خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

صفای اصفهانی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : عشق رخت براه حقیقت سمند ما

شمارهٔ ۲ : ذیل طلب نیافته دست یقین ما

شمارهٔ ۳ : بنشین به پس زانو در مصطبه جان‌ها

شمارهٔ ۴ : ای طایر قدوسی بر تن متن و تن‌ها

شمارهٔ ۵ : اگر بعرش کشد دوست فرش ایوان را

شمارهٔ ۶ : با زلف تو صد پیمان دل بست به دستان‌ها

شمارهٔ ۷ : بدرس دل سر زانوی ماست مکتب ما

شمارهٔ ۸ : گذشت درگه شاهی ز آسمان سرما

شمارهٔ ۹ : ما رهرو فقریم و فنا راهبر ما

شمارهٔ ۱۰ : تجلیگه خود کرد خدا دیده ما را

شمارهٔ ۱۱ : پس دیوار تن بر شده ماهیست عجب

شمارهٔ ۱۲ : باز دل را دست جان آمد به دست

شمارهٔ ۱۳ : بغیر خاک سر کوی دل پناهی نیست

شمارهٔ ۱۴ : ما و دل گر پاس عشق پرده در خواهیم داشت

شمارهٔ ۱۵ : گویند روی یار بکس آشکار نیست

شمارهٔ ۱۶ : سر ملک ز جلالت بر استانه ماست

شمارهٔ ۱۷ : مملکت شاه عشق جز دل درویش نیست

شمارهٔ ۱۸ : این گونه ماه آسمانست

شمارهٔ ۱۹ : رویت همه آتشست و آبست

شمارهٔ ۲۰ : من مبتلای عشق و دلم دردمند توست

شمارهٔ ۲۱ : آدمی صورت حقست و خدا را نشناخت

شمارهٔ ۲۲ : امشب شب قدرست و در میکده بازست

شمارهٔ ۲۳ : بجهان می ندهم آنچه مرا در سر ازوست

شمارهٔ ۲۴ : ما را دلیست بسته بزنجیر موی دوست

شمارهٔ ۲۵ : رسید دست من از عشق دل بدولت دوست

شمارهٔ ۲۶ : قدری که زاید از موت اندازه قدر نیست

شمارهٔ ۲۷ : کونین ظهور دلبر ماست

شمارهٔ ۲۸ : کدام شه که گدای در سرای تو نیست

شمارهٔ ۲۹ : اگر ندیدی دریا که جای اندر جوست

شمارهٔ ۳۰ : بسکه شدم سالها معتکف کوی دوست

شمارهٔ ۳۱ : دو چشم او که ندانم فرشته یا که پریست

شمارهٔ ۳۲ : دلی که زیر پر باز زلف دلبر نیست

شمارهٔ ۳۳ : تا شد دل من معتکف دار حقیقت

شمارهٔ ۳۴ : نشین بچشم من از خاک رهگذر ایدوست

شمارهٔ ۳۵ : آمد از میکده بیرون پسری جام به دست

شمارهٔ ۳۶ : ما را که تن ز ساحل دریای جان گذشت

شمارهٔ ۳۷ : ما گدای در فقریم و فلک بنده ماست

شمارهٔ ۳۸ : شمس حقیقت از افق جان پدید شد

شمارهٔ ۳۹ : قومی بگرد کوی فنا راهبر شدند

شمارهٔ ۴۰ : تن ویرانه ام از لطف عمارت کردند

شمارهٔ ۴۱ : من پر کاه و غم عشق همسنگ کوه گران شد

شمارهٔ ۴۲ : باز دل زیر غم عشق چنانست که بود

شمارهٔ ۴۳ : گر عشق رفیق راه من گردد

شمارهٔ ۴۴ : بشری دل من کامشب یار آید و جان بخشد

