خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات

شیخ بهایی » دیوان اشعار » رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱ : ای صاحب مسئله! تو بشنو از ما

رباعی شمارهٔ ۲ : از دست غم تو، ای بت حور لقا

رباعی شمارهٔ ۳ : ای عقل خجل ز جهل و نادانی ما

رباعی شمارهٔ ۴ : دوش از درم آمد آن مه لاله نقاب

رباعی شمارهٔ ۵ : این راه زیارت است، قدرش دریاب

رباعی شمارهٔ ۶ : شیرین سخنی که از لبش جان می‌ریخت

رباعی شمارهٔ ۷ : دی پیر مغان، آتش صحبت افروخت

رباعی شمارهٔ ۸ : دنیا که از او دل اسیران ریش است

رباعی شمارهٔ ۹ : مالی که ز تو کس نستاند، علم است

رباعی شمارهٔ ۱۰ : دنیا که دلت ز حسرت او زار است

رباعی شمارهٔ ۱۱ : با هر که شدم سخت، به مهر آمد سست

رباعی شمارهٔ ۱۲ : آن دل که تواش دیده بدی، خون شد و رفت

رباعی شمارهٔ ۱۳ : فرخنده شبی بود که آن دلبر مست

رباعی شمارهٔ ۱۴ : تا شمع قلندری بهائی افروخت

رباعی شمارهٔ ۱۵ : تا منزل آدمی سرای دنیاست

رباعی شمارهٔ ۱۶ : حاجی به طواف کعبه اندر تک و پوست

رباعی شمارهٔ ۱۷ : در میکده دوش، زاهدی دیدم مست

رباعی شمارهٔ ۱۸ : هر تازه گلی که زیب این گلزار است

رباعی شمارهٔ ۱۹ : آن کس که بدم گفت، بدی سیرت اوست

رباعی شمارهٔ ۲۰ : علم است برهنه شاخ و تحصیل، بر است

رباعی شمارهٔ ۲۱ : رفتم ز درت ز جور، بیش از پیشت

رباعی شمارهٔ ۲۲ : پیوسته دلم ز جور خویشان، ریش است

رباعی شمارهٔ ۲۳ : در مزرع طاعتم، گیاهی بنماند

رباعی شمارهٔ ۲۴ : نقد دل خود بهائی آخر سره کرد

رباعی شمارهٔ ۲۵ : آن حرف که از دلت غمی بگشاید

رباعی شمارهٔ ۲۶ : عشاق به غیر دوست، عاری دارند

رباعی شمارهٔ ۲۷ : رندان گاهی ملک جهان می‌بازند

رباعی شمارهٔ ۲۸ : با دل گفتم: به عالم کون و فساد

رباعی شمارهٔ ۲۹ : ای در طلب علوم، در مدرسه چند؟

رباعی شمارهٔ ۳۰ : خوش آن که صلای جام وحدت در داد

رباعی شمارهٔ ۳۱ : دیدی که بهایی چو غم از سر وا کرد

رباعی شمارهٔ ۳۲ : او را که دل از عشق مشوش باشد

رباعی شمارهٔ ۳۳ : تا نیست نگردی، ره هستت ندهند

رباعی شمارهٔ ۳۴ : فردا که محققان هر فن طلبند

رباعی شمارهٔ ۳۵ : بر درگه دوست، هر که صادق برود

رباعی شمارهٔ ۳۶ : دل درد و بلای عشقش افزون خواهد

رباعی شمارهٔ ۳۷ : دل جور تو، ای مهر گسل، می‌خواهد

رباعی شمارهٔ ۳۸ : لطف ازلی، نیکی هر بد خواهد

رباعی شمارهٔ ۳۹ : ای آنکه دلم غیر جفای تو ندید

رباعی شمارهٔ ۴۰ : کاری ز وجود ناقصم نگشاید

رباعی شمارهٔ ۴۱ : آهنگ حجاز می‌نمودم من زار

رباعی شمارهٔ ۴۲ : از دام دفینه، خوب جستیم آخر

رباعی شمارهٔ ۴۳ : گفتم که کنم تحفه‌ات ای لاله عذار

رباعی شمارهٔ ۴۴ : از نالهٔ عشاق، نوایی بردار

رباعی شمارهٔ ۴۵ : در بزم تو ای شمع، منم زار و اسیر

رباعی شمارهٔ ۴۶ : تا بتوانی، ز خلق، ای یار عزیز!

