خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات

جویای تبریزی » دیوان اشعار » رباعیات

شمارهٔ ۱ : پندِ پدرانه، پیشِ اربابِ ذَکا

شمارهٔ ۲ : در بتکده و کعبه نباشد «جویا»

شمارهٔ ۳ : لعلی آخر چه بود آواخ تو را

شمارهٔ ۴ : یارب چه شد آن دلبر دل سخت مرا

شمارهٔ ۵ : ای سید عالم بده انعام مرا

شمارهٔ ۶ : تخمی است غمت بدل فشاندیم او را

شمارهٔ ۷ : الله طلبیست کار اللهی را

شمارهٔ ۸ : تا چند ز معشوق بمانی به حجاب

شمارهٔ ۹ : خواهی که به دستت افتد آن دُر خوشاب

شمارهٔ ۱۰ : در بزم چو نیست گفتگوها به صواب

شمارهٔ ۱۱ : کم دیدن این چشم سیاهم بگداخت

شمارهٔ ۱۲ : گر عاقل و دیوانه و گر زاهد و مست

شمارهٔ ۱۳ : خود را هر کس ز راستیها آراست

شمارهٔ ۱۴ : شاهنشاها کف تو بحرین عطاست

شمارهٔ ۱۵ : بی کینه دلم به سینه از فضل خداست

شمارهٔ ۱۶ : دنیاداری با علم به مردن عجب است

شمارهٔ ۱۷ : این سرو قد تو گلبن امید است

شمارهٔ ۱۸ : هستی نخلی است مرتضایش ثمر است

شمارهٔ ۱۹ : لاهور که دلبریش بسی عیار است

شمارهٔ ۲۰ : نیرنگ ز بس زلف گرهگیر تر است

شمارهٔ ۲۱ : بی نالهٔ زار کی دعا منظور است

شمارهٔ ۲۲ : انسان که ز جسم طوطیی در قفس است

شمارهٔ ۲۳ : داغت حتی ای شمع دلافروز خوش است

شمارهٔ ۲۴ : انسان یا ابله است یا بی باکست

شمارهٔ ۲۵ : ای خواجه که بسیار خوری چون تو کم است

شمارهٔ ۲۶ : نواب کزو رواج جود و کرم است

شمارهٔ ۲۷ : کان کرم است و منبع احسان است

شمارهٔ ۲۸ : هر کس به تکلفات دل باخته است

شمارهٔ ۲۹ : ای حرص ترا رهبر هر در شده است

شمارهٔ ۳۰ : عقلت ای شیخ بر ریا افزوده است

شمارهٔ ۳۱ : در هند که دیده را غبارش مددی است

شمارهٔ ۳۲ : از سنگ جفایش دل غم پیشه شکست

شمارهٔ ۳۳ : شب عینک چشم عارف آگاهست

شمارهٔ ۳۴ : آن ذات خفی که لا اله الا هوست

شمارهٔ ۳۵ : اسرار حقیقت همگی سر مگوست

شمارهٔ ۳۶ : با عمر دو روز اینهمه رعنایی چیست

شمارهٔ ۳۷ : در زیر فلک جای دل آسایی نیست

شمارهٔ ۳۸ : ای زنده جهانیان ز فیض نِعَمت

شمارهٔ ۳۹ : در سینهٔ تو چون گذر کینه فتد

شمارهٔ ۴۰ : هر کس از وضع خود گریزان گردد

شمارهٔ ۴۱ : جویا! دیدی که آن نگار بی‌درد

شمارهٔ ۴۲ : با آنکه فتاده ام به راهش چون گرد

شمارهٔ ۴۳ : فریاد و فغان ز جور نفس بی‌درد

شمارهٔ ۴۴ : هر کس به دروغ خویش را بگمارد

شمارهٔ ۴۵ : حرصت ای شیخ ذوق بریان دارد

شمارهٔ ۴۶ : آن کس که به کُدیه روزگارش گذرد

شمارهٔ ۴۷ : پهلو تهی از صوفی خر باید کرد

شمارهٔ ۴۸ : دل غیر تأنی به صفایی نرسد

شمارهٔ ۴۹ : از رنجش او دلم مشوش باشد

شمارهٔ ۵۰ : دل چند به فکر باغ و مسکن باشد

شمارهٔ ۵۱ : دل گر ز گداز آینه سان خواهد شد

