خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

اشعار باقیمانده

عسجدی » اشعار باقیمانده

شمارهٔ ۱ - از مدایح : بامید قبولت بکر فکرم

شمارهٔ ۲ - از تغزلات : عسکری شکر بود تو گو بیا می‌شکرم

شمارهٔ ۳ - از قطعات : کوس تو اندر خوردنی، هر روزگار اندر منه

شمارهٔ ۴ - آفتاب : رحمتی کن پرده از رخ برمیفکن زینهار

شمارهٔ ۵ - خد و لب و دندان معشوق : بخد و آن لب و دندانش بنگر

شمارهٔ ۶ - در سخای ممدوح گوید : با سرشگ سخای او کس را

شمارهٔ ۷ - تعریف شمع : بر من آمد و آورد و بر فروخته شمع

شمارهٔ ۸ - در صفت جود ممدوح : به بخشش کف او ساعتی وفا نکند

شمارهٔ ۹ - وله : پیش او کی شوند باز سپید

شمارهٔ ۱۰ - تغزل : برخیز و برافروز هلا قبله زردشت

شمارهٔ ۱۱ - قطعه : آمد آن رگ‌زن مسیح‌پرست

شمارهٔ ۱۲ - رباعی : تا مشک سیاه من سمن پوشیدست

شمارهٔ ۱۳ - رباعی : ای گشته خجل آبحیات از دهنت

شمارهٔ ۱۴ - غمزه یار : ز بس خونها که می ریزی به غمزه

شمارهٔ ۱۵ - وله : جغد که با باز و با کلنگان پرد

شمارهٔ ۱۶ - از قصیده ای : شادی و بقا بادت و زین بیش نگویم

شمارهٔ ۱۷ - از تغزلات : همچون رطب اندام و چو روغنش سرین

شمارهٔ ۱۸ - وله : حلقوم جوالقی چو ساق موزه است

شمارهٔ ۱۹ - از قطعات : جوان شد حکیم ما، جوانمرد و دل فراخ

شمارهٔ ۲۰ - وله : گفتم میان گشائی، گفتا که هیچ نایم

شمارهٔ ۲۱ - قصیده فتح سومنات و مدح یمین الدوله محمود غزنوی : جان مرا غمت هدف حادثات کرد

