خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

قصاید

کمال‌الدین اسماعیل » قصاید

شمارهٔ ۱ - و له یمدح الامام الاعظم الصّدر السّعید الشهیّد رکن الدّین مسعود بن ساعد : تبارک الله ازین جنبش نسیم صبا

شمارهٔ ۲ - و له یمدح المولی رکن الدین مسعود حین انصرافه من خوارزم و یذکر ماجری : منم اینکه گشتست ناگه مرا

شمارهٔ ۳ - و قال ایضایمدحه : ای آفتاب ملک که تا دامن ابد

شمارهٔ ۴ - ایضا له یمدح الصّدر العالم نورالدّین المنشی : نوری از روزن اقبال درافتاد مرا

شمارهٔ ۵ - وله ایضاً فیه : ایا سرفرازی که خورشید پر دل

شمارهٔ ۶ - و قال ایضاًَ یمدح الّصدر الّسعید رکن الدّین صامد و یصف الشّمس : چیست این جرم منوّر سال و ماه اندر شتاب؟

شمارهٔ ۷ - و قال ایضآ یمدح الصّدر المعظّم فخر الدّین : روز عیدست بده جام شراب

شمارهٔ ۸ - و له ایضا فی رمد عینه : جانم ز درد چشم بجان آمد از عذاب

شمارهٔ ۹ - وله ایضآ عند عیادته ایّام : زهی دیدار تو فال سعادت

شمارهٔ ۱۰ - و قال ایضاً یمدحه : ای بزرگی که آستانۀ تو

شمارهٔ ۱۱ - وقال ایضاً یمدحه : ای گفته جان جانها، روزی هزاربارت

شمارهٔ ۱۲ - و قال ایضاً یمدحه : ای انکه در ضمایر ارباب نظم و نثر

شمارهٔ ۱۳ - وله ایضاً : ای که نه شقّۀ چرخ اطلس

شمارهٔ ۱۴ - وقال ایضاً فی الزهد وترک الدنیاوالموعظة والحکمة : ای دل چو آگهی که فنا در پی بقاست

شمارهٔ ۱۵ - و قال ایضاً یمدحه و یلتمس الفروه «در این قصیده التزام موکند» : ای که از هر سر موی تو دلی اندرواست

شمارهٔ ۱۶ - وقال ایضآ یمدح الصّدر السّعید عمادالاسلام الخجندی نورالله ضریحه : جهان سروری و پشت دودمان خجند

شمارهٔ ۱۷ - وله ایضآ یمدحه : برتافتست بخت مرا روزگار دست

شمارهٔ ۱۸ - ایضاً له : ای کریمی که در ستایش تو

شمارهٔ ۱۹ - و قال ایضآ یمدحه : ای آنکه لاف میزنی از دل که عاشقست

شمارهٔ ۲۰ - و قال ایضآ فیه ویصف الازار و الخشبه الموضوعه فی داره : این وضع بین که گویی لطف مشکّلست

شمارهٔ ۲۱ - ایضاً له : پناه و قدوۀ حکّام عصر صدر جهان

شمارهٔ ۲۲ - و له فی المولی رکن الدّین مسعود و انفذها بخوارزم : دریای غصّه را بن و پایان پدید نیست

شمارهٔ ۲۳ - و قال ایضاً یمدح الصّدر السعیّد رکن الدّین مسعود و یلتمس الوظیفه : دوش عقلم که ترجمان نست

شمارهٔ ۲۴ - و قال ایضآ یمدح الصّدر المعظّم فخر الدّین : مپرس کز تو چگونه شکسته‌دل برگشت

