قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۷

هوش مصنوعی: ای آقا، اگر در دل تو صفایی وجود دارد، چرا در عالم وجود تو نوری نیست؟

هوش مصنوعی: اگر باطن تو از نور یقین روشن باشد، ظاهر تو نیز همانند آن روشن خواهد بود. پس چرا تو را گفتاری نیست؟

هوش مصنوعی: وقتی حقیقت به وضوح مشخص شود، نقاب فریب را کنار می‌زند و مانند نیکوکاری از خطاهایش نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر در وصف خیری چیزی نباشد، به مثل این است که در شکار، بازی کردن بی‌معناست.