شمارهٔ ۴۵ : کی باشد آن بت آشنا گردد

شمارهٔ ۴۶ : سالها بود دلم آینه روی تو بود

شمارهٔ ۴۷ : کسی که بنده عشقست جاه را چه کند

شمارهٔ ۴۸ : مرا دلی‌ست که جان را به سر چه‌ها آورد

شمارهٔ ۴۹ : جهان و هر چه در او هست پیش مردمِ راد

شمارهٔ ۵۰ : بر دلم دوش دری از حرم راز گشود

شمارهٔ ۵۱ : اگر آن مرغ که رفت از بر من باز آید

شمارهٔ ۵۲ : گر آفتاب فقر و فنا جلوه‌گر شود

شمارهٔ ۵۳ : دل کس خسته آن زلف گرهگیر مباد

شمارهٔ ۵۴ : بسته سلسله دام، هوس‌بازانند

شمارهٔ ۵۵ : ای ساقی جان جامی یار آمد یار آمد

شمارهٔ ۵۶ : آمد و رفت ز سودائی خود یاد نکرد

شمارهٔ ۵۷ : رازی که به دل دارم گر باز عیان گردد

شمارهٔ ۵۸ : سحر ز هاتف غیبم بگوش هوش رسید

شمارهٔ ۵۹ : ای به لب آمده جان یار به بالین آمد

شمارهٔ ۶۰ : به یک پیمانه‌ام دیوانه کردند

شمارهٔ ۶۱ : آنانکه دم ز دولت فقر و فنا زنند

شمارهٔ ۶۲ : آنانکه در صراط صعود ولایتند

شمارهٔ ۶۳ : برفت هر که در اینخانه بود و یار بماند

شمارهٔ ۶۴ : شمائید گروهی که طلبکار خدائید

شمارهٔ ۶۵ : ساقی درد کشان دی در میخانه گشود

شمارهٔ ۶۶ : زین سپس دل را به رسوایی نشان خواهیم کرد

شمارهٔ ۶۷ : دوش در فقر ما چتر و لوا بخشیدند

شمارهٔ ۶۸ : هر که درویش در پیر مغان خواهد بود

شمارهٔ ۶۹ : شب دوش که بود اینکه به خلوتگه ما بود

شمارهٔ ۷۰ : خوش آن گروه که شوریده شراب شدند

شمارهٔ ۷۱ : دوش از خاک در فقر کلاهم دادند

شمارهٔ ۷۲ : دوش ما را به خط پیر برات آوردند

شمارهٔ ۷۳ : چنین شنیدم که لطفِ یزدان به رویِ جوینده در نبندد

شمارهٔ ۷۴ : یار از پرده برون آمد و جان پیدا شد

شمارهٔ ۷۵ : مرا که رسته‌ام از گل بهار کی داند

شمارهٔ ۷۶ : روزی که من به دوش فکندم ردای فقر

شمارهٔ ۷۷ : خط غبار تو بر روی چون تجلی طور

شمارهٔ ۷۸ : ساقیا جان جاودانه بیار

شمارهٔ ۷۹ : ببوستان دلم رست سرو قامت عشق

شمارهٔ ۸۰ : سحر به بام دل من زدند نوبت عشق

شمارهٔ ۸۱ : جان و دل و دین و رگ و پوست عشق

شمارهٔ ۸۲ : چرخ دو تا گشته و یکتاست عشق

شمارهٔ ۸۳ : ساقی جان بجام من ریخت می مدام دل

شمارهٔ ۸۴ : ویرانه تن را بود گنجینه جان در بغل

شمارهٔ ۸۵ : دوشم سروش زد در دولتسرای دل

شمارهٔ ۸۶ : زد دست سلطان دولت دوش از تجلی در دل

شمارهٔ ۸۷ : بازوی عشق بنهاد بر دوش ناقه دل

شمارهٔ ۸۸ : باز آی که از غیر تو پرداخته‌ام دل

شمارهٔ ۸۹ : راز دار دل و عشقست فنم

شمارهٔ ۹۰ : رفت در کسوت درویش که ما نشناسیم