شمارهٔ ۲۵ - و قال ایضآ یمدحه : طراوتی که جهان از دم بهار گرفت

شمارهٔ ۲۶ - و قال ایضاً : لبالبست دهانم زماجرایی چند

شمارهٔ ۲۷ - فی النصیحه : گاه آنست دلم را که بسامان گردد

شمارهٔ ۲۸ - وقال ایضاًفی النصیحة : ز کار آخرت آن را خبر تواند بود

شمارهٔ ۲۹ - و له ذوالرّدفین من الماضی الی المستقبل فی مدحه : سپیده دم که نسیم بهار می آمد

شمارهٔ ۳۰ - و له ایضاً یمدحه حین وصول بشارة انصافه : بوی فصل بهار می آید

شمارهٔ ۳۱ - و قال ایضاً یمدحه : ای خداوندی که القاب تو چون فصل الخطاب

شمارهٔ ۳۲ - و قال ایضاً : زبان و خاطر من رای افرین دارد

شمارهٔ ۳۳ - و قال ایضاً یمدحه : اصفهان خرّمست ومردم شاد

شمارهٔ ۳۴ - و قال ایضاً یمدحه : درین جناب همایون که تا قیامت باد

شمارهٔ ۳۵ - و قال ایضاً : عید جهان عید تو فرخنده باد

شمارهٔ ۳۶ - وله یمدحه ببلد الری و بهنیّه بالنیروز.! : بزرگوارا روزت همیشه نوروزست

شمارهٔ ۳۷ - وله یمدحه ببلد الری و بهنیه بالنیروز.! : بزرگوارا روزت همیشه نوروزست

شمارهٔ ۳۸ - وله ایضاً یمدح الملک المعظم مظفرالدّین الاعظم : همیشه تازمین وآسمان باد

شمارهٔ ۳۹ - وله ایضاً : ای طلعت تو عید بزرگ جهانیان

شمارهٔ ۴۰ - وله ایضآ یمدحه : درّی که چرخ بر طبق اسمان نهاد

شمارهٔ ۴۱ - وله ایضاً فیه : دعاگو را توقّع بود صدرا

شمارهٔ ۴۲ - ایضاً له یمدح الملک العادل اصفهبد المازندران : سپاهان رابهریک چنددولتها جوان گردد

شمارهٔ ۴۳ - وله ایضاً فیه : فلک جنابا در آرزوی حضرت تو

شمارهٔ ۴۴ - وله فی الصّاحب شهاب الدّین عزیزان : اگر در حیّز عالم کسی هست

شمارهٔ ۴۵ - وقال ایضایمدح الصّاحب السّعیدشرف الدّین معین الاسلام علی بن الفضل حین بناء المدرسة باصفهان : خدای عزّوجلّ هرچه درجهان آرد

شمارهٔ ۴۶ - و له ایضا یمدحه : خدایگان وزیران جهان فضل و کرم

شمارهٔ ۴۷ - و له ایضا یمدحه : ای خسروی که آتش تیغ تو روز کن

شمارهٔ ۴۸ - وقال ایضاً یمدح الملک المعظّم مظفّرالدّین محمّد بن المبارز صاحب ایک : بحکمتی که خدای جهان مقدّرکرد

شمارهٔ ۴۹ - و قال ایضآ یمدح الصّدر السّعید عمادالاسلام الخجندی : بر هر زمین که مردم چشمم گذار کرد

شمارهٔ ۵۰ - و قال ایضاً بمدحه : فراق روی تو ما را بروی آن آورد

شمارهٔ ۵۱ - و قال ایضاً : خواجه از کبر آن پلنگ آمد

شمارهٔ ۵۲ - وله ایضاً : هر که در...هلد بغا باشد

شمارهٔ ۵۳ - و قال ایضاً : اگر چه صدر فخرالدّین کریمست

شمارهٔ ۵۴ - وله یمدح الملک السّعیدسعدبن زنگی رحمة الله : تا دلم در خَم آن زلفِ پریشان باشد

