهٔ شمارهٔ ۶ : نکوهش مکن چرخ نیلوفری را

قصیدهٔ شمارهٔ ۷ : ای روی داده صحبت دنیا را

قصیدهٔ شمارهٔ ۸ : نیکوی تو چیست و خوش چه، ای برنا؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۹ : حکیمان را چه می‌گویند چرخ پیر و دوران‌ها

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰ : ای گشته جهان و دیده دامش را

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱ : پادشا بر کام‌های دل که باشد؟ پارسا

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲ : خواهی که نیاری به سوی خویش زیان را

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳ : خداوندی که در وحدت قدیم است از همه اشیا

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴ : ای کرده قال و قیل تو را شیدا

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵ : ای پیر، نگه کن که چرخ برنا

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶ : آن چیست یکی دختر دوشیزهٔ زیبا

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷ : به چه ماند جهان مگر به سراب

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸ : بر من بیچاره گشت سال و ماه و روز و شب

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹ : ای شب تازان چو ز هجران طناب

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰ : ای روا کرده فریبنده جهان بر تو فریب،

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱ : ای آنکه جز طرب نه همی بینمت طلب

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲ : این جهان خواب است، خواب، ای پور باب

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳ : ای غریب آب غریبی ز تو بربود شباب

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴ : ای باز کرده چشم و دل خفته را ز خواب،

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵ : بر تو این خوردن و این رفتن و این خفتن و خاست

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶ : هر که چون خر فتنهٔ خواب و خور است

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷ : باز جهان تیز پر و خلق شکار است

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۸ : شاخ شجر دهر غم و مشغله بار است

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۹ : آنکه بنا کرد جهان زین چه خواست؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰ : خرد چون به جان و تنم بنگریست

قصیدهٔ شمارهٔ ۳۱ : از گردش گیتی گله روا نیست

قصیدهٔ شمارهٔ ۳۲ : مر چرخ را ضرر نیست وز گردشش خبر نیست

قصیدهٔ شمارهٔ ۳۳ : چون در جهان نگه نکنی چون است؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۳۴ : ای پسر ار عمر تو یک ساعت است

قصیدهٔ شمارهٔ ۳۵ : هر که گوید که چرخ بی‌کار است

قصیدهٔ شمارهٔ ۳۶ : آن بی تن و جان چیست کو روان است؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۳۷ : بلی، بی‌گمان این جهان چون گیاست

قصیدهٔ شمارهٔ ۳۸ : جز جفا با اهل دانش مر فلک را کار نیست

قصیدهٔ شمارهٔ ۳۹ : ای به خور مشغول دایم چون نبات

قصیدهٔ شمارهٔ ۴۰ : این تخت‌ِ سخت‌گنبد ِ گردان سرای ماست

قصیدهٔ شمارهٔ ۴۱ : جهانا چون دگر شد حال و سانت؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۴۲ : ای خردمند نگه کن که جهان برگذر است

قصیدهٔ شمارهٔ ۴۳ : اگر بزرگی و جاه و جلال در درم است

قصیدهٔ شمارهٔ ۴۴ : گویند عقابی به در شهری برخاست

قصیدهٔ شمارهٔ ۴۵ : هر چه دور از خرد همه بند است

قصیدهٔ شمارهٔ ۴۶ : سفله جهان، ای پسر، چو چشمه شور است

قصیدهٔ شمارهٔ ۴۷ : نشنیده‌ای که زیر چناری کدوبنی

قصیدهٔ شمارهٔ ۴۸ : چون تیغ به دست آری مردم نتوان کشت

قصیدهٔ شمارهٔ ۴۹ : ای نشسته خوش و بر تخت کشیده نخ

قصیدهٔ شمارهٔ ۵۰ : ای خوانده کتاب زند و پازند

قصیدهٔ شمارهٔ ۵۱ : از اهل ملک در این خیمهٔ کبود که بود

قصیدهٔ شمارهٔ ۵۲ : یکی بی‌جان و بی‌تن ابلق اسپی کاو نفرساید

قصیدهٔ شمارهٔ ۵۳ : این جهان بی‌وفا را بر گزیدو بد گزید

قصیدهٔ شمارهٔ ۵۴ : مردم نبود صورت مردم حکمااند

قصیدهٔ شمارهٔ ۵۵ : ز جور لشکر خرداد و مرداد

قصیدهٔ شمارهٔ ۵۶ : این رقیبان که بر این گنبد پیروزه درند

قصیدهٔ شمارهٔ ۵۷ : چونکه نکو ننگری جهان چون شد؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۵۸ : گزینم قران است و دین محمد