شمارهٔ ۹۱ : آتش طور و طوی را قبسم

شمارهٔ ۹۲ : ما جهانجوی و جهانبان دلیم

شمارهٔ ۹۳ : یار می‌آید مرا همواره از هرسو به چشم

شمارهٔ ۹۴ : بدل نه تاب که تا درد عشق چاره کنم

شمارهٔ ۹۵ : امشب از اول شب مست و خرابست دلم

شمارهٔ ۹۶ : دی گفت به من بگریز از ناوک خون‌ریزم

شمارهٔ ۹۷ : ای خواجه مرا مفروش ارزان که گرانستم

شمارهٔ ۹۸ : همدم عیسی‌نفسی با دل آگاه شدم

شمارهٔ ۹۹ : دلا من و تو اگر رسته از حجاب شویم

شمارهٔ ۱۰۰ : عشقم چنان ربود که از جان و از تنم

شمارهٔ ۱۰۱ : مدرس فقر و فنا را سبقیم

شمارهٔ ۱۰۲ : روح وقتیم و کلیم سلفیم

شمارهٔ ۱۰۳ : چو گذشتم از علایق به جهان جان گذشتم

شمارهٔ ۱۰۴ : ز مغز و پوست برون رفته تا به دوست رسیدم

شمارهٔ ۱۰۵ : مهی دارم که چون خورشید سر گردان او باشم

شمارهٔ ۱۰۶ : امشب بکه مانم من اسرار همی گویم

شمارهٔ ۱۰۷ : امشب سر آن دارم کز خانه برون تازم

شمارهٔ ۱۰۸ : کفر آئین منست ار عشق را تمکین کنم

شمارهٔ ۱۰۹ : زین سپس بر هر چه غیر از وجه باقی پا زنم

شمارهٔ ۱۱۰ : یار در چشم و من دلشده خون می‌گریم

شمارهٔ ۱۱۱ : دردیست ز عشق او به جانم

شمارهٔ ۱۱۲ : عشق زد خیمه بیائید که بی خانه شویم

شمارهٔ ۱۱۳ : شبی که دیده بدیدار دوست باز کنم

شمارهٔ ۱۱۴ : ما و دلِ سودا‌زده سرمستِ الستیم

شمارهٔ ۱۱۵ : به تیره شب نظر آفتاب می‌بینم

شمارهٔ ۱۱۶ : یار برداشت ز رخ پرده برای دل من

شمارهٔ ۱۱۷ : شاهد ماهست مخفی در ظهور خویشتن

شمارهٔ ۱۱۸ : حیرت است این کوی یاران را صلا باید زدن

شمارهٔ ۱۱۹ : دل بردی از من به یغما ای ترک غارتگر من

شمارهٔ ۱۲۰ : من تاجرم به دکهٔ بازار خویشتن

شمارهٔ ۱۲۱ : سرخوان وحدت آندم که بدل صلا زدم من

شمارهٔ ۱۲۲ : گاه دی است و نوبت فصل بهار من

شمارهٔ ۱۲۳ : به عشق خویش مرا خوی داد دلبر من

شمارهٔ ۱۲۴ : به تار موی بتی شد سلاسل دل من

شمارهٔ ۱۲۵ : پورا بسلطنت رسی این پند گوش کن

شمارهٔ ۱۲۶ : دور عشقست گر ای نطقه دل خون باشی

شمارهٔ ۱۲۷ : در دل متجلی شد آن دلبر روحانی

شمارهٔ ۱۲۸ : ز چه کرد با چنین روبر خلق خودنمائی

شمارهٔ ۱۲۹ : بکوی دوست نه جانیست راهبر نه تنی

شمارهٔ ۱۳۰ : در ارض سما نبود آن دلبر هر جائی

شمارهٔ ۱۳۱ : عیسی عشق ندارد سر درمان کسی

شمارهٔ ۱۳۲ : مرا کوهیست بار دل غم یارست پنداری

شمارهٔ ۱۳۳ : در رحمت ابد بر من خسته باز کردی

شمارهٔ ۱۳۴ : با دوصد ناز ز من دوش به راه عجبی