شمارهٔ ۵۵ - و قال ایضاً یمدحه «نظرنامه» : ای سرافراز که هر جای که صاحب نظریست

شمارهٔ ۵۶ - ایضاً له : خدایگان بزرگان و مقتدای کرام

شمارهٔ ۵۷ - و قال ایضآ یمدح الصّدر السّعید رکن الدّین صاعد : از این بشارت خرْم که ناگهان آمد

شمارهٔ ۵۸ - وقال ایضاً و یذکر فیه مصالة الصّدر السّعید رکن الدّین مسعود صاعد و صدر الدّین عمر الخجندی : دلا گرمی کنی شادی، چه داری ؟ گاه آن آمد

شمارهٔ ۵۹ - وقال ایضا یمدح الاتابک الاعظم سعد بن زنگی طاب ثراواه اوان استخلاصه من المواخذه : ایا شهی که ضمیرت بچشم گوشۀ فکر

شمارهٔ ۶۰ - و له ایضا یمدحه : زهی ستوده خصالی که از صدور کرام

شمارهٔ ۶۱ - وله یمدح المولی رکن الدّین صاعد : ای که از درّ درج مدحت تو

شمارهٔ ۶۲ - فی مرثیة ابنه لمّا هلک بالغرق : همرمان نازنینم از سفر باز آمدند

شمارهٔ ۶۳ - و قال ایضاً یمدحه : ای صاحبی که دامن جان پرگهر کند

شمارهٔ ۶۴ - ایضاً له : ای بزرگی که دست تریبتت

شمارهٔ ۶۵ - وقال ایضآ یمدحه ویصف القصر : اساس قصر ازین خوبتر توان افکند؟

شمارهٔ ۶۶ - الهزلیّات والاهاجی و الشّکایة وله فی هجو ضیاءالّدین المزدقانی : تیزی که مغز چرخ ز بانگش فغان کند

شمارهٔ ۶۷ - و قال ایضاً : اسبی دارم که هرگز ایزد

شمارهٔ ۶۸ - وله ایضاً فیه : سرورا همّت تو برتر از آنست که عقل

شمارهٔ ۶۹ - ایضاً له : خورشید چرخ شرع که نور چراغ فضل

شمارهٔ ۷۰ - وله ایضاً یمدحه : امروز هر نثار که کمتر ز جان بود

شمارهٔ ۷۱ - وله ایضاً یمدحه و یعاتبه فیها : تویی که همّت تو از کرم جدا نبود

شمارهٔ ۷۲ - ایضاً له : فروغ روی شریعت تویی که همواره

شمارهٔ ۷۳ - و قال ایضآ یمدحه : سروری که سرو امانی بباغ فضل

شمارهٔ ۷۴ - و له ایضاً یمدحه : هرکه او قوّت سخن خواهد بود

شمارهٔ ۷۵ - و قال ایضاً : خدایکان صدور جهان که گاه جدل

شمارهٔ ۷۶ - و له ایضاً و یهنئه بولادة ابنه جلال الاسلام : مرا ز خواب برانگیخت دوش وقت سحر

شمارهٔ ۷۷ - و قال ایضاً یمدحه : بزرگوارا! صدرا ! مرا چنان باید

شمارهٔ ۷۸ - وله ایضاً : خطی زاری بسی ناخوشتر از ریش

شمارهٔ ۷۹ - وله ایضاً : چگونه در چمن خوشدلی کنم پرواز

شمارهٔ ۸۰ - وقال ایضاً یمدحه : این خرّمی نگر که مرا ناگهان رسید

شمارهٔ ۸۱ - وقال ایضاًیمدح الاتابک الاعظم سعدبن زنگی طاب ثراه ویصف الفرس : مملکت رازنوی داد شکوهی دیگر

شمارهٔ ۸۲ - وقال ایضاًفی مدح الاتابک الاعظم مظفّرالدّنیاوالدّین ابی بکر بن سعد زنگی طاب مثواه و یصف الفلک : کیست آن سیّاح، کورا هست بر دریا گذر