قصیدهٔ شمارهٔ ۵۹ : آن کن ای جویای حکمت کاهل حکمت آن کنند

قصیدهٔ شمارهٔ ۶۰ : در این مقام اگر می مقام باید کرد

قصیدهٔ شمارهٔ ۶۱ : چند گوئی که:چو ایام بهار آید

قصیدهٔ شمارهٔ ۶۲ : در درج سخن بگشای بر پند

قصیدهٔ شمارهٔ ۶۳ : آزردن ما زمانه خو دارد

قصیدهٔ شمارهٔ ۶۴ : خردمند را می چه گوید خرد؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۶۵ : کسی که قصد ز عالم به خواب و خور دارد

قصیدهٔ شمارهٔ ۶۶ : خوب یکی نکته یادم است زاستاد

قصیدهٔ شمارهٔ ۶۷ : جان و خرد رونده بر این چرخ اخضرند

قصیدهٔ شمارهٔ ۶۸ : بالای هفت چرخ مدور دو گوهرند

قصیدهٔ شمارهٔ ۶۹ : چند گردی گردم ای خیمهٔ بلند؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۷۰ : ای هفت مدبر که بر این پرده سرائید

قصیدهٔ شمارهٔ ۷۱ : ای خواجه جهان حیل بسی داند

قصیدهٔ شمارهٔ ۷۲ : هوشیاران ز خواب بیدارند

قصیدهٔ شمارهٔ ۷۳ : مرد چو با خویشتن شمار کند

قصیدهٔ شمارهٔ ۷۴ : صبا باز با گل چه بازار دارد؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۷۵ : هر که جان خفته را از خواب جهل آوا کند

قصیدهٔ شمارهٔ ۷۶ : کسی کز راز این دولاب پیروزه خبر دارد

قصیدهٔ شمارهٔ ۷۷ : چون همی بوده‌ها بفرساید

قصیدهٔ شمارهٔ ۷۸ : آمد بهار و نوبت صحرا شد

قصیدهٔ شمارهٔ ۷۹ : تا مرد خر و کور کر نباشد

قصیدهٔ شمارهٔ ۸۰ : ای شده چاکر آن درگه انبوه بلند

قصیدهٔ شمارهٔ ۸۱ : جز که هشیار حکیمان خبر از کار ندارند

قصیدهٔ شمارهٔ ۸۲ : نندیشم از کسی که به نادانی

قصیدهٔ شمارهٔ ۸۳ : مردم سفله به سان گرسنه گربه

قصیدهٔ شمارهٔ ۸۴ : این دهر باشگونه چو بستیزد

قصیدهٔ شمارهٔ ۸۵ : چو تنها بُوی گربه‌ات مونس آید

قصیدهٔ شمارهٔ ۸۶ : ز بند آز به جز عاقلان نرسته‌ستند

قصیدهٔ شمارهٔ ۸۷ : از بهر چه این خر رمه بی‌بند و فسارند؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۸۸ : وعدهٔ این چرخ همه باد بود

قصیدهٔ شمارهٔ ۸۹ : فرو مایه چون سیر خورده بباشد

قصیدهٔ شمارهٔ ۹۰ : گویمت چگونه شود زنده کو هلاک شود:

قصیدهٔ شمارهٔ ۹۱ : بر دشمنی دشمنت چو دیدی

قصیدهٔ شمارهٔ ۹۲ : بر ره مکر و حسد مپوی ازیراک

قصیدهٔ شمارهٔ ۹۳ : نبینی بر درخت این جهان بار

قصیدهٔ شمارهٔ ۹۴ : برکن زخواب غفلت پورا سر

قصیدهٔ شمارهٔ ۹۵ : ای کهن گشته در سرای غرور

قصیدهٔ شمارهٔ ۹۶ : ای گشته جهان و خوانده دفتر

قصیدهٔ شمارهٔ ۹۷ : با خویشتن شمار کن ای هوشیار پیر

قصیدهٔ شمارهٔ ۹۸ : ای چنبر گردنده بدین گوی مدور

قصیدهٔ شمارهٔ ۹۹ : این زرد تن لاغر گل خوار سیه سار

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۰ : اصل نفع و ضر و مایهٔ خوب و زشت و خیر و شر

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۱ : ای به هوا و مراد این تن غدار

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۲ : یکی خانه کردند بس خوب و دلبر

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۳ : ای زده تکیه بر بلند سریر

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۴ : ای خوانده بسی علم و جهان گشته سراسر،

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۵ : ای ذات تو ناشده مصور

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۶ : بنالم به تو ای علیم قدیر

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۷ : ای حجت بسیار سخن، دفتر پیش آر

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۸ : ای خردمند و هنر پیشه و بیدار و بصیر

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۹ : ای یار سرود و آب انگور

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۰ : هشیار باش و خفته مرو تیز بر ستور

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۱ : برآمد سپاه بخار از بحار

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۲ : نگه کن زده صف دو انبوه لشکر

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۳ : پند بدادمت من، ای پور، پار

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۴ : نشنوده‌ای که دید یکی زیرک

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۵ : ای کهن گشته تن و دیده بسی نعمت و ناز

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۶ : ای تو را آروزی نعمت و ناز

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۷ : کسی پر خانه دشتی دید هرگز

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۸ : ای خداوند این کبود خراس

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۹ : ای بسته‌ی خود کرده دل خلق به ناموس

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۰ : مرد را خوار چه دارد؟ تن خوش خوارش

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۱ : ای متحیر شده در کار خویش

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۲ : پشتم قوی به فضل خدای است و طاعتش

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۳ : چه بود این چرخ گردان را که دیگر گشت سامانش؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۴ : نگذاشت خواهد ایدرش

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۵ : صعب‌تر عیب جهان سوی خرد چیست ؟ فناش

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۶ : چون گشت جهان را دگر احوال عیانیش؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۷ : گردش این گنبد و مکر و دهاش

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۸ : بفریفت این زمان چو آهرمنش

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۹ : وبال است بر مرد عمر درازش

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۰ : هر کس به نسب نیک ندانی و به آلش

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۱ : ای خفته همه عمر و شده خیره و مدهوش

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۲ : جهان را دگرگونه شد کارو بارش

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۳ : چو شمشیر بایدت بود، ای برادر،

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۴ : این طارم بی‌قرار ازرق

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۵ : ای فگنده امل دراز آهنگ

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۶ : گر دگرگون بود حالت پارسال

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۷ : ای به سر برده خیره عمر طویل

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۸ : گنبد پیروزه‌گون پر ز مشاعل

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۹ : این باز سیه پیسه نگر بی‌پر و چنگال

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۰ : ای نام شنوده عاجل و آجل

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۱ : طمع ندارم ازین پس زخلق جاه و محل

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۲ : گسستم ز دنیای جافی امل

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۳ : مانده به یمگان به میان جبال

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۴ : گرامی چو مال و قوی چون جبال

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۵ : لشکر پیری فگند و قافله ذل

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۶ : امتت را چون نبینی بر چه سانند؟ ای رسول

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۷ : حاجیان آمدند با تعظیم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۸ : این روزگار بی‌خطر و کار بی‌نظام

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۹ : اگر کار بوده است و رفته قلم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۰ : دام است جهان تو، ای پسر، دام

