خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

شاهدی » دیوان فارسی » غزلیات

غزل آغازین - شمارهٔ ۱ : شد خاک راه این سر سودا نوشت ما

شمارهٔ ۲ : ز روی لطف بکن بوسه‌ای حوالۀ ما

شمارهٔ ۳ : پر کن بدور لعل نگارم پیاله را

شمارهٔ ۴ : اگر نه زلف تو میبرد در پناه مرا

شمارهٔ ۵ : جز ناله نیست مونس جان دل ربوده را

شمارهٔ ۶ : به عاشقان خود بنما جمال عالم آرا را

شمارهٔ ۷ : لعل لب تو شفاست ما را

شمارهٔ ۸ : کردی ز غم آباد چو کاشانۀ ما را

شمارهٔ ۹ : باز نما به مطربان نغمۀ جان گداز را

شمارهٔ ۱۰ : هر لحظه سیل دیده به خون می‌کشد مرا

شمارهٔ ۱۱ : کجا شد هودج لیلی که مجنون است از او دل‌ها

شمارهٔ ۱۲ : ای خاک درت سجده‌گه جمله جبین‌ها

شمارهٔ ۱۳ : ای طاق دو ابروی تو محراب جبین‌ها

شمارهٔ ۱۴ : مده هر دم سر آن زلف را تاب

شمارهٔ ۱۵ : خطت را بدایت به غایت خوش است

شمارهٔ ۱۶ : مرا دلیست که در وی بجز محبت نیست

شمارهٔ ۱۷ : وصف کمال حسن تو ورد دوام ماست

شمارهٔ ۱۸ : عشقت چو به قصد عقل و جان رفت

شمارهٔ ۱۹ : کدام سینه که مجروح و دل فگار تو نیست

شمارهٔ ۲۰ : خوشا دلی که به مهر وی و نشانه اوست

شمارهٔ ۲۱ : چو عقد سنبل تو عقده بر جبین انداخت

شمارهٔ ۲۲ : کسی که عشق تو ورزید با فراغ نرفت

شمارهٔ ۲۳ : بسم نبود که زلفت بقصد دین برخاست

شمارهٔ ۲۴ : قدم به پرسش من رنجه کن به رسم عیادت

شمارهٔ ۲۵ : با لعل جان فزای تو آب زلال چیست

شمارهٔ ۲۶ : قدت سرو گفتیم و رویی نداشت

شمارهٔ ۲۷ : امروز ز نو دلبر ما خوی دگر داشت

شمارهٔ ۲۸ : دلم را جز غمت سودی نماندست

شمارهٔ ۲۹ : دل بسی گردید چون زلف تو دلداری نیافت

شمارهٔ ۳۰ : تا به تیغ ستم اندر دل من چاک انداخت

شمارهٔ ۳۱ : از عنبرت غبار چو بر یاسمین نشست

شمارهٔ ۳۲ : چو بر دل لشکر دل از کمین ریخت

شمارهٔ ۳۳ : دلبرا در کشتن ما خود بگویی سود چیست

شمارهٔ ۳۴ : خوش بود که تیرش به دل ما گذری داشت

شمارهٔ ۳۵ : هر سر که بوی سنبل تو در دماغ داشت

شمارهٔ ۳۶ : آنکو دل خود به خار ننهاد

شمارهٔ ۳۷ : جان ز تن رفت و دل اندر عقد گیسویت بماند

شمارهٔ ۳۸ : زلف و رخ تو چون شب مهتاب نماید

شمارهٔ ۳۹ : خوب رویان چو صید عام کنند

شمارهٔ ۴۰ : دانی که جان به فکر لبت در چه حال بود

شمارهٔ ۴۱ : از کمان خانه چو خوبان سحری بگشایند

شمارهٔ ۴۲ : ز زلف تو جان چون شود فارغ آیند

شمارهٔ ۴۳ : دل بی غم تو چرا نشیند

شمارهٔ ۴۴ : دیده از دیدن تو بس نکند

شمارهٔ ۴۵ : با آنکه درین سینه ز زخم تو بسی بود

شمارهٔ ۴۶ : چو جان خیال لبش در درون بگرداند

شمارهٔ ۴۷ : هر لحظه بر دلم ز تو گر صد بلا رسد

شمارهٔ ۴۸ : هرچه آن سرو ناز می‌گوید

شمارهٔ ۴۹ : تیرت ار پیکان خونین از جگر بیرون برد

شمارهٔ ۵۰ : مژه‌اش صف زد و با خنجر و بس تیز آمد

شمارهٔ ۵۱ : جز تحفه جان عاشق درویش ندارد

شمارهٔ ۵۲ : در مجالس گر سخن زان لعل میگون می‌رود

شمارهٔ ۵۳ : تا دل نظری به حال خود کرد

شمارهٔ ۵۴ : بهر خدنگ کز آن یار برگزیده رسد

شمارهٔ ۵۵ : چو دلبران به دل ما سه چیز می‌جویند

شمارهٔ ۵۶ : چون دلبران ز زلف سیه تاب می‌دهند

شمارهٔ ۵۷ : رخش آتشم در درون می‌برد

شمارهٔ ۵۸ : یک ذره بدان دهن که گوید

شمارهٔ ۵۹ : کاری ندارم در جهان جز گریه در کردار خود

شمارهٔ ۶۰ : دلم پیکان او را در جگر دید

شمارهٔ ۶۱ : ترسم آن سرور خوبان ستمش یاد آید