شمارهٔ ۸۳ - و قال ایضآ یمدحه و یذکر فیها احتراق الببوت : شکست پشت امید و نبود کار هنر

شمارهٔ ۸۴ - وقال ایضا یمدحه : ای صاحل معظّم و دستور بی نظیر

شمارهٔ ۸۵ - ایضاًله ویمدح السّلطان غیاث الدّین بیرشاه بن محمّد و یصف الفرس : خدای داد بملک زمانه دیگر بار

شمارهٔ ۸۶ - سوگند نامه : امید لذّت عیش از مدار چرخ مدار

شمارهٔ ۸۷ - و قال ایضآ یمدح الصّدر السّعید رکن الدّین صاعد : منّت خدایرا که علی رغم روزگار

شمارهٔ ۸۸ - و قال ایضاً یمدح الصدر السّعید رکن الدیّن صاعد : هرکرا بخت مساعد بود و دولت یار

شمارهٔ ۸۹ - و قال ایضاً یمدح الصّاحب شهاب الدّین عزیزان الساوی : ای جناب تو قبلۀ احرار

شمارهٔ ۹۰ - و له ایضا فی مذمة الشعراء : بچشم عقل نگه می کنم یمین و یسار

شمارهٔ ۹۱ - فی الّذم : دی مرا گفت دوستی که مرا

شمارهٔ ۹۲ - فی الامیر الاسفهسلّار مؤیّدالدّین اتابک یزد : سرورا در خدمتت کردم سفر

شمارهٔ ۹۳ - وله ایضآ یمدحه : آمدست از غم عشق تو مرا آن بر سر

شمارهٔ ۹۴ - و قال ایضاً : بزرگا سرورا از روی انعام

شمارهٔ ۹۵ - و قال ایضا یمدحه : ای پر شکر ز ذکر عطایت، دهان شکر

شمارهٔ ۹۶ - وله ایصاً یمدحه : زهی بسیرت محمود در جهان مذکور

شمارهٔ ۹۷ - وله ایضاً یمدحه : زهی چون خرد در جهان ناگزیر

شمارهٔ ۹۸ - وله ایضاً یمدحه و یذکر الشیّب : موی سپید هست خردمند را نذیر

شمارهٔ ۹۹ - وقال ایضاً و یلتمس الفرس : ای هنر را دولت تو دستگیر

شمارهٔ ۱۰۰ - وقال ایضاً فی النصیحة : ای دل ترا که گفت بدنیا قرار گیر

شمارهٔ ۱۰۱ - وقال ایضاٌ و یصف الشیب : رسول مرگ ز ناگه بمن رسید فراز

شمارهٔ ۱۰۲ - وقال ایضاً یمدح الصّاحب الکبیر نظام الملک : چو بخت تیرۀ من روشنی نهاد آغاز

شمارهٔ ۱۰۳ - و قال ایضاً یمدحه : هزار جان مقدّس غریق نعمت و ناز

شمارهٔ ۱۰۴ - وله لیضآ یمدحه : کسی که دست چپ از دست راست داند باز

شمارهٔ ۱۰۵ - وقال ایضاٌفی الموعظة : چه داری ای دل؟ از این منزل ستم برخیز

شمارهٔ ۱۰۶ - و قال ایضآ یمدحه : ای هنر پروری که ذات ترا

شمارهٔ ۱۰۷ - و قال ایضآ یمدح الصّدر السّعید رکن الدّین صاعد : زبان چگونه گشایم بذکر شکر و سپاس

شمارهٔ ۱۰۸ - و قال ایضآ یمدح الصّدر السّعید رکن الدّین صاعد : سزد که تا جور آید به بوستان نرگس

شمارهٔ ۱۰۹ - وقال ایضایمدح السلطان علاءالدنیا والدین تکش بن خوارزمشاه انارالله برهانه : ای ز رایت ملک و دین در نازش و در پرورش

