خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

الباب الرابع: فی الطهارة و تهذیب النفس و معارفها و ما یلیق بها عن ترک الشهوات

اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الرابع: فی الطهارة و تهذیب النفس و معارفها و ما یلیق بها عن ترک الشهوات

شمارهٔ ۱ : تا زآینه زنگ را کسی نزداید

شمارهٔ ۲ : آن باش که دلها به تو مایل گردد

شمارهٔ ۳ : مرد آن نبود که ظاهر آرای بود

شمارهٔ ۴ : تا با خودم از عشق خبر نیست مرا

شمارهٔ ۵ : سبحان الله که چه زیانم خود را

شمارهٔ ۶ : زآن باده که در مجلس آن شاه دهند

شمارهٔ ۷ : تا ظن نبری که خوی دد نیست مرا

شمارهٔ ۸ : یا در راه او به جان طلب معنی را

شمارهٔ ۹ : می باید ساختن گرت برگ صفاست

شمارهٔ ۱۰ : بگذار بدی که در من از وی صد نیست

شمارهٔ ۱۱ : گر بر دل تو زعشق او خاکی نیست

شمارهٔ ۱۲ : چون می دانی که بودنیها بوده است

شمارهٔ ۱۳ : در حرف وجود جز خرد را مپسند

شمارهٔ ۱۴ : آنها که مرا بنیک می پندارند

شمارهٔ ۱۵ : حاشا که ره عشق قیاسی باشد

شمارهٔ ۱۶ : دین داری را ز بت پرستی بشناس

شمارهٔ ۱۷ : فارغ منشین ز راه و اندر ره باش

شمارهٔ ۱۸ : دی جرعه خور دُردکشان من بودم

شمارهٔ ۱۹ : چون یک نفس از وجود خود برگذرم

شمارهٔ ۲۰ : ای نیک نمای بد مسلمان که منم

شمارهٔ ۲۱ : جز بادهٔ نیستی دلا نوش مکن

شمارهٔ ۲۲ : در درد اگر طالب درمانی تو

شمارهٔ ۲۳ : با خود بینی خاک نیرزد نیکی

شمارهٔ ۲۴ : ای دیده به عیب خویش نابینایی

شمارهٔ ۲۵ : با فاقه و فقر همنشینم کردی

شمارهٔ ۲۶ : زین گونه که در نهاد زیر و زبری است

شمارهٔ ۲۷ : نزدیک کسی که عاقل و هشیار است

شمارهٔ ۲۸ : بیگانه و آشنایی خویش توی

شمارهٔ ۲۹ : تو آلت فعل و در میان هیچ نئی

شمارهٔ ۳۰ : خود را تو عظیم کم کسی می شمری

شمارهٔ ۳۱ : بر درگه کبریا تو جز شاه نئی

شمارهٔ ۳۲ : ای دل تو گر از غبار تن پاک شوی

شمارهٔ ۳۳ : گر زانک شنیده ای زمردان دو سه پند

شمارهٔ ۳۴ : عمری به غلط سوخته خرمن بودم

شمارهٔ ۳۵ : گر نفس وجود خویشتن استردی

شمارهٔ ۳۶ : ای دل به وصالش به تمنّا نرسی

شمارهٔ ۳۷ : تا بستهٔ جان و خستهٔ تن باشم

شمارهٔ ۳۸ : گر کافر از آن کسی که او دشمن تست

شمارهٔ ۳۹ : ای دل چو به کوی وصل گشتی دمساز

شمارهٔ ۴۰ : سربازی کن اگر تو داری سر او

شمارهٔ ۴۱ : گر صید عدم شوی زخود رسته شوی

شمارهٔ ۴۲ : تا بتوانی به طبع خود کار مکن

شمارهٔ ۴۳ : این ره نبرد مگر به سر ناپاکی

شمارهٔ ۴۴ : اسرار ورا اگر نهان خواهی کرد

شمارهٔ ۴۵ : ره رَو اگر او زراه رَو آگه شد

شمارهٔ ۴۶ : گر دل نفسی از سر جان برخیزد

شمارهٔ ۴۷ : دل را نفسی زمهر تو نگزیرد

شمارهٔ ۴۸ : پروانگکی به پیش شمعی بپرید

شمارهٔ ۴۹ : اندیشهٔ مرگت زچه بگداخت جگر

شمارهٔ ۵۰ : جهدی بکنم که دل زجان برگیرم

شمارهٔ ۵۱ : اصحاب طلب چون به صفایی برسند

شمارهٔ ۵۲ : شک نیست از آنجا که طریق خرد است

شمارهٔ ۵۳ : از بهر شناختن نکو کن خود را

شمارهٔ ۵۴ : در درد اگر تو از دوا محرومی

شمارهٔ ۵۵ : خواهی که بود شاهدت ای مرد علیل

شمارهٔ ۵۶ : اینجا که منم گر زمنی دور شوم

شمارهٔ ۵۷ : در دست سری مدام شیخا پا بست

شمارهٔ ۵۸ : با یار بگفتم به زبانی که مراست

شمارهٔ ۵۹ : گر نفس شود تمام مقهور از تو

شمارهٔ ۶۰ : چون آتش شهوت آبرویت را برد

شمارهٔ ۶۱ : باید که اگر دلت زخود برگردد

شمارهٔ ۶۲ : ای دل چو بسوختی گذر از خامان

