شمارهٔ ۱۲۲

هوش مصنوعی: گاهی فصلی است که شبیه دی‌ماه سرد است و حالا نوبت بهار است. یار من همچون گلی در کنار من نشسته است.

هوش مصنوعی: من ثروت پادشاه را فدای گوشه‌ی خانقاه نمی‌کنم، امروز دور من و یارم، همه جا فقط ما دو نفر هستیم.

هوش مصنوعی: در روزی که حضور یارم را دارم، زندگی‌ام بسیار خوش و شاداب است و به خاطر محبت او جان تازه‌ای پیدا کرده‌ام.

هوش مصنوعی: جبریل هنگام پرواز خود، بال خود را رها کرد و هنوز نتوانسته به اوج کمال خود برسد. حقیقتی که من به دنبال آن هستم، همچنان در دسترس من نیست.

هوش مصنوعی: دلم به سمت جایی می‌کشد که آنجا محبوب من است، و ابروی او برای من مانند قبله‌ای است که راهنمای زندگی‌ام است.

هوش مصنوعی: برای پاک کردن تصویرها و زرق و برق‌ها از درون قلبم، جایی را آماده کردم تا زیبایی و جلوه‌های خودم را در آن قرار دهم.

هوش مصنوعی: من هزار بار از جسم و جانم ناامید شدم، اما وقتی که روی او را دیدم، دل نگران و ناامید من دوباره امیدوار شد.

هوش مصنوعی: در آن روز که به حقیقت رسیدم، متوجه شدم که عشق او همان خداوند جهان است.

هوش مصنوعی: در عشق، خود را در حالت نیاز به سجده درمی‌آورم و به یک قبله و با یک دل و یک روی، تمام امورم را سامان می‌دهم.

هوش مصنوعی: من اختیار و کنترل قلب خود را به دست دوست دادم و دیگر هیچ چیز در دست من نمانده است.

هوش مصنوعی: صبح شده و محبوبم در کنار بزم و من هنوز در حالت مستی دیشب هستم. ای خدا، لطفاً عذر مرا که شراب‌نوش هستم، بپذیر.

هوش مصنوعی: به جز درد و غم که مانند صیقل دادن به آیینه، وجودم را تحت تأثیر قرار داده، کجاست آن آب رحمت که بتواند غبار آلودگی‌ها و مشکلات را از من بردارد؟