شمارهٔ ۱۱۰ - و قال ایضاً : بخشید خواجه دوش مرا اسب خاص خویش

شمارهٔ ۱۱۱ - وقال ایضاً یمدح الامیر الکبیر السعّید ضیاء الدّین احمد بن ابی بکر البیا بانکی : درست گشت همانا شکستگّی منش

شمارهٔ ۱۱۲ - وله ایضاً : نکبت دانش است دولت موش

شمارهٔ ۱۱۳ - وله ایضاً : بطالع سفر کردم اندر رکاب

شمارهٔ ۱۱۴ - و قال ایضاً یمدح الصدر السعید بهاء الدین عبدوس : زهی خجل ز معالیّ تو سپهر رفیع

شمارهٔ ۱۱۵ - وله ایضاً فی صفة الفرس : ای ز انعام های گوناگون

شمارهٔ ۱۱۶ - و قال ایضاً یمدحه : یا کریماً فاق اعلی درجات الاوصاف

شمارهٔ ۱۱۷ - و قال ایضا یمدح الصّدر رکن الدّین : هرگز کسی نداد بدینسان نشان برف

شمارهٔ ۱۱۸ - ایضاً له : ای کریمی که عیال کف دربار تواند

شمارهٔ ۱۱۹ - و قال ایضاً : چارند گواه خواجه اسحق

شمارهٔ ۱۲۰ - وله ایضاً : غلّه کامسال خواجه داد مرا

شمارهٔ ۱۲۱ - و قال ایضاً یمدحه : خدایان صدور جهان شهاب الدّین

شمارهٔ ۱۲۲ - و قال ایضآ یمدح الصّذر السّعید رکن الدّین صاعد : ای در محیط عشقت، سر کشته نقطۀ دل

شمارهٔ ۱۲۳ - وله یمدح الصّاحب جلال الدّین : ماجرایی که میان من و گردون رفتست

شمارهٔ ۱۲۴ - و له ایضا یمدح ملک الشّعراء رکن الدین دعوی دار : خیرمقدم، زکجا پرسمت ای باد شمال ؟

شمارهٔ ۱۲۵ - وله ایضا یمدحه و یهنّیه بالزّفاف : چو خیل زنگ بیار استند صفّ جدال

شمارهٔ ۱۲۶ - وله ایضاً : ز مزدقانی باور کنم اگر گوید

شمارهٔ ۱۲۷ - کتب الیه بعض اصد قائه : جهان جان معانی خدیو عرصۀ فضل

شمارهٔ ۱۲۸ - و قال ایضاً یمدح الصّاحب المعظّم نظام الدّین محمّد طاب ثراه : بنا میزد! بنا میزد !زهی گیتی بتو خرّم

شمارهٔ ۱۲۹ - و قال ایضا فی الجربات : کوه بلاشدست ز رنج جرب تنم

شمارهٔ ۱۳۰ - و قال ایضآ یمدح الصّدر السّعید رکن الدّین صاعد : خفتۀ بیدار بودم دوش کز دارالسلام

شمارهٔ ۱۳۱ - و قال ایضآ یمدح الصّاحب المعّظم نظام الدّین محمّد طاب ثراه و یصف الدّوات : چیست آن دریا که دارد در دل کشتی مقام

شمارهٔ ۱۳۲ - و قال ایضاً یمدح الصّدر السّعید رکن الدیّین صاعد : صدرا ! ز خاکپای تو بیزار نیستم

شمارهٔ ۱۳۳ - در مرثیهٔ پسر خود گوید : نور دو دیدگان ز لقای تو داشتم

شمارهٔ ۱۳۴ - فی الصّدر رشید الدّین : جهان بگشتم و آفاق سربسر دیدم

شمارهٔ ۱۳۵ - و قال ایضا ویرتی فیه والده : روزی وطاء کحلی شب در سر آورم

شمارهٔ ۱۳۶ - و قال ایضاً یمدح سلطان الشّریعهٔ رکن الدّین : ای بزرگی که چو من راه مدیحت سپرم