رباعی شمارهٔ ۴۷ : از سبحهٔ من، پیر مغان رفت ز هوش

رباعی شمارهٔ ۴۸ : ای زاهد خود نمای سجاده به دوش

رباعی شمارهٔ ۴۹ : کردیم دلی را که نبد مصباحش

رباعی شمارهٔ ۵۰ : از ذوق صدای پایت، ای رهزن هوش

رباعی شمارهٔ ۵۱ : از بس که زدم به شیشهٔ تقوی سنگ

رباعی شمارهٔ ۵۲ : یک چند، میان خلق کردیم درنگ

رباعی شمارهٔ ۵۳ : در چهره ندارم از مسلمانی رنگ

رباعی شمارهٔ ۵۴ : در مدرسه جز خون جگر، نیست حلال

رباعی شمارهٔ ۵۵ : عمری است که تیر زهر را آماجم

رباعی شمارهٔ ۵۶ : غمهای جهان در دل پر غم داریم

رباعی شمارهٔ ۵۷ : افسوس که عمر خود تباهی کردیم

رباعی شمارهٔ ۵۸ : بی روی تو، خونابه فشاند چشمم

رباعی شمارهٔ ۵۹ : یکچند، در این مدرسه‌ها گردیدم

رباعی شمارهٔ ۶۰ : ما با می و مینا، سر تقوی داریم

رباعی شمارهٔ ۶۱ : در خانهٔ کعبه، دل به دست آوردم

رباعی شمارهٔ ۶۲ : هر چند که رند کوچه و بازاریم

رباعی شمارهٔ ۶۳ : خو کرده به خلوت، دل غم فرسایم

رباعی شمارهٔ ۶۴ : گفتیم: مگر که اولیاییم، نه‌ایم

رباعی شمارهٔ ۶۵ : امشب بوزید باد طوفان آیین

رباعی شمارهٔ ۶۶ : برخیز سحر، ناله و آهی می‌کن

رباعی شمارهٔ ۶۷ : فصاد، به قصد آنکه بردارد خون

رباعی شمارهٔ ۶۸ : یارب، تو مرا مژدهٔ وصلی برسان

رباعی شمارهٔ ۶۹ : ای برده به چین زلف، تاب دل من

رباعی شمارهٔ ۷۰ : هر شام و سحر ملائک علیین

رباعی شمارهٔ ۷۱ : ای عاشق خام، از خدا دوری تو

رباعی شمارهٔ ۷۲ : رویت که ز باده لاله می‌روید از او

رباعی شمارهٔ ۷۳ : خواهم که علیرغم دل کافر تو

رباعی شمارهٔ ۷۴ : زاهد نکند گنه، که قهاری تو

رباعی شمارهٔ ۷۵ : هرچند که در حسن و ملاحت، فردی

رباعی شمارهٔ ۷۶ : ای هست وجود تو،ز یک قطره منی

رباعی شمارهٔ ۷۷ : تا از ره و رسم عقل، بیرون نشوی

رباعی شمارهٔ ۷۸ : ای دل، که ز مدرسه به دیر افتادی

رباعی شمارهٔ ۷۹ : ای دل، قدمی به راه حق ننهادی

رباعی شمارهٔ ۸۰ : ای چرخ که با مردم نادان یاری

رباعی شمارهٔ ۸۱ : زاهد، به تو تقوی و ریا ارزانی