شمارهٔ ۸۷

هوش مصنوعی: زندگی‌ام به کامم زهر شده است و تنها راه نجاتم در شراب ساقی است که می‌تواند پروندهٔ زندگی‌ام را پاک کند.

هوش مصنوعی: اگر نبود نابودی، هیچ چیز به پایان نمی‌رسید و هیچ‌کس به زندگی و وجود خود تمایلی نداشت.

هوش مصنوعی: اگر دستم را نمی‌بستی، رشته‌ای از عشق را می‌کاشتم که می‌توانست بر بلندای وجودم افکنده شود.

هوش مصنوعی: در وجود عشق، آتشی پنهان است که اثرات آن مثل سوختن و نابودی هستی را به همراه دارد.

هوش مصنوعی: دوستی من با محبوبم به قدری عمیق و محکم است که حتی از وجود خودم نیز با اهمیت‌تر است.

هوش مصنوعی: تو در دنیای عشق نیامدی که بخواهم با باختن به تو، عشق را به قمار بگذارم. من از جفت و شانس زندگی دست کشیده‌ام.

هوش مصنوعی: علت و چرایی مسیر عشق به وجود آمده، وگرنه عقل خود به تنهایی شایستگی وجود ندارد.

هوش مصنوعی: اگر اراده و تلاش نمی‌کردی، هرگز نمی‌توانستی به مقام و جایگاهی نورانی و والایی برسید.

هوش مصنوعی: چه غباری می‌تواند از دریای حیرت برخیزد در حالی که تمام وجود در عمق غرق است؟