شمارهٔ ۱۳۷ - وله ایضاً یمدحه و یذکر عقداً شرعیاً : ای ز خاک در تو تاج سرم

شمارهٔ ۱۳۸ - و قالایضاً یمدحه : گهرفشانان ،صدرا ، ز عشق الفاظت

شمارهٔ ۱۳۹ - وله ایضا یمدحه : صدرا بساط حضرت تو رفعتی گرفت

شمارهٔ ۱۴۰ - وله ایضا یمدحه : در ارزوی روی تو ای نو بهار چشم

شمارهٔ ۱۴۱ - وله ایضاً : من که از دور چرخ ممتخم

شمارهٔ ۱۴۲ - و قال ایضاً : بعهدهای گذشته امین من آن بود

شمارهٔ ۱۴۳ - و قال ایضاً : ای صدرِ روزگار، تو دانی که مدّتیست

شمارهٔ ۱۴۴ - و قال ایضاً : فلک قدرا من آن دیدم زجودت

شمارهٔ ۱۴۵ - وقال ایضا یمدح الصدر السّعید رکن الدّین صاعد : زهی کشیده جلال تو بر فلک دامن

شمارهٔ ۱۴۶ - وقال ایضاً یمدحه : این ابر نم گرفته ز دریای بی کران

شمارهٔ ۱۴۷ - و قال ایضآ یمدح الصّدر السّعید صدر الّدین عمر الخجندی : زهی بحلقۀ زلف تو نرخ جان ارزان

شمارهٔ ۱۴۸ - وقال ایضا یمدح السلطان جلال الدنیاوالدین منکرنی بن محمدبن خوارزمشاه : بسیط روی زمین بازگشت آبادان

شمارهٔ ۱۴۹ - ایضاً له یمدح الصّاحب تاج الدّین شرف الملک علی بن کریم الشرق : جهان شداز نفحات نسیم،مشک افشان

شمارهٔ ۱۵۰ - و قال ایضآ یمدحه : ای قلمت با دویت ، طوطی و هندوستان

شمارهٔ ۱۵۱ - و قال ایضا و ارسل الیه : سلام علیک ای بزرگ جهان

شمارهٔ ۱۵۲ - و قال ایضاً : صد غمّاز مجد عبّادان

شمارهٔ ۱۵۳ - وله ایضاً : ای صبا، ای صبا، بحکم کرم

شمارهٔ ۱۵۴ - وقال ایضآ یمدحه : نسیم باد صبا بوی گلستان برسان

شمارهٔ ۱۵۵ - و قال ایضا : زهی گرفته به تیغ زبان جهان سخن

شمارهٔ ۱۵۶ - فاجابه : اثیرالدین را رسمست بر زبان قلم

شمارهٔ ۱۵۷ - وله فی الصدر شرف الدین افتخار العراق علی ادام الله ظله : زهی شگرف نوالی که بر کرم فرضست

شمارهٔ ۱۵۸ - و له یمدحه ویهنّئه بالعود من السفر مع الخلعة : زهی بنور جمال تو چشم جان روشن

شمارهٔ ۱۵۹ - وقال ایضاً یمدحه : ای به هنگام شداید کرمت عدّت من

شمارهٔ ۱۶۰ - ایضاً له : بزرگوارا! صدرا! تو از تن آسانی

شمارهٔ ۱۶۱ - وقال ایضایمدحه : گرفت پایۀ تخت خدایگان زمین

شمارهٔ ۱۶۲ - و قال ایضآ یمدح الصّدر السّعید رکن الدّین صاعد : برخیّ آن دو عارض و آن زلف نازنین