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۱ : به راه دین نبی رفت ازان نمی‌یاریم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۲ : بسی رفتم پس آز اندر این پیروزه گون پشکم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۳ : گر مستمند و با دل غمگینم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۴ : دل ز افتعال اهل زمانه ملا شدم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۵ : از بهر چه این کبود طارم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۶ : ای بار خدای و کردگارم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۷ : ای شسته سر و روی به آب زمزم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۸ : ای عجب ار دشمن من خود منم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۹ : پانزده سال برآمد که به یمگانم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۰ : این چه خلق و چه جهان است، ای کریم؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۱ : از من برمید غمگسارم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۲ : من چو نادانان بر درد جوانی ننوم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۳ : اگر بر تن خویش سالار و میرم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۴ : گر تویی ای چرخ گردان مادرم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۵ : اگر با خرد جفت و اندر خوریم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۶ : من دگرم یا دگر شده‌است جهانم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۷ : از صحبت خلق دل گسستم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۸ : دوش تا هنگام صبح از وقت شام

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۹ : ای دل و هوش و خرد داده به شیطان رجیم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۰ : از دهر جفا پیشه زی که نالم؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۱ : شاید که حال و کار دگر سان کنم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۲ : عقل چه آورد ز گردون پیام

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۳ : ای تن تیره اگر شریفی اگر دون

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۴ : ای ستمگر فلک ای خواهر آهرمن

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۵ : مر جان مرا روان مسکین

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۶ : ای شده مشغول به کار جهان

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۷ : کُمیت سخن را ضمیر است میدان

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۸ : بر جستن مراد دل ای مسکین

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۹ : ز من معزول شد سلطان شیطان

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۰ : حکمتی بشنو به فضل ای مستعین

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۱ : که پرسد زین غریب خوار محزون

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۲ : بشنو که چه گوید همیت دوران

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۳ : چرخ پنداری بخواهد شیفتن

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۴ : دیر بماندم در این سرای کهن من

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۵ : امهات و نبات با حیوان

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۶ : ای دننده همچو دن کرده رخان از خون دن

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۷ : در دلم تا به سحرگاه شب دوشین

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۸ : چه گوئی؟ ای شده زین گوی گردان پشت تو چوگان

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۹ : تا کی کنی گله که نه خوب است کار من

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۰ : درد گنه را نیافتند حکیمان

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۱ : چند کنی جای چنین به گزین؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۲ : این گنبد پیروزهٔ بی‌روزن گردان

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۳ : ای شده مفتون به قول‌های فلاطون،

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۴ : بنگر بدین رباط و بدین صعب کاروان

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۵ : بر جانور و نبات و ارکان

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۶ : غریبی می چه خواهد یارب از من؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۷ : از کین بت‌پرستان در هند و چین و ماچین

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۸ : مکر و حسد را ز دل آوار کن

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۹ : ای افسر کوه و چرخ را جوشن

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۰ : چرخِ گردنده و اجرام و چهار ارکان

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۱ : چیست آن لشکر فریشتگان

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۲ : جوانی شد، او را فراموش کن

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۳ : ای مر تو را گرفته بت خوش‌زبان زبون،

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۴ : از بهر چه، ای پیر هشیوار هنربین،

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۵ : فریاد به لااله الا هو

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۶ : چون فروماندی ز بد کردار خویش

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۷ : ایا گشته غره به مکر زمانه

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۸ : گرگ آمده است گرسنه و دشت پر بره

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۹ : دور باش ای خواجه زین بی‌مر گله

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱۰ : ناید هگرز از این یله گو باره

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱۱ : ای زود گرد گنبد بر رفته

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱۲ : گشت جهان کودکی دوازده ساله

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱۳ : بدخو جهان تو را ندهد دسته

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱۴ : بسی کردم گه و بیگه نظاره

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱۵ : ای خورده خوش و کرده فراوان فره

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱۶ : به فرش و اسپ و استام و خزینه

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱۷ : مکر جهان را پدید نیست کرانه

