شمارهٔ ۶۶ - غزل

هوش مصنوعی: ای مَه، زیبایی‌ات را به شب بیاور و در هر دیاری صدای فغان و ناله را بلند کن.

هوش مصنوعی: به آرامی زلفت را رها کن و بر سر کسانی که گردن فراز کرده‌اند، از پا بگذار.

هوش مصنوعی: جان هر انسان بیچاره‌ای که در برابر زیبایی‌های موی مشکین به کشتن می‌رود، به مانند یک گلوله مسلسل، مورد هدف قرار می‌گیرد.

هوش مصنوعی: از لبان شیرین و زیبا مانند انار، حسرت و اندوه به دل بگذار و تلخی مثل پسته را در شیرینی قرار ده.

هوش مصنوعی: وقتی جان من مانند عسل در کام لب‌های تو افتاد، زلف‌های تو را همچون دام دیگری دور من بینداز.