خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

قطعات و ابیات پراکندهٔ قصاید

عنصری » قطعات و ابیات پراکندهٔ قصاید

شمارهٔ ۱ : زر افشانید بر پیلان جرس‌های مدارا را

شمارهٔ ۲ : من ز تیم تو بتیمار گرفتار شدم

شمارهٔ ۳ : عصا بر گرفتن نه معجز بود

شمارهٔ ۴ : از دولت عشق است به من بر دو موکل

شمارهٔ ۵ : پیلان ترا رفتن بادست و تن کوه

شمارهٔ ۶ : چون آب ز بالا بگراید سوی پستی

شمارهٔ ۷ : چون حلقه ربایند بنیزه تو بنیزه

شمارهٔ ۸ : وان پول سدیور ز همه باز عجب تر

شمارهٔ ۹ : بایسته یمین دول آن قاعدۀ ملک

شمارهٔ ۱۰ : بر ماه مشک بینم و بر سنبل آفتاب

شمارهٔ ۱۱ : سپه کشید چه از تازی و چه از بلغار

شمارهٔ ۱۲ : ای رخ رخشان جانان زیر آن زلف بتاب

شمارهٔ ۱۳ : گر به پیغاله از کدو فکنی

شمارهٔ ۱۴ : روسبی را محتسب داند زدن

شمارهٔ ۱۵ : گفتم که چیست بر رخت آن زلف پر زتاب

شمارهٔ ۱۶ : خدایگانا امشب نشاط ساز بدانک

شمارهٔ ۱۷ : غزل رودکی وار نیکو بود

شمارهٔ ۱۸ : نزدیک عقل جمله درین عهد باورست

شمارهٔ ۱۹ : ستی پس پشت پشت بستی بستست

شمارهٔ ۲۰ : درد مرا بگیتی دارو پدید نیست

شمارهٔ ۲۱ : ز راستی و بلندی که مر ترا بالاست

شمارهٔ ۲۲ : اگر چه تنها باشد همه جهان با اوست

شمارهٔ ۲۳ : بمجلس اندر کان بت مرا شراب دهد

شمارهٔ ۲۴ : غلیواج از چه میشوم است ؟ از آنکه گوشت برباید

شمارهٔ ۲۵ : مشکین شود چو باد بزلف تو بگذرد

شمارهٔ ۲۶ : بگرد ماه بر از غالیه حصار که کرد

شمارهٔ ۲۷ : دلبر صنمی دارم شکر لب و مرمر بر

شمارهٔ ۲۸ : ای دریغا کزین منور جای

شمارهٔ ۲۹ : گر چو شته دلت بیفشارند

شمارهٔ ۳۰ : گولی تو از قیاس که گر بر کشد کسی

شمارهٔ ۳۱ : فغان زان پریچهر عیار یار

شمارهٔ ۳۲ : حکایت کند نرگس اندر چمن

شمارهٔ ۳۳ : تو گفتی ز اسرار ایشان همی

شمارهٔ ۳۴ : تویی آن داور محکم که از دادش بنی آدم

شمارهٔ ۳۵ : بگیر ای شاه آزادت ملک طبع و ملک زاده

شمارهٔ ۳۶ : بسوی خورابه رایت کشید

شمارهٔ ۳۷ : همی بکشتی تا آدمی نماند شجاع

شمارهٔ ۳۸ : دل و دامن تنور کرد و غدیر

شمارهٔ ۳۹ : بنام و کنیتت آراسته باد

شمارهٔ ۴۰ : گرفت از ماه فروردین جهان فر

شمارهٔ ۴۱ : شه گیتی ز غزنین تاختن برد

شمارهٔ ۴۲ : شکار باز خرچال و کلنگ است

شمارهٔ ۴۳ : چریده دیولاخ، آکنده پهلو

شمارهٔ ۴۴ : سپهسالار ایران کز کمانش

شمارهٔ ۴۵ : اگر بر اژدها و شیر جنگی

شمارهٔ ۴۶ : ترنج زرد نگه کن ز شاخ چون رخ من

شمارهٔ ۴۷ : همی گرفت به ببر و همی گرفت به یوز

شمارهٔ ۴۸ : ز مرغ و آهو رانم بجویبار و بدشت

شمارهٔ ۴۹ : بیک خدنگ دژ آهنگ جنگ داری تنگ

شمارهٔ ۵۰ : ز بهر آنکه همی گرید ابر بی سببی