شمارهٔ ۶۳ : ای دل می وصل بی خمارت ندهند

شمارهٔ ۶۴ : پا بر سر نفس خود نه و سرور باش

شمارهٔ ۶۵ : خواهی که شود دل مجاهد با تو

شمارهٔ ۶۶ : خواهی که نیفتی زفراقش به بلا

شمارهٔ ۶۷ : دلدار طلب مکن که دلدار نماند

شمارهٔ ۶۸ : صد سال اگر در آتشم مَهل بود

شمارهٔ ۶۹ : بوی دم مقبلان چو گل خوش باشد

شمارهٔ ۷۰ : هر چند چو خاک ره عَناکش باشی

شمارهٔ ۷۱ : سرگشته دلت از پی زرع است و حراث

شمارهٔ ۷۲ : در راه یقین گمان نباشد کس را

شمارهٔ ۷۳ : هشیار دلم در آمد از مستیها

شمارهٔ ۷۴ : تا رخت جهان همی بود بر خرِما

شمارهٔ ۷۵ : خواهی که قدم زنی تو در کوی صفا

شمارهٔ ۷۶ : میدان فراخ عمر بی تنگی نیست

شمارهٔ ۷۷ : عاشق چو به کار خویشتن در نگریست

شمارهٔ ۷۸ : گر عالم را زبهر تو آرایند

شمارهٔ ۷۹ : زین مرتبه و قاعدهٔ بَردابَرد

شمارهٔ ۸۰ : آنها که زدام بُت پرستی جستند

شمارهٔ ۸۱ : هرگه که دل از بند جهان برخیزد

شمارهٔ ۸۲ : دنیا مطلب تا همه دینت باشد

شمارهٔ ۸۳ : از آخر عمر اگر کسی یاد کند

شمارهٔ ۸۴ : ناساخته کار این جهان ساخته گیر

شمارهٔ ۸۵ : عمر از پی افزودن زر کاسته گیر

شمارهٔ ۸۶ : در بندگی ات دیو و پری صف زده گیر

شمارهٔ ۸۷ : علم عُلوی و سُفلی آموخته گیر

شمارهٔ ۸۸ : در مملکت جهان فریدون شده گیر

شمارهٔ ۸۹ : زین گلبن عمر تازه گلها چده گیر

شمارهٔ ۹۰ : کارت همه در جهان بسامان شده گیر

شمارهٔ ۹۱ : ایوان سرای خویش برداشته گیر

شمارهٔ ۹۲ : ای دل همه کار تو به بالا شده گیر

شمارهٔ ۹۳ : با صولت جمشید و فریدون شده گیر

شمارهٔ ۹۴ : از آتش حرص و آز تا چند نفیر

شمارهٔ ۹۵ : جهدی بکن ار پند پذیری دو سه روز

شمارهٔ ۹۶ : در دایرهٔ نقطهٔ پرگار جهان

شمارهٔ ۹۷ : جهدی بکن ای خواجه درین عالم دون

شمارهٔ ۹۸ : ای دل زغمش که گفتیت چون خون شو

شمارهٔ ۹۹ : ای دل دل خسته بر جهان بیش منه

شمارهٔ ۱۰۰ : تا دل زعلایق جهان حُر نشود

شمارهٔ ۱۰۱ : دنیا کَزِ تست بَهر بیشی و کمی

شمارهٔ ۱۰۲ : از بَهر جهانی که تو هیچی دَروی

شمارهٔ ۱۰۳ : ما را چه پلاس و چه طراز اکسون

شمارهٔ ۱۰۴ : دنیا که جوی وفا ندارد در پوست

شمارهٔ ۱۰۵ : چون هست جهان به نیستی آلوده است

شمارهٔ ۱۰۶ : جان در تن تو نفس شماری بیش است

شمارهٔ ۱۰۷ : ای خواجَه اگر تو را سَعادت خویش است

شمارهٔ ۱۰۸ : چندین گفتم دلا که از خود برخیز

شمارهٔ ۱۰۹ : ای دل مگشای لب زاسرار و بُرَو

شمارهٔ ۱۱۰ : خواهی به زمین نشین و خواهی به بساط

شمارهٔ ۱۱۱ : عالم همه محنت است و ایّام غم است

شمارهٔ ۱۱۲ : تا هست غم خودت نبخشایندت

شمارهٔ ۱۱۳ : خاک در کس مشو که گردت خوانند

شمارهٔ ۱۱۴ : جز قطع نظر به کام رهرو نکند

شمارهٔ ۱۱۵ : چندانک تو در بند علایق باشی

شمارهٔ ۱۱۶ : هرگه کآید زبحر ربّانی سیل

شمارهٔ ۱۱۷ : گر پنهان کرد عیب اگر پیدا کرد

شمارهٔ ۱۱۸ : کامل زیکی هنر ده و صد بیند

شمارهٔ ۱۱۹ : فریاد از آنچ نیست و می خوانندم

شمارهٔ ۱۲۰ : با خلق خدا تصرّف آغاز مکن

شمارهٔ ۱۲۱ : صد بار بگفتم این دل سوخته را

شمارهٔ ۱۲۲ : من پیرو طبعم این ضلالت زآن است

شمارهٔ ۱۲۳ : در باغ وجودم چو گیاهی بنماند

شمارهٔ ۱۲۴ : گفتم به گه کار به کار آید یار

شمارهٔ ۱۲۵ : ای دل چه نشسته ای درین ویرانه

شمارهٔ ۱۲۶ : افسوس که عمر رفت بر بیهوده

شمارهٔ ۱۲۷ : دل از پی آب و نان در آتش نبود

شمارهٔ ۱۲۸ : هر پیر که دل به عشرت و لهو سپرد