خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

صامت بروجردی » غزلیات

شمارهٔ ۱ : آتش عشق کنون سوخت دیگر پیکر ما

شمارهٔ ۲ : چنان به سوخت شرار غم تو جان مرا

شمارهٔ ۳ : تا به خاک قدمت روی نیاز است مرا

شمارهٔ ۴ : بلندآوازه بلبل در گلستان کرد دستان را

شمارهٔ ۵ : باز آراسته بینم صف مژگان تو را

شمارهٔ ۶ : از پس عمری که بگشود آن جفا جو دیده را

شمارهٔ ۷ : آشنا منما به گیسوی پریشانه شانه را

شمارهٔ ۸ : گرفته نور ز داغ جگر نظاره ما

شمارهٔ ۹ : تلخی صبر است بس بر طبع شکر ریز ما

شمارهٔ ۱۰ : همین بود سبب دیر آشنایی ما

شمارهٔ ۱۱ : کنون کافتاد دور حسین با این زلف و چوگان‌ها

شمارهٔ ۱۲ : ای خوش آن روز که دل به هر غمت جایی داشت

شمارهٔ ۱۳ : به دامنم نبود گر دل فکار منست

شمارهٔ ۱۴ : اختلاف اهل دل خوبس اهل دل کجاست

شمارهٔ ۱۵ : از تیر خطا کردن تو دل گله‌مند است

شمارهٔ ۱۶ : تبسم لبت از لعل آبدارتر است

شمارهٔ ۱۷ : خنده‌ات نوش لب ز آب بقا شیرین‌تر است

شمارهٔ ۱۸ : اطراف رخت را خط شبرنگ گرفته است

شمارهٔ ۱۹ : ز خوب و زشت جهان یار ما به ما کافی است

شمارهٔ ۲۰ : گرچه هر تیر جفا کز تو رسد مطلوبست

شمارهٔ ۲۱ : جلوه گر گردد چو حسن او را جفایی لازمست

شمارهٔ ۲۲ : در سر کوی وفا عشاق را منزل یکی‌ست

شمارهٔ ۲۳ : کشتن منصور نزد عاشقان دشوار نیست

شمارهٔ ۲۴ : مرد خدا فریفته مال و جاه نیست

شمارهٔ ۲۵ : به غیر جلوه رویت مرا بهاری نیست

شمارهٔ ۲۶ : جز مهر تو ای مه سروکارم به کسی نیست

شمارهٔ ۲۷ : فلک همان نه تو را مهربان به ما نگذاشت

شمارهٔ ۲۸ : مرد عاشق‌پیشه از کفران نعمت ننگ دارد

شمارهٔ ۲۹ : خوش آن تنی را که مو به موی شکنج زلفت بتاب دارد

شمارهٔ ۳۰ : ای دل از این ناله گر تاثیر می‌خواهی ندارد

شمارهٔ ۳۱ : سر دار محبت سر فرازی برنمی‌دارد

شمارهٔ ۳۲ : قیمت به خود از عشق تو ارزان بگذارد

شمارهٔ ۳۳ : طره صیادی مرا در زلف خود زنجیر کرد

شمارهٔ ۳۴ : غمت آن روز که جا در دل ویرانم کرد

شمارهٔ ۳۵ : دو شینه دل از دوری دلبر گله می‌کرد

شمارهٔ ۳۶ : دلم بهانه رویت زیاد می‌گیرد

شمارهٔ ۳۷ : دگر دل بهر بدنامی ره تدبیر می‌گیرد

شمارهٔ ۳۸ : در این ویران سر بی‌جا کسی منزل نمی‌گیرد

شمارهٔ ۳۹ : هر زمان بویی از آن جعد سمن‌سا می‌رسد

شمارهٔ ۴۰ : هجوم غم رسید اندر دل و راه فغان گم شد

شمارهٔ ۴۱ : دو زلفت ای صنم چون عقرب جرار می‌ماند

شمارهٔ ۴۲ : همیشه افسر فرماندهی بر سر نمی‌ماند

شمارهٔ ۴۳ : تا مرا گردن به طوق آشنایی بسته‌اند

شمارهٔ ۴۴ : چینیان در چین گر از زلف تو چینی داشتند

شمارهٔ ۴۵ : خوبان اگر که منع نگاهی به ما کنند

شمارهٔ ۴۶ : دمی که باده عشترت بتان به جام کنند

شمارهٔ ۴۷ : کسی که در صف مستان به احتراز نشیند

شمارهٔ ۴۸ : پیش از آنی که محبت به جهان باب نبود

شمارهٔ ۴۹ : من نمی‌گویم چرا با دوستانت کین بود

شمارهٔ ۵۰ : تنک بر جان در گلو راه نفس کی می‌شود

شمارهٔ ۵۱ : دلم دائم ز هجرت خویش را بیمار می‌خواهد

شمارهٔ ۵۲ : از قفس راندی و گفتی رو که آزادی دگر

شمارهٔ ۵۳ : هر چه خواهی بر من ای دنیا ز تلخی تنگ گیر

شمارهٔ ۵۴ : آن مشک که در چین به صدا اعزاز خرندش

شمارهٔ ۵۵ : ز بسکه در غم روی تو انتظار کشیدم

شمارهٔ ۵۶ : اگر از بی‌وفایی‌های تو حرفی به لب دارم

شمارهٔ ۵۷ : تا سرو کار بدان طره پر خم دارم

شمارهٔ ۵۸ : ترک دین و دل نمودم ترک جان هم می‌کنم

شمارهٔ ۵۹ : ما از دو کون پای به دامن کشیده‌ایم

شمارهٔ ۶۰ : دوش با پیک خیالت گفتگویی داشتیم

شمارهٔ ۶۱ : بس که در باغ رخت محو تماشا ماندیم

شمارهٔ ۶۲ : روزگاریست که ما طالب دیدار توئیم

شمارهٔ ۶۳ : نگارا زخم دل را مرحمش کن

شمارهٔ ۶۴ : دلی کز عشق مفتون نیست یا رب پر ز خونش کن

شمارهٔ ۶۵ : شد از آن روزی که صحرای جنون ماوای من

شمارهٔ ۶۶ : نمی‌دانم شب هجر تو را باشد سحر یا نه

شمارهٔ ۶۷ : رخت را ماه می‌گفتیم اگر مه داشت پیرایه

شمارهٔ ۶۸ : چه خوش بود ار ز عشق اول دلی شیدا نمی‌کردی

شمارهٔ ۶۹ : خوش به حال آن که روز بی‌کسی یارش تو باشی

شمارهٔ ۷۰ : در شهرت ریا شد عمرم تمام نیمی

شمارهٔ ۷۱ : تا کی از بخت فرو بسته گره وا نکنی

شمارهٔ ۷۲ : مردم از تیر بلایت امتحانم می‌کنی