شمارهٔ ۵۲ : زآن خنجر مژگان ز بدن‌ها جان شد

شمارهٔ ۵۳ : هر کس قدر شکستگی را داند

شمارهٔ ۵۴ : آن ذات که ممکنات از او یافت وجود

شمارهٔ ۵۵ : صاحب صورت تا بری از معنی بود

شمارهٔ ۵۶ : هر کس که ملایمت به او یار بود

شمارهٔ ۵۷ : حیف از صنمی که زشت کردار بود

شمارهٔ ۵۸ : با چشم تو آن را که سر و کار بود

شمارهٔ ۵۹ : آن دل که ز جام عشق مسرور بود

شمارهٔ ۶۰ : جویا هر کس که محرم راز بود

شمارهٔ ۶۱ : خوب است که زخم یار کاری نبود

شمارهٔ ۶۲ : در تعزیهٔ حسین آن شاه شهید

شمارهٔ ۶۳ : در ماتم شاه شهدا گریه کنید

شمارهٔ ۶۴ : از خلق چه اندیشه به ارباب هنر

شمارهٔ ۶۵ : بدگوهری ار به نیکیت بسته کمر

شمارهٔ ۶۶ : افسوس ز تخم آرزو کشتهٔ عمر

شمارهٔ ۶۷ : شوری اگرت هست ز مردی در سر

شمارهٔ ۶۸ : آید بوی یدالله از خاک بشر

شمارهٔ ۶۹ : هر کس ز نخست شد به غفلت خوگر

شمارهٔ ۷۰ : خواهی دل روشن از چو مهر انور

شمارهٔ ۷۱ : یکه شوی ار ز خواب غفلت بیدار

شمارهٔ ۷۲ : با تلخی ساز تا شود شیرین‌تر

شمارهٔ ۷۳ : سرسبز شده جهان ز فیض نوروز

شمارهٔ ۷۴ : ای روی تو آفتاب در چشم تمیز

شمارهٔ ۷۵ : زان عارض لاله گون و آن خال بنفش

شمارهٔ ۷۶ : زان پیش که پا فرق کنیم از سر خویش

شمارهٔ ۷۷ : شماعیک آن به بحر مکاری غرق

شمارهٔ ۷۸ : هر جا مژه‌اش خلاند نوک گزلک

شمارهٔ ۷۹ : پیدایی او اگر چه باشد به کمال

شمارهٔ ۸۰ : از لاله و گل به رنگ و بوتر می‌بال

شمارهٔ ۸۱ : این دشت که دل چسبی هر خار به دل

شمارهٔ ۸۲ : حیف است اگر ز دخت رَز جویی کام

شمارهٔ ۸۳ : ز آغاز وجود خویشتن تا انجام

شمارهٔ ۸۴ : بس فیض که از چلیم اندوخته‌ام

شمارهٔ ۸۵ : صد شکر که خیرخواه اعدای خودم

شمارهٔ ۸۶ : وقتی گر بود همچو گوهر اشکم

شمارهٔ ۸۷ : در راه وصالت ای بت کج کلهم

شمارهٔ ۸۸ : صحّت ز علی مرتضی می‌خواهم

شمارهٔ ۸۹ : دایم به سراغ سر کوی تو دوم

شمارهٔ ۹۰ : پیوسته به دوران تو ای چرخ کهن

شمارهٔ ۹۱ : افسوس که شد به دل بهارت به خزان

شمارهٔ ۹۲ : طعن این همه بر چرخ ستم پیشه مزن

شمارهٔ ۹۳ : جویا خود را به شعر مشهور مکن

شمارهٔ ۹۴ : غرق است به بحر جرم تا گردن من

شمارهٔ ۹۵ : ای آنکه دلت گشته ز امساک تو خون

شمارهٔ ۹۶ : گویند مدام عارفان آگاه

شمارهٔ ۹۷ : انگار که بیش از همه شد ثروت تو

شمارهٔ ۹۸ : ای پشت پناه اهل ایمان در تو

شمارهٔ ۹۹ : ماند روش کبک به لغزیدن تو

شمارهٔ ۱۰۰ : دل خون شدم از نگاه دزدیدن تو

شمارهٔ ۱۰۱ : ای دل چو ز وصل یار مأیوس شدی

شمارهٔ ۱۰۲ : افسوس که فیض از دل آگه نبری

شمارهٔ ۱۰۳ : عشق جانکاه را ز دستت ندهی

شمارهٔ ۱۰۴ : نسبت به خودت عقل و تمیزی ندهی

شمارهٔ ۱۰۵ : ای دل تا کی به گلرخان یار شوی