خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

مقطعات

ادیب صابر » دیوان اشعار » مقطعات

شمارهٔ ۱ : چون اشتیاق من به تو افزون ز شرح بود

شمارهٔ ۲ : خیال تو یک ساعت از چشم من

شمارهٔ ۳ : ز بخشندگان صحن عالم تهی شد

شمارهٔ ۴ : مویم سپید و نامه سیه ماند از گناه

شمارهٔ ۵ : همه از عشق زندگانی خویش

شمارهٔ ۶ : اهل عطا کسی است که فضلی بود در او

شمارهٔ ۷ : هرکه سعی بد کند در حق خلق

شمارهٔ ۸ : چرا تفاخر جویی بر این و آن به لقب

شمارهٔ ۹ : ننویسی جواب نامه من

شمارهٔ ۱۰ : جهانی منم بی‌نصیب از جهان

شمارهٔ ۱۱ : ای فلک قدری که شمس دین و دین دولتی

شمارهٔ ۱۲ : رئیس و سید شرق و خراسان

شمارهٔ ۱۳ : آرزومندی من خدمت و دیدار تو را

شمارهٔ ۱۴ : ای خسرو ملوک و جهان دار چیره دست

شمارهٔ ۱۵ : ای شرف دین حق و نصرت اسلام

شمارهٔ ۱۶ : ساقیا در جام من ریز آب رز

شمارهٔ ۱۷ : ز روزگار مرا خار هست و خرما نیست

شمارهٔ ۱۸ : غم امروز جان من فرسود

شمارهٔ ۱۹ : پیش پیری دلم حکایت کرد

شمارهٔ ۲۰ : حکیم ماست به حکمت ز جملهٔ حکما

شمارهٔ ۲۱ : حق ببین و بگو به چشم و زبان

شمارهٔ ۲۲ : مدار بسته در خویش و تنگ بار مباش

شمارهٔ ۲۳ : هیچ شرف چون شرف علم نیست

شمارهٔ ۲۴ : اکنون که خصومات همه اهل زمانه

شمارهٔ ۲۵ : قدر مردم سفر پدید کند

شمارهٔ ۲۶ : هیچ نعمت چو زندگانی نیست

شمارهٔ ۲۷ : حرمت تو حسبی و نسبی است

شمارهٔ ۲۸ : تو را که فضل و هنر هست و بخت و دولت نیست

شمارهٔ ۲۹ : خبرت خفته می‌دهد دربان

شمارهٔ ۳۰ : یارب درخت عمر مرا بار و برگ ده

شمارهٔ ۳۱ : با هر آن دوست که گویم غم خویش

شمارهٔ ۳۲ : اگر چه هست جان اندر تن ما

شمارهٔ ۳۳ : به وفات تو مال تو ببرند

شمارهٔ ۳۴ : به چرخ و کرخ رسیدم ز لفظ نامهٔ تو

شمارهٔ ۳۵ : ای خلافت را امام و ای امامت را قوام

شمارهٔ ۳۶ : فرو بارید طوفان بر سر من

شمارهٔ ۳۷ : هر زمان این زمانهٔ توسن

شمارهٔ ۳۸ : تکیه بر اعتقاد باید کرد

شمارهٔ ۳۹ : فضلی که بر او زکات باشد

شمارهٔ ۴۰ : ای دریغا که عهد برنایی

شمارهٔ ۴۱ : اگر مروت و جود است در جهان موجود

شمارهٔ ۴۲ : قرب یک ماه شد که در شب و روز

شمارهٔ ۴۳ : رسید نوبت پیری و رفت برنایی

شمارهٔ ۴۴ : عالم که خوردنش همه غم باشد از جهان

شمارهٔ ۴۵ : فر جوانیم به هزیمت نهاد روی

شمارهٔ ۴۶ : چون همه روی زمانه سوی جفا بود

شمارهٔ ۴۷ : جوانی برون رفت و پیری درآمد

شمارهٔ ۴۸ : از اهل این زمانه پریشان شده ست طبع

شمارهٔ ۴۹ : دوستانی که مر مرا بودند

شمارهٔ ۵۰ : خواجه را با همه زفتی هوس مدح خود است

شمارهٔ ۵۱ : آدمی از برای لذت خویش

شمارهٔ ۵۲ : چو راه جوانی سپردم به فسق

شمارهٔ ۵۳ : به ماتم نشستی به مرگ زنت

شمارهٔ ۵۴ : به برنایی چنان بردم گمانی

شمارهٔ ۵۵ : به هنر فخر کن مکن به گهر

شمارهٔ ۵۶ : روشن شود دو دیده چو بینم خطاب تو

شمارهٔ ۵۷ : بیار ای ساقی خورشید چهره

شمارهٔ ۵۸ : سرشکی کز غم معشوق بارم

شمارهٔ ۵۹ : ای کریمان بلح و ممدوحان

شمارهٔ ۶۰ : بدین زمانه که ما اندر او گرفتاریم