شمارهٔ ۲۲ - قطعه در پند و اندرز : چرا نه مردم عاقل چنان بود که بعمر

شمارهٔ ۲۳ - تغزل : چه سود کند، که آتش عشقش

شمارهٔ ۲۴ - از قصیده ای : زهی بزرگ عطائی که در مضیق نیاز

شمارهٔ ۲۵ - آیینه روی دوست : بر گل رقمی ز مشک ناگاه زدند

شمارهٔ ۲۶ - در دور تو : در دور تو عقل کل کنشتی گردد

شمارهٔ ۲۷ - وعده دوست : دل دوش هزار چاره سازی میکرد

شمارهٔ ۲۸ - کاروان عمر : صبح است و صبا مشک‌فشان می‌گذرد

شمارهٔ ۲۹ - رباعی : در تو دل خسته نظری تیز نکرد

شمارهٔ ۳۰ - رباعی : هرگاه که آن پهن سرون می گذرد

شمارهٔ ۳۱ - در باره معشوق گفته : نه هم قیمت لعل باشد بلور

شمارهٔ ۳۲ - در توصیف ممدوح : دانی که چون رسد بجهان نور آفتاب

شمارهٔ ۳۳ - از قطعه ای : الا تا زمی از کوه پدید است و ره از سد

شمارهٔ ۳۴ - وله : هر که بر درگه ملوک بود

شمارهٔ ۳۵ - قصیده در شکایت از روزگار و یاد احباب : فغان ز دست ستمهای گنبد دوار

شمارهٔ ۳۶ - در توصیف بهار و مدح سید ابونصر : بنوبهار جوان شد جهان پیر ز سر

شمارهٔ ۳۷ - در حصانت قلعه و باره : کهی بلند و بر او قلعه ای نهاده بلند

شمارهٔ ۳۸ - وصف کوه : کهی چون طور سینا بود ازو آویخته ثعبان

شمارهٔ ۳۹ - از چکامه ای : اخگر هم آتشست ولیکن نه چون چراغ

شمارهٔ ۴۰ - در وصف قلعه : قوی قلعه او که خاکش به پاکی

شمارهٔ ۴۱ - فقر شاعر : دوستانم همه ماننده وسنی شده اند

شمارهٔ ۴۲ - مدح سلطان محمود : شاه ابوالقاسم بن ناصر دین

شمارهٔ ۴۳ - در سختی راه گوید : زمین زراغنک و راه درازش

شمارهٔ ۴۴ - وله : به یکی تیر همی فاش کند راز حصار

شمارهٔ ۴۵ - از قطعه هجائیه : گر خنچه کند (عذرا) بر بامچه لم

شمارهٔ ۴۶ - رباعی : چون شاه بگیرد بکف اندر شمشیر

شمارهٔ ۴۷ - چکامه ای شیوا در صنعت تکریر : باران قطره قطره همی بارم ابروار

شمارهٔ ۴۸ - در ثنای ممدوح : نبود با او هرگز مرا، مراد دو چیز

شمارهٔ ۴۹ - چشم نیاز : اگر چه دیده افعی بخاصیت بجهد

شمارهٔ ۵۰ - رباعی : سبحان اله درین جوانی و هوس

شمارهٔ ۵۱ - شکوائیه : بدان رسید که بر ما بزنده بودن ما

شمارهٔ ۵۲ - از قطعه ای : همان که بودی ازین پیش شاد گونه من

شمارهٔ ۵۳ - از قطعه ای : ای گرفته کاغ کاغ از خشم ما همچون کلاغ

شمارهٔ ۵۴ - وله : تا یکی خم بشکند ریزه شود سیصد سبو

شمارهٔ ۵۵ - وله : چو مشک بویا لیکنش نافه بوده ز غژب

شمارهٔ ۵۶ - قطعه : یاسمن آمد بمجلس، با بنفشه دست سود

شمارهٔ ۵۷ - قطعه : چه دیلمان زره پوش و شاه ترکانش

شمارهٔ ۵۸ - قطعه : خواجه بزرگست و مال دارد و نعمت

شمارهٔ ۵۹ - در تشبیه خربزه گفته و به هلال و بدر در دو حالت وصف کرده است : آن زبرجد رنگ مشکین بوی و طعمش طعم شهد

شمارهٔ ۶۰ - شکار خویش : ما در غم خویش غمگسار خویشیم

شمارهٔ ۶۱ - در مناعت خویش گوید : اگر نسبتم نیست یا هست حرم

شمارهٔ ۶۲ - از قطعه‌ای : کسی که او کند از کان که به میتین سیم

شمارهٔ ۶۳ - در توصیف انجیر : انجیر کش از شاخ بستدی تو

شمارهٔ ۶۴ - رباعی : آن جسم پیاله بین به جان آبستن

شمارهٔ ۶۵ - رباعی : در جسم پیاله جان روانست روان

شمارهٔ ۶۶ - غزل : مها از روی خوبی شب برافکن

شمارهٔ ۶۷ - در وصف آتش و مدح سلطان محمود : بفروز و بسوز پیش خویش امشب

شمارهٔ ۶۸ - وداع : کردم تهی دو دیده بر او من چنانک رسم

شمارهٔ ۶۹ - در مصائب پیری : من پیرم و فالج شده ام اینک بنگر

شمارهٔ ۷۰ - در اوصاف زشت : ژاژ داری تو و هستند بسی ژاژ خوران

شمارهٔ ۷۱ - فقر شاعر : همی دوم بجهان اندر، از پی روزی

شمارهٔ ۷۲ - در تغزل : بستی قصب اندر سر، ای دوست بمشتی زر

شمارهٔ ۷۳ - این بیت بسیار شیوا نیز از غزلی است : گر بدی آنکس که زی توام بفکندی

شمارهٔ ۷۴ - وله : من زارتر گریم همانا که او

شمارهٔ ۷۵ - در مدیحه گوید : درم در کف تو بنزع اندرست

شمارهٔ ۷۶ - از چکامه ای : خسروا جائی بهمت ساختی، جائی بلند

شمارهٔ ۷۷ - قصیده فتح خوارزم : خجسته دولت عالی همین کرد ای ملک پیمان

شمارهٔ ۷۸ - تغزل : ساقی به آبگینه بغداد در فکند

شمارهٔ ۷۹ - وله : همان کز سگی زاهدی دیدمی

شمارهٔ ۸۰ - تمنای شاعر : گر زانکه مرا فلک دهد مال فره

شمارهٔ ۸۱ - در طلب استغفار گوید : از شرب مدام و لاف مشرب توبه

شمارهٔ ۸۲ - وله : بردار درشتی ز دل خصم بنرمی

شمارهٔ ۸۳ - وله : تا پای نهند بر سر حران

شمارهٔ ۸۴ - وله : ز آن در مثل گذشت که شطرنجیان زنند

شمارهٔ ۸۵ - وله : ستبره بدند عاشقان بساق و میان

شمارهٔ ۸۶ - وله : گر شوم بودتی بغلامی بنزد خویش

شمارهٔ ۸۷ - در هجو قریع الدهر از شعرای معاصر خود گوید : هجا کردست پنهان شاعران را

شمارهٔ ۸۸ - از قطعه ای : کلکش چو مرغکی است دو دیده پر آب مشک

شمارهٔ ۸۹ - از قصیده ای : تا روم ز هند لاجرم شاها

شمارهٔ ۹۰ - رباعی : هم ساده گلی، هم شکری هم نمکی

شمارهٔ ۹۱ - قطعه : یکی اژدهای دمنده چو بادی

شمارهٔ ۹۲ - وله : جلب کشی و همه خان و مانت پر جلب است

شمارهٔ ۹۳ - قطعه : گفتم همی چه گوئی ای هیز گلخنی

شمارهٔ ۹۴ - مثنویات : چو آمد گه زادن زن فراز

شمارهٔ ۹۵ - قطعه هزلیه : چو کودک سر فرود آرد به حجره بر سر حمدان