شمارهٔ ۵۱ : اگر نه تیمار از بهر عاشقت بودی

شمارهٔ ۵۲ : همیشه دانش ازو شاکرست و زر بگله

شمارهٔ ۵۳ : رکاب عالی بگذشت و لشکر از پس او

شمارهٔ ۵۴ : هزار لاله و گردش ز مشک لاله هزار

شمارهٔ ۵۵ : اگر چه باد ندارد ز نقش و عطر خبر

شمارهٔ ۵۶ : اگر همیشه بشادیش خواهم ای عجبی

شمارهٔ ۵۷ : اگر ز آتش رخسار او نسوزد مشک

شمارهٔ ۵۸ : ز بیقراری زلفش بمانده ای بعجب

شمارهٔ ۵۹ : الا تا نرگس خوبان همی بر مشتری تابد

شمارهٔ ۶۰ : سروست و بت نگار من آن ماه جانور

شمارهٔ ۶۱ : تو جهانی دیگری جوهردرنگ آتش‌فعال

شمارهٔ ۶۲ : کوکنار از بس فزع داروی بی‌خوابی شود

شمارهٔ ۶۳ : گشاده دارد بر زایرش دوازده چیز

شمارهٔ ۶۴ : نیست مانی ابر پس چون باغ ازو ارتنگ شد

شمارهٔ ۶۵ : ز غیشه خوردن و از بی جوی و بی آبی

شمارهٔ ۶۶ : وگر چو گرگ نپوید سمندش از گرگانج

شمارهٔ ۶۷ : چورای کوره و داود و نامور چیپال

شمارهٔ ۶۸ : دلش نگیرد ازین کوه و دشت و بیشه و رود

شمارهٔ ۶۹ : ملک چو اختر و گیتی سپهر و در گیتی

شمارهٔ ۷۰ : بشاهنامه همی خوانده ام که رستم زال

شمارهٔ ۷۱ : چگونه کرد مر آن دلهرای بیدین را

شمارهٔ ۷۲ : چگونه گیرد پنجاه قلعۀ معروف

شمارهٔ ۷۳ : بلفظ هندو کالنجر آن بود معنیش

شمارهٔ ۷۴ : چو ده دهی(؟) که بد و نیک وقف بود برو

شمارهٔ ۷۵ : تو چگونه رهی که دست اجل

شمارهٔ ۷۶ : تاسه گردم ترا چو حق شنوی

شمارهٔ ۷۷ : بلبل همی سراید چون بارید

شمارهٔ ۷۸ : خود فزاید همیشه مهر فروغ

شمارهٔ ۷۹ : تو نبینی که اسب توسن را

شمارهٔ ۸۰ : دندان و عارض بتم از من ببرد هوش

شمارهٔ ۸۱ : خود فزاید همیشه گوهر اخش

شمارهٔ ۸۲ : کجا من چشم دارم بر سخایت

شمارهٔ ۸۳ : ای گرفته کاغ کاغ از خشم ما همچون کلاغ

شمارهٔ ۸۴ : ناید زور هزبر و پیل ز پیشه

شمارهٔ ۸۵ : گرفتم به جایی رسیدی به مال

شمارهٔ ۸۶ : ای میر نوازنده و بخشنده و چالاک

شمارهٔ ۸۷ : به مستحقان ندهی هرآنچه داری و باز

شمارهٔ ۸۸ : بکوه ساوه (ساده) ز تو مرگ بر نخواهد گشت

شمارهٔ ۸۹ : به هیچ در نروی تا در آن نیابی سود

شمارهٔ ۹۰ : ای بر سر خوبان جهان بر سرهنگ

شمارهٔ ۹۱ : چو دیلمان زره پوش شاه مژگانش

شمارهٔ ۹۲ : هیون چو جنگ بر آورد و یون فکند بر او

شمارهٔ ۹۳ : مگر ز چشمۀ خورشید روز دولت تو

شمارهٔ ۹۴ : شاها هزار سال بعزّ اندرون بزی

شمارهٔ ۹۵ : بدان ماند بنفشه بر لب جوی

شمارهٔ ۹۶ : چرا بگرید زار ار نه غمگنست غمام

شمارهٔ ۹۷ : سخاوت تو ندارد درین جهان دریا

شمارهٔ ۹۸ : عجب دو چیز بیک چیز داد یک چیزش

شمارهٔ ۹۹ : دو چیز را حرکاتش همی دو چیز دهد

شمارهٔ ۱۰۰ : سه چیز را بگرفتند از سه چیز همه