شمارهٔ ۶۱ : مردم جاهل محل علم نداند

شمارهٔ ۶۲ : آنها که بپرسند و ببخشند مرا چیز

شمارهٔ ۶۳ : ندارم امید بهی زین زمانه

شمارهٔ ۶۴ : نه طالعی که امانم دهد ز خشم خدا

شمارهٔ ۶۵ : تا مال نبخشی ز هنر بهره نیابی

شمارهٔ ۶۶ : خوار شود تن به مرگ اگر چه عزیز است

شمارهٔ ۶۷ : اگر به زمیری است پیری، نخواهم

شمارهٔ ۶۸ : بنده در مستی اگر گفت فضول

شمارهٔ ۶۹ : ای وزیر شاه عالم، ای نصیر دین حق

شمارهٔ ۷۰ : ز جمله نعمت دنیا چو تندرستی نیست

شمارهٔ ۷۱ : به میدان و دیوان بداندیش را

شمارهٔ ۷۲ : تامل کن از رفتن رفتگان

شمارهٔ ۷۳ : ایا به محمدت و بر و مکرمت معروف

شمارهٔ ۷۴ : چون نیابد مهتر از کهتر عطا

شمارهٔ ۷۵ : زحد گذشت و به غایت رسید و بی مر شد

شمارهٔ ۷۶ : بسی به بود مردن از زیستن

شمارهٔ ۷۷ : گرم حاجت آمد به تعریف تو

شمارهٔ ۷۸ : زنفس او به لطافت همی رسند نفوس

شمارهٔ ۷۹ : زاهل جود و سخاوت زمانه خای ماند

شمارهٔ ۸۰ : چو شمشیرم اندر نیام هنر

شمارهٔ ۸۱ : به روز از بیم دشمن شاد گشتن

شمارهٔ ۸۲ : خوش است باده که باشد یکی حریف ظریف

شمارهٔ ۸۳ : قوتم با نام برنایی برفت

شمارهٔ ۸۴ : بودم از روز جوانی هر نفس در لذتی

شمارهٔ ۸۵ : گر کف پای تو را ز عشق ببوسم

شمارهٔ ۸۶ : گر خدمتی نویسم و ننویسم

شمارهٔ ۸۷ : تا نمودی عارض چون لاله ام

شمارهٔ ۸۸ : از بلخ تا به ترمذ اسبیم وعده کردی

شمارهٔ ۸۹ : بزرگ آل پیمبر بزرگ حادثه ای

شمارهٔ ۹۰ : ای دو چشم اجل به تو نگران

شمارهٔ ۹۱ : دل من مهر آن گزید که او

شمارهٔ ۹۲ : ز دشمنان کهن دوستان نوسازی

شمارهٔ ۹۳ : اگر پیری مرا در خانه بنشاند

شمارهٔ ۹۴ : شوم به بدرقه لا اله الا الله

شمارهٔ ۹۵ : در جهان تا کریم و مکرم بود

شمارهٔ ۹۶ : سه چیز است آنکه نزدیک خردمند

شمارهٔ ۹۷ : کردگارا کیسه ای دارم زسیم و زر تهی

شمارهٔ ۹۸ : ثقه الدین دراز بادت عمر

شمارهٔ ۹۹ : ای دل مشو از حال که از حال نگردد

شمارهٔ ۱۰۰ : ای بسا کس که دینش ویران است

شمارهٔ ۱۰۱ : ای اختیار دین و سخا اختیار تو

شمارهٔ ۱۰۲ : ای یافته از روی تو و رای تو دنیا

شمارهٔ ۱۰۳ : نز خلق هیچ کار مرا استقامتی

شمارهٔ ۱۰۴ : ای سعد کرده فال مرا نامه هایی تو

شمارهٔ ۱۰۵ : موی سیاه من ز زمانه سپید شد

شمارهٔ ۱۰۶ : دلم به وقت جوانی امیر ظالم بود

شمارهٔ ۱۰۷ : با موی سیه دلم قوی بود

شمارهٔ ۱۰۸ : همه ناخوانده روی نزد کسان

شمارهٔ ۱۰۹ : نیست با بار و برگ شاخ بقا

شمارهٔ ۱۱۰ : پیری آمد جوانی از من شد

شمارهٔ ۱۱۱ : مرا از شریعت بود سرفرازی

شمارهٔ ۱۱۲ : نادانی تو بر دوگونه بینم

شمارهٔ ۱۱۳ : گر از مشک جوانی دور ماندم

شمارهٔ ۱۱۴ : رهنما از پی که بایستی

شمارهٔ ۱۱۵ : چون تو را خوان و کاسه نبود

شمارهٔ ۱۱۶ : ای چو ابر و بحر بر هر نیک و بد دستت سخی

شمارهٔ ۱۱۷ : گر تو را نسبت است و دانش نیست

شمارهٔ ۱۱۸ : کبر کم کن که کبر کردن هست

شمارهٔ ۱۱۹ : زین مهتران عطا و سخا جستن

شمارهٔ ۱۲۰ : به مشغولی روزگار اندرون

شمارهٔ ۱۲۱ : ای زاقران چنانکه از قرآن

شمارهٔ ۱۲۲ : ای شهاب دین به خدمت چند کرت آمدم