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱۸ : داری سخنی خوب گوش یا نه؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱۹ : بگسل رسن از بی‌فسار عامه

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۰ : جهان دامگاهی است بس پر چنه

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۱ : تا کی خوری دریغ ز برنائی؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۲ : چو رسم جهان جهان پیش بینی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۳ : گر نخواهی ای پسر تا خویشتن مجنون کنی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۴ : ای کرده سرت خو به بی‌فساری

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۵ : ای آنکه ندیم باده و جامی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۶ : ای آنکه به تن ز ارزوی مال چو نالی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۷ : گشتن این گنبد نیلوفری

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۸ : ای عورت کفر و عیب نادانی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۹ : کارو کردار تو ای گنبد زنگاری

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۰ : سفله جهانا چو گرد گرد بنائی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۱ : ای گشت زمان زمن چه می‌خواهی؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۲ : ای غره شده به پادشائی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۳ : جهان را نیست جز مردم شکاری

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۴ : ایا دیده تا روز شب‌های تاری

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۵ : نماند کار دنیا جز به بازی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۶ : بگذر ای باد دل‌افروز خراسانی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۷ : گر خرد را بر سر هشیار خویش افسر کنی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۸ : ای شده مشغول به ناکردنی،

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳۹ : ای مانده به کوری و تنگ حالی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴۰ : تمییز و هوش و فکرت و بیداری

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴۱ : این چه خیمه است این که گوئی پر گهر دریاستی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴۲ : دگر ره باز با هر کوهساری

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴۳ : پیشهٔ این چرخ چیست؟ مفتعلی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴۴ : جهان بازیگری داند مکن با این جهان بازی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴۵ : ای به خطاها بصیر و جلد وملی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴۶ : شادی و جوانی و پیشگاهی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴۷ : ای آدمی به صورت و بی‌هیچ مردمی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴۸ : گرْت باید که تن خویش به زندان ندهی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴۹ : چه چیز بهتر و نیکوتر است در دنیی؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۰ : شبی تاری چو بی‌ساحل دمان پر قیر دریائی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۱ : آسایشت نبینم ای چرخ آسیائی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۲ : این کهن گیتی ببرد از تازه فرزندان اوی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۳ : ای طمع کرده ز نادانی به عمر هرگزی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۴ : آمد و پیغام حجت گوش‌دار ای ناصبی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۵ : آن جنگی مرد شایگانی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۶ : دیوی است جهان پیر و غداری

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۷ : اگر ز گردش جافی فلک همی‌ترسی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۸ : آن قوت جوانی وان صورت بهشتی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۹ : جهانا عهد با من جز چنین بستی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۰ : ای گرد گرد گنبد طارونی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۱ : ای گشته سوار جلد بر تازی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۲ : بر مرکبی به تندی شیطانی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۳ : بهار دل دوستدار علی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۴ : جهانا مرا خیره مهمان چه خوانی؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۵ : نگه کن سحرگه به زرین حسامی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۶ : ایا همیشه به نوروز سوی هر شجری

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۷ : مردم اگر این تن ساسیستی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۸ : چنین زرد و نوان مانند نالی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۹ : دلیت باید پر عقل و سر ز جهل تهی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۰ : بینی آن باد که گوئی دم یارستی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۱ : از آن پس کاین جهان را آزمودی گر خردمندی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۲ : ای داده دل و هوش بدین جای سپنجی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۳ : این تن من تو مگر بچهٔ گردونی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۴ : آنچه‌ت بکار نیست چرا جوئی؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۵ : جهانا چه در خورد و بایسته‌ای!

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۶ : اگر نه بستهٔ این بی‌هنر جهان شده‌ای

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۷ : ای خواجه، تو را در دل اگر هست صفائی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۸ : چنین در کارها بسیار مندیش

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۹ : چند گردی گرد این بیچارگان؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۸۰ : ای همه گفتار خوب بی‌کردار،

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۸۱ : تا کی از آرزوی جاه و خطر