شمارهٔ ۱۰۱ : چهار چیز بدو چیز داد نیز هم او

شمارهٔ ۱۰۲ : چون به ایشان باز خورد آسیب شاه کامیاب

شمارهٔ ۱۰۳ : سر زلف مشکین جانان من

شمارهٔ ۱۰۴ : بکرد با دل تو ای ملک وفا بیعت

شمارهٔ ۱۰۵ : تو آن شاهی که اندر شرق و در غرب

شمارهٔ ۱۰۶ : پاسخی ده تا نشان یابم ز ناپیدا دهان

شمارهٔ ۱۰۷ : آیین عجم رسم جهاندار فریدون

شمارهٔ ۱۰۸ : از فتح و ظفر بینم بر نیزۀ تو عقد

شمارهٔ ۱۰۹ : زین هر دو زمین هر چه گیا روید تا حشر

شمارهٔ ۱۱۰ : ز خون دشمن او شد ببحر مغرب جوش

شمارهٔ ۱۱۱ : ز میغ نزم کزان روز روشن از مه تیر

شمارهٔ ۱۱۲ : کنند واجب جذری هم اندر آن ساعت

شمارهٔ ۱۱۳ : ز بهر سور ببزم تو خسروان جهان

شمارهٔ ۱۱۴ : چو بر روی ساعد نهد سر به خواب

شمارهٔ ۱۱۵ : جلالش بر نگیرد هفت کشور

شمارهٔ ۱۱۶ : زان ملک را نظام و ازین عهد را بقا

شمارهٔ ۱۱۷ : از آرزوی روی گل و روی دوستان

شمارهٔ ۱۱۸ : چون سیم سفچه شاخ درختان جویبار

شمارهٔ ۱۱۹ : دریا گر آن بود که بدو در گهر بود

شمارهٔ ۱۲۰ : آبست و زعفران حسد تو که حاسدت

شمارهٔ ۱۲۱ : نا داده سود باشد و داده زیان بخلق

شمارهٔ ۱۲۲ : آن چه روی است آن شکفته گردش اندر گلستان

شمارهٔ ۱۲۳ : شاه گیتی خسرو لشکرکش لشکرشکن

شمارهٔ ۱۲۴ : ار یقین خواهی که بینی از گمان آویخته

شمارهٔ ۱۲۵ : هزیمت رفتگان چونان همی رفتند روی از پس

شمارهٔ ۱۲۶ : سپهسالار لشکرشان یکی لشکر کاری

شمارهٔ ۱۲۷ : بوسه ندهد ما را ، ما را ندهد بوسه

شمارهٔ ۱۲۸ : ابلق ایام را تا بر نشیند میرود

شمارهٔ ۱۲۹ : در آن زمین که خلافش بود نیارد رست

شمارهٔ ۱۳۰ : بهر تلی بر از خسته گروهی

شمارهٔ ۱۳۱ : گرفتم که جایی رسیدی ز مال

شمارهٔ ۱۳۲ : همی بوستان سازی از دشت او

شمارهٔ ۱۳۳ : همیشه بود نعمتت را خورنده

شمارهٔ ۱۳۴ : گل سوری بماه اندر شکفته

شمارهٔ ۱۳۵ : ای ماه سیه پوش تو روشن شده ماهی

شمارهٔ ۱۳۶ : ای ترک میر، فتنهٔ یغما و خلخی

شمارهٔ ۱۳۷ : ز زلف تو برده ست شبوّی بوی

شمارهٔ ۱۳۸ : حلقهٔ زلفش به گل بر غالیه دارد همی

شمارهٔ ۱۳۹ : گویم ز دل خویش دهانت کنم ای دوست

شمارهٔ ۱۴۰ : جزوی و کلی از دو برون نیست آنچ هست

شمارهٔ ۱۴۱ : چون دو رخ او گر قمرستی بفلک بر

شمارهٔ ۱۴۲ : فغان از آن دو سیه زلف و غمزگان که همی

شمارهٔ ۱۴۳ : خوارزم گرد لشکرش ار بنگری همی

شمارهٔ ۱۴۴ : الا تا همی بتابد بر چرخ کوکبی

شمارهٔ ۱۴۵ : جهانرا اگر چه هست ، فراوان کده رسد

شمارهٔ ۱۴۶ : من طالب خنج تو شب و روز

شمارهٔ ۱۴۷ : ز پالان فزونست ریش رشید

شمارهٔ ۱۴۸ : شکرک از آن دو لبک تو بچنم اگر تو یله کنی

شمارهٔ ۱۴۹ : ای مایۀ طربم و آرام روز و شبم