خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

غبار همدانی » غزلیات

شمارهٔ ۱ : دلم دارد بدان زلف چلیپا

شمارهٔ ۲ : اگر دانستمی آیین آن زلف پریشان را

شمارهٔ ۳ : ساقیا لبریز کن پیمانه را

شمارهٔ ۴ : امشب خروس از نیمه شب بگرفته راه بام را

شمارهٔ ۵ : برآن سرم که چو گُل برکشد زچهره نقاب

شمارهٔ ۶ : گر خورم گرداب سان دریای آب

شمارهٔ ۷ : ای نهان ساخته رخ در تُتُق پردۀ غیب

شمارهٔ ۸ : خروشی دوش از میخانه برخاست

شمارهٔ ۹ : لب لعلت گزیدنم هوس است

شمارهٔ ۱۰ : ساقی بیار باده که دوشم خیال دوست

شمارهٔ ۱۱ : گریزی نیست از کوی تو ای دوست

شمارهٔ ۱۲ : بغیر از باده داروی طرب چیست

شمارهٔ ۱۳ : از آتش دل آهم تا روی پوش برداشت

شمارهٔ ۱۴ : مطرب دلم ز پرده به در میرود بخوان

شمارهٔ ۱۵ : هرکه خو با دلبر ترسا گرفت

شمارهٔ ۱۶ : بر زلف تو تا باد صبا را گذر افتاد

شمارهٔ ۱۷ : صبا از زلف مُشکین عُقده وا کرد

شمارهٔ ۱۸ : نسیم صبحگاهی چون شمیم زلف یارآرد

شمارهٔ ۱۹ : تا جام باده بر لب ساقی گذر نکرد

شمارهٔ ۲۰ : دل دیوانه زان پیوسته خو با کودکان دارد

شمارهٔ ۲۱ : ما را به یک کرشمه ز اهل نیاز کرد

شمارهٔ ۲۲ : به کوی میکده دی هاتفی بشارت برد

شمارهٔ ۲۳ : گر به دنبال تو یک ناله ام از دل خیزد

شمارهٔ ۲۴ : امروز اگر به سنگی مینای جان توان زد

شمارهٔ ۲۵ : همه روزه بر سر کشور دلم از بتان حشمی رسد

شمارهٔ ۲۶ : بر مشامم بوی جانان می‌رسد

شمارهٔ ۲۷ : دلی که در خم زلف بتی اسیر نباشد

شمارهٔ ۲۸ : تو را بر سر از فقر افسر نباشد

شمارهٔ ۲۹ : گر گنج غمت در دل دیوانه نمی‌شد

شمارهٔ ۳۰ : میی کز وی بنای شادمانی ها به جا باشد

شمارهٔ ۳۱ : ما سمندر زادگان را شکوه از آتش نباشد

شمارهٔ ۳۲ : سحر باد صبا از ساحت کوی تو می‌آمد

شمارهٔ ۳۳ : ز آشیان مرغ دلم کاش کناری بکند

شمارهٔ ۳۴ : روزی که کلک تقدیر در پنجۀ قضا بود

شمارهٔ ۳۵ : هرکه دست از جان نشوید کی ز جانان کام جوید

شمارهٔ ۳۶ : نگار من ز شبستان به در نمی‌آید

شمارهٔ ۳۷ : از کف ما عشق دامان شکیبایی کشید

شمارهٔ ۳۸ : بساط ساحت کشت است و خیمه سایه بید

شمارهٔ ۳۹ : به یاد جفت و طاق ابروی یار

شمارهٔ ۴۰ : بیا ساقی به ساغر چهره ای گلگون کنیم آخر

شمارهٔ ۴۱ : ما ندیدیم به جز چشم تو خونخوار دگر

شمارهٔ ۴۲ : مردم من و محبّت تو در دلم هنوز

شمارهٔ ۴۳ : بگیرم خون پاک تاک ازین پس

شمارهٔ ۴۴ : جلوه کند به باغ اگر سرو بلند قامتش

شمارهٔ ۴۵ : حدیث روضۀ رضوان و نار نیرانش

شمارهٔ ۴۶ : شکفته غنچۀ خندان و گویی از دهنش

شمارهٔ ۴۷ : ز جان بیزارم از دست دل خویش

شمارهٔ ۴۸ : اگر چه نیست ترا هیچ پاس اهل وفاق

شمارهٔ ۴۹ : فکندم رخت در میخانۀ عشق

شمارهٔ ۵۰ : برآنم که گر جامی آرم به چنگ

شمارهٔ ۵۱ : مه من سر برآر از برج محمل

شمارهٔ ۵۲ : تا پر نشد ز بوی محبت دماغ دل

شمارهٔ ۵۳ : ای غمت سرمایۀ سودای دل

شمارهٔ ۵۴ : هرکه بیند عکس ساقی را به جام

شمارهٔ ۵۵ : در بند هرچه در دو جهان هست نیستم

شمارهٔ ۵۶ : نه چنان ز عشق بیمار وز هجر مستمندم

شمارهٔ ۵۷ : ز جورت بس که شبها ناله چون مرغ سحر کردم

شمارهٔ ۵۸ : من از میخانه زان رو ناگزیرم

شمارهٔ ۵۹ : زان خاک که با خون دل آمیخته دارم

شمارهٔ ۶۰ : ساقی بیار جامی کز چشم اشکبارم

شمارهٔ ۶۱ : بجز رویت نخواهم رو به روی دیگری آرم

شمارهٔ ۶۲ : ساقیا خیز که من نیز بر آن برخیزم

شمارهٔ ۶۳ : ساقی بیار باده وزین جنس آتشم

شمارهٔ ۶۴ : در قمار عشق جانان باخت می‌خواهد دلم

شمارهٔ ۶۵ : فریاد که آتش نهانم

شمارهٔ ۶۶ : گرچه سخت افتاده در دام طبیعت مرغ جانم

شمارهٔ ۶۷ : تا به زلف تو تاب می‌بینم

شمارهٔ ۶۸ : ساقیا می ده که تا ما عاقلیم

شمارهٔ ۶۹ : ما از دل و دین در ره دلدار گذشتیم

شمارهٔ ۷۰ : تا نکند درد رخنه در دل انسان

شمارهٔ ۷۱ : چشم اگر پوشی ز کار خویشتن

شمارهٔ ۷۲ : از کوی نیک نامی باید قدم کشیدن

شمارهٔ ۷۳ : ساقی قدحی پر کن مطرب به دفی کف زن

شمارهٔ ۷۴ : هان ای مُغَنّی صبح شد برخیز و چنگی ساز کن

شمارهٔ ۷۵ : با خویشتن فتاد مگر باز کار من

شمارهٔ ۷۶ : ای مزرع مهر تو دل من

شمارهٔ ۷۷ : از تغافل ساقی سرمست بی پروای من

شمارهٔ ۷۸ : ای عهد شکسته و جفا کرده

شمارهٔ ۷۹ : خم می افلاک و جامش آفتاب و ارض عالم میکده

شمارهٔ ۸۰ : دیداردن گر ایلده جانان مضایقه

شمارهٔ ۸۱ : زند چون آتش حسنش زبانه

شمارهٔ ۸۲ : ای سلسله زلفت سرمایۀ رسوایی

شمارهٔ ۸۳ : چندانکه جهد کردم با زهد و پارسایی

شمارهٔ ۸۴ : تا کی رودم خون دل از هر مژه چون جوی

شمارهٔ ۸۵ : ای خوش آن دردی که درمانش توئی

شمارهٔ ۸۶ : ای لعل لبت کوثر و رویت چو بهشتی

شمارهٔ ۸۷ : به کامم زهر شد تریاق هستی

شمارهٔ ۸۸ : خیال توبه کردم دی ز مستی

شمارهٔ ۸۹ : هلالم ز ابرو بتا تا نمودی

شمارهٔ ۹۰ : نگار من تو چون در قصد آزار دل زاری

شمارهٔ ۹۱ : نباشم راحت از دستت چه در خواب و چه بیداری

شمارهٔ ۹۲ : ساقیا در دادن دردی چرا اندیشه داری؟

شمارهٔ ۹۳ : ای مطرب دل ترسم زین پرده که بنوازی

شمارهٔ ۹۴ : به جانم کارگر شد زهر و ساقی راست تریاقی

شمارهٔ ۹۵ : بر گردنم از مویت پیوسته طناب اولی

شمارهٔ ۹۶ : به شهرعشق نه روز و نه هفته است و نه سالی

شمارهٔ ۹۷ : باد صبح از گلستان آید همی

شمارهٔ ۹۸ : نوازیم تو اگر بر نگارش قلمی

شمارهٔ ۹۹ : بت ابرو کمانی از کمینی

شمارهٔ ۱۰۰ : به دریا خویش را تا لا نبینی

شمارهٔ ۱۰۱ : سفالین خُمُّ و در وی لعلگون می