شمارهٔ ۱۳۵

هوش مصنوعی: ای ماهی که لباس تیره ای داری، تو مانند روشنایی در شب من هستی؛ هم شمع خانه ی من هستی و هم حامی و پشتیبان من در میدان جنگ.

هوش مصنوعی: از زیبایی قد و قامتی تو، درخت سروی بلند شده و از پیچش موهایت، رنگ سیاهی به دست آمده است.

هوش مصنوعی: جانم از لذت لب‌های تو سرشار می‌شود، اگر چشمان تو باعث ویرانی و تباهی نشوند.

هوش مصنوعی: اگر یعقوب دوباره به زندگی برگردد، تو را نمی‌شناسد، ای ترک که به خاطر پیامبر در چاهی قرار گرفته‌ای.

هوش مصنوعی: دل من خسته است، ای معشوق، تو که زلفت را گاهی باز می‌کنی و گاهی می‌بندی، آیا می‌توانی حال دل مرا بهبود ببخشی و آن را خوشحال کنی؟