قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۵

هوش مصنوعی: به دنیا چه نیازی داری و چه چیزهایی برایت ضروری است! هر چند که شاید با کسی توافق نداشته باشی.

هوش مصنوعی: اگرچه در نگاه اول به نظر می‌رسد که گل خس را زیبا نمی‌بینی، اما در درون، حقیقتی است که باید آن را درک کنی.

هوش مصنوعی: اگر گاه و بیگاه در کارها به نقصی یا اشتباهی دچار شوی، باید بدان که این مشکل ممکن است بارها تکرار شود و عادت به اشتباه کردن در آن کار برای تو ایجاد خواهد شد.

هوش مصنوعی: اگر خود را در وضعیت ناهنجاری ببینی، درک کن که دیگران هم به همین شکل هستند؛ اما تو باید به کسانی که پاک و تمیزند روی بیاوری.

هوش مصنوعی: اگر کسی به تو انتقاد کند، به او بگو: هنوز نمی‌دانی چه خبر است.

هوش مصنوعی: اگر تو شرم و آرامش را از من بگیری، من هم به تبع آن، دیگر خجالت‌زده و آرام نخواهم بود.

هوش مصنوعی: من تمام صداقت و درستکاری را به تو بخشیده‌ام، اما تو تنها نقص‌ها و کمبودهای مرا دیده‌ای و از آن‌ها استفاده کرده‌ای.

هوش مصنوعی: اگر تو عاقل و دانا بودی، نمی‌گفتی که به دلیل اینکه من از تو جدا شده‌ام، باید فرزندم را سرزنش کنی.

هوش مصنوعی: خداوند تو را به من فرستاده، پس چرا در مسیر پست و بی‌اهمیت نشسته‌ای؟

هوش مصنوعی: خداوند به خاطر تو درختی را کاشته است که تو یکی از شاخه‌های آن هستی.

هوش مصنوعی: اگر از مسیر کج و غلط بروی، آسیب می‌بینی و اگر روی مسیر درست و راست بروی، به نتیجه خواهی رسید و پیشرفت خواهی کرد.

هوش مصنوعی: آتش بگیرد کژی‌های تو مانند چوب راست، نپرس که آیا بادام است یا پسته.

هوش مصنوعی: چرا خود را افسرده و ناراحت می‌کنی، در حالی که تو مانند تیر خدا هستی که دشمن را هدف می‌گیرد؟

هوش مصنوعی: وقتی خودت در مسیر نادرست و بی‌هدف هستی، چه چیزی می‌توانی به من بگویی وقتی که خودت نیز در همان وضعیت قرار داری؟

هوش مصنوعی: اگر تو دانش به‌دست آوری، من به دنبالت هستم و اگر دانش را به من بدهی، من به دنبال تو خواهم بود.