شمارهٔ ۶۲ : عمر بگذشت بدو سال اگر باز آید

شمارهٔ ۶۳ : بر گلت از عرق گلاب افتاد

شمارهٔ ۶۴ : ز بهر تیر تو میلِ (میلم) بهر مغاک برد

شمارهٔ ۶۵ : با سلسلۀ زلفی دل میل بسی دارد

شمارهٔ ۶۶ : با آنکه دل به درد تو بس دردمند بود

شمارهٔ ۶۷ : بجز کوی تو دل منزل نگیرد

شمارهٔ ۶۸ : یار بر من دود دل‌ها می‌کشد

شمارهٔ ۶۹ : درد تو جان من به جز این تن نمی‌کشد

شمارهٔ ۷۰ : امشب دلم به فکر دهان تو تنگ بود

شمارهٔ ۷۱ : هزار شکر که جنت دوام خواهد بود

شمارهٔ ۷۲ : ترک من دیگر به غوغا می‌رود

شمارهٔ ۷۳ : دل دید قدت ز قامت افتاد

شمارهٔ ۷۴ : گرچه دل ز آتش هجران تو داغی دارد

شمارهٔ ۷۵ : مرا گر در نظر گلزار باشد

شمارهٔ ۷۶ : زلف مشکین را چو خوبان بر رخ زیبا نهند

شمارهٔ ۷۷ : میکشد روی دلم هر دم به مهروی دگر

شمارهٔ ۷۸ : دل را چو نیست جز غم تو همدمی دگر

شمارهٔ ۷۹ : جانا ز دل خدنگ جفا را تو باز دار

شمارهٔ ۸۰ : لعلت از کوثر به معنی پاک تر

شمارهٔ ۸۱ : تا خیال قامتت بگذاشت ما را در ضمیر

شمارهٔ ۸۲ - در حاشیه این غزل این دو بیت را که از مولانا دانسته، آورده است: هر که را سینه پر صفا نبود - خرقه پوشیدنش روا نبود، هر که در خرقه ناتمام بود - خرقه بر قد او حرام بود : مرا درد تو در جان حزین بس

شمارهٔ ۸۳ : ای دل ز خودی خود جدا باش

شمارهٔ ۸۴ : بنما طلعت موجه خویش

شمارهٔ ۸۵ : خواهم امروز عتابی بکنم با دل خویش

شمارهٔ ۸۶ : مرغ دل راست عزم مسکن خویش

شمارهٔ ۸۷ : مرا خوش است به درد خود و جراحت خویش

شمارهٔ ۸۸ : با نی شکر بگو که ننازد به قند خویش

شمارهٔ ۸۹ : به فکر سر دهانت چو غنچه‌ام دل تنگ

شمارهٔ ۹۰ : دل ز کار و بار عالم سر به سر برکنده‌ام

شمارهٔ ۹۱ : بی تو به گلشنم نکشد دل به باغ هم

شمارهٔ ۹۲ : بی گل روی تو نبود میل سوی گلشنم

شمارهٔ ۹۳ : خونم از مستی طریق عقل را گم می‌کنم

شمارهٔ ۹۴ : بر خاک رهت ما سر تسلیم نهادیم

شمارهٔ ۹۵ : چو روز فرقت آن مه وداع دل کردم

شمارهٔ ۹۶ : آن جان من و روان مردم

شمارهٔ ۹۷ : چو چشم تو من فتنه جویی ندارم

شمارهٔ ۹۸ : چون در صفت آن لب شکر شکن آیم

شمارهٔ ۹۹ : از آن ساعت که روی آن بت پیمان شکن دیدم

شمارهٔ ۱۰۰ : چرا ز درد غم یار خود بغم باشیم

شمارهٔ ۱۰۱ : خواهم که با تو قصه خود در میان نهم

شمارهٔ ۱۰۲ : به عشق آن میان شد مدتی با من سمر بندم

شمارهٔ ۱۰۳ : مرا گر هجر دل بر آتش است و دیده دریا هم

شمارهٔ ۱۰۴ : تا دل به قید زلف دل‌آرام بسته‌ایم

شمارهٔ ۱۰۵ : به پیش عارض او عرض آفتاب مکن

شمارهٔ ۱۰۶ : گویا بگذشتی ز چمن با رخ گلگون

شمارهٔ ۱۰۷ : آمد نگار بر در دل دیده باز کن

شمارهٔ ۱۰۸ : ما را درون پرآتش و غافل نگار از آن

شمارهٔ ۱۰۹ : عمر در صبر شد و وعدۀ دیدار همان

شمارهٔ ۱۱۰ : ای جان فدای جمله به شمشیر جنگ تو

شمارهٔ ۱۱۱ : تا کی کنیم آتش دل را نهان از او

شمارهٔ ۱۱۲ : دل و جگر به غم تو کباب شد هر دو

شمارهٔ ۱۱۳ : جانا به لطف خویش به ما یک سخن بگو

شمارهٔ ۱۱۴ : خوشا شب تا سحر با او نشسته

شمارهٔ ۱۱۵ : ماییم ز عشق مست رفته

شمارهٔ ۱۱۶ : اگر از دهان تو زد لاف پسته

شمارهٔ ۱۱۷ : ای نسیم از دوست اعلامی بده

شمارهٔ ۱۱۸ : خطت طعنه بر مشک و عنبرزده

شمارهٔ ۱۱۹ : تا مردمک دیده من حسن تو دیده

شمارهٔ ۱۲۰ : بگو به یار که کاشانهٔ که می‌پرسی

شمارهٔ ۱۲۱ : دو زلف سرکش دلبند داری

شمارهٔ ۱۲۲ : دلا گر عشق مهروئی نداری