شمارهٔ ۱۶۳ - و قال ایضاً : زهی رسیده بجایی که بر سپهر برین

شمارهٔ ۱۶۴ - وله ایضاً فی التماس السّرج : زهی ستوده خصالی که رایض عزمت

شمارهٔ ۱۶۵ - وله فی الامیر الحاجب همان الدّین الیاس : مجلس محترم همام الدّین

شمارهٔ ۱۶۶ - ایضا له یمدح الملک السّعیدنصرة الدّین محمّدبن الحسین الخرمیل : زهی برفلک سوده پرّ کلاه

شمارهٔ ۱۶۷ - فی التوحید : ای جلال تو بیانها را زبان انداخته

شمارهٔ ۱۶۸ - وله ایضاً فیه : ای ز بزرگی بدان مقام که قدرت

شمارهٔ ۱۶۹ - و قال ایضآ یمدح الصّدر السّعید رکن الّدین صاعد : زهی ز سنبل تر کرده لاله را پرده

شمارهٔ ۱۷۰ - وقال ایضاً فی الموعظة : ایا بگام هوس راه عمر پیموده

شمارهٔ ۱۷۱ - وقال ایضاً فیه عند قدومه من السفر : برآمد بنیکوتر اختر شکوفه

شمارهٔ ۱۷۲ - وله ایضاً : ای خداوندی که گردون با همه فرمان دهی

شمارهٔ ۱۷۳ - وقال ایضاً بمدح الصاحب عمیدالدین الفارسی : بدیدمت نه سر آن معاملت داری

شمارهٔ ۱۷۴ - و قال ایضا یمدحه : ای که در شیوۀ گوهر باری

شمارهٔ ۱۷۵ - در مدح رکن الدّین صاعد گوید : ای از بسیط جاه تو گردون ولایتی

شمارهٔ ۱۷۶ - و له ایضاً یمدحه بعد وفات ابیه و یذکر جلوسه القضاء الرباسه : باقتصاد ارادت نهاد حکم خدای

شمارهٔ ۱۷۷ - و قال ایضآ یمدحه : ای نسیم لطفت عنبر سای

شمارهٔ ۱۷۸ - وله ایضا یمحدح : ای دل چو نیست صبر ترا برقرار پای

شمارهٔ ۱۷۹ - فی النصیحة ویتخلص بمدح الامام شهاب الدین السهروردی : دلا بکوش که باقی عمر دریایی

شمارهٔ ۱۸۰ - وله ایضاً یمدحه ببلد النّشابور : جهان کرم پادشاه شریعت

شمارهٔ ۱۸۱ - و قال ایضآ یمدحه : ای بتو مملکت و ملّت را

شمارهٔ ۱۸۲ - وله ایضاً : زین پس نبیند این دل من روی خوشدلی

شمارهٔ ۱۸۳ - وله ایضاً : ما ترا حرمتی اگر داریم

شمارهٔ ۱۸۴ - وله فی مرثیة الصّدر رئیس الدّین محمود رحمه الله : دریغا که پژمرده شد ناگهانی

شمارهٔ ۱۸۵ - و قال ایضاً یمدحه : بگویم و نکند رخنه در مسلمانی

شمارهٔ ۱۸۶ - وله ایضاً : تنها هرگز نخورد خواجه

شمارهٔ ۱۸۷ - وله ایضاً : نانیست درین جهان و آبی

شمارهٔ ۱۸۸ - و قال ایضآ یمدحه : ای زیاد دهنت در لب جان شیرینی

شمارهٔ ۱۸۹ - وله ایضاً : شاعران خوش حریفکان باشند

شمارهٔ ۱۹۰ - وقال ایضاً فی الموعظة والنصیحة : مرا دلیست ز انواع فکر سودایی

شمارهٔ ۱۹۱ - وله فی مدیحه و یصف الرّمد : ای آنکه نکرد عقل دانایی

شمارهٔ ۱۹۲ - و قال ایضاً : بزرگوارا در انتظار بخشش تو

شمارهٔ ۱۹۳ - وله ایضاً فیه : ای ز دستت آز را سرمایه‌ای