قصیدهٔ شمارهٔ ۸۷

هوش مصنوعی: چرا این جمعیت بی‌نظم و بی‌کفایت، مانند یک خر بی‌فری کج‌رفتار هستند؟ آن‌ها حتی یک لحظه نمی‌اندیشند که با وجود شمار زیادشان، چه بر سر خود می‌آورند.

هوش مصنوعی: نمی‌توانند چیزی بگویند، چرا که وقتی تو صحبت می‌کنی، به حرف‌های تو گوش نمی‌دهند. همه در زیر تاثیر نادانی خود، غرق در حالت مستی هستند.

هوش مصنوعی: سخنان خوب و ارزشمند خردمندان را تنها افرادی درک می‌کنند که از روی فهم و درایت خود، به جای کم‌ارزش کردن، به آن‌ها توجه می‌کنند و به نحوی عمیق‌تر به آن‌ها فکر می‌کنند. آن‌ها نمی‌گذارند که مسائل سطحی و بی‌ارزش، مانند دانه‌های ریگ بیابان، اهمیت سخنان عمیق را کمرنگ کند.

هوش مصنوعی: سخن او مانند مشک است که از نافه‌ای بیرون آمده است، و فقط یک انسان دانا می‌تواند معنی و ارزش واقعی آن را درک کند.

هوش مصنوعی: انسان نادان هیچگاه به اندازهٔ یک عالم ارزش ندارد، مانند این است که صد پرندهٔ بی‌ارزش، هیچ‌گاه به قیمت یک باز باارزش نخواهند بود.