خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزل‌ها

عارف قزوینی » دیوان اشعار » غزل‌ها

شمارهٔ ۱ - مس قلب در خور اکسیر : دل به تدبیر بر آن زلف چو زنجیر افتاد

شمارهٔ ۲ - بوسه و جان : دلم ز کف سر زلف تو را رها نکند

شمارهٔ ۳ - قافله سالار دل : تا گرفتار بدان طره طرار شدم

شمارهٔ ۴ - بلای هجر : بلای هجر تو تنها همان برای من است

شمارهٔ ۵ - راز دل : از غم هجر تو روزگار ندارم

شمارهٔ ۶ - خم دو طره : خَمِ دو طُرّهٔ طَرّارِ یار یکدله بین

شمارهٔ ۷ - درد عشق : جز سر زلف تو دل را سر و سامانی نیست

شمارهٔ ۸ - اندیشه وصل : از سر کوی تو یک چند سفر باید کرد

شمارهٔ ۹ - سفر بی خبر : بی‌خبر از سر کوی تو سفر خواهم کرد

شمارهٔ ۱۰ - هاله زلف : ز زلف بر رخ همچون قمر نقاب انداخت

شمارهٔ ۱۱ - گیسوی نگار : می از اندازه فزونش بده ای ساقی بزم

شمارهٔ ۱۲ - شکنج طره : شکنجِ طُرّهٔ زلفت شکن شکن شده است

شمارهٔ ۱۳ - خوشی به گریه : فتادم از نظر آن لحظه‌ای که دور شدم

شمارهٔ ۱۴ - شرمسار دیده : خسته از دست روزگار شدم

شمارهٔ ۱۵ - عوض اشک : عوض اشک ز نوک مژه خون می‌آید

شمارهٔ ۱۶ - مرا هجرت کشد : مرا هجرت کشد آخر نهانی

شمارهٔ ۱۷ - مراد دل : گر مراد دل خود حاصل از اختر نکنم

شمارهٔ ۱۸ - حکایت هجران : سزد بر اوج فلک، سرکشی کند سر من

شمارهٔ ۱۹ - وادی عشق : وادی عشق چو راه ظلمات آسان نیست

شمارهٔ ۲۰ - مرگ دوست : به مرگ دوست مرا میل زندگانی نیست؟

شمارهٔ ۲۱ - غم چشم : به رغم چشم تو بی‌پا من از شراب شدم

شمارهٔ ۲۲ - غم تن : مرا که نیست غم تن چه قید پیرهن است

شمارهٔ ۲۳ - عهد با جانان! : من این جانی که دارم عهد با جانان خود کردم

شمارهٔ ۲۴ - بمیرم یا نمیرم : باز ز ابروی کمان و نوک مژگان زد به تیرم

شمارهٔ ۲۵ - دست به دامان! : گر رسد دست من به دامانش

شمارهٔ ۲۶ - پیام آزادی : پیام دوشم از پیرِ می‌ْفروش آمد

شمارهٔ ۲۷ - ناله مرغ : نالهٔ مرغِ اسیر این همه بهرِ وطن است

شمارهٔ ۲۸ : آورد بوی زلف توام باد زنده باد

شمارهٔ ۲۹ - لباس مرگ : لباس مرگ بر اندام عالمی زیباست

شمارهٔ ۳۰ - جور! : جور این قدر به یک تن تنها نمی‌شود

شمارهٔ ۳۱ - خیال عشق : خیال عشق تو از سر به در نمی‌آید

شمارهٔ ۳۲ - دل خوار کرد : دل خوار کرد در بر هر خار و خس مرا

شمارهٔ ۳۳ - حال دل : حال دل با تو مرا اشک بصر می‌گوید

شمارهٔ ۳۴ - زاهد و باده : گذشت زاهد و لب تر ز دور باده نکرد

شمارهٔ ۳۵ - گدای عشق : گدای عشقم و سلطان حسن شاه من است

شمارهٔ ۳۶ - یاد وطن : هر وقت ز آشیانهٔ خود یاد می‌کنم

شمارهٔ ۳۷ - پارتی زلف! : پارتی زلف تو از بس که ز دل‌ها دارد

شمارهٔ ۳۸ - خیانت وطن : دوباره فتنه چشم تو فتنه برپا کرد

شمارهٔ ۳۹ - زاهدان ریایی واعظان دروغی! : واعظا گمان کردی داد معرفت دادی

شمارهٔ ۴۰ - بیداری دشمن غفلت دوست : ز خواب غفلت، هر دیده‌ای که بیدار است

شمارهٔ ۴۱ - بی‌هنری و تن‌آسایی : ببند ای دلِ غافل به خود رَهِ گله را

شمارهٔ ۴۲ - زهدفروشان : اندر قمار عشق تو بالای جان زدند

شمارهٔ ۴۳ - آرزو : بیمار درد عشق و پرستارم آرزوست

شمارهٔ ۴۴ - کوی میکده : به کوی میکده هرکس که رفت باز آمد

شمارهٔ ۴۵ - فرقه‌بازی و جهالت! : ز بس به زلفِ تو دل بر سرِ دل افتاده

شمارهٔ ۴۶ - جمهوری عشق سلطنت حسن : عشق! مریزادت آن دو بازوی پر زور

شمارهٔ ۴۷ - تیغ زبان پرده‌های ریا! : محشر هرجا روم آنجا سرِ پا خواهم کرد

شمارهٔ ۴۸ - تمدن بی تربیت نسوان سفر نیمه راه! : بِفِکَن نقاب و بگذار در اشتباه مانَد

شمارهٔ ۴۹ - خوش آن زمان : خوش آن زمان که دلم پای‌بند یاری بود

شمارهٔ ۵۰ - یادگار یک صباح خماری! : دیشب خرابی میم از حصر و حد گذشت

شمارهٔ ۵۱ - گریه : هزار عقده ز دل ای سرشک واکردی

شمارهٔ ۵۲ - در استقبال غزل رئیس الوزرا : ای بارگاه حسن تو محمود ایاز کن

شمارهٔ ۵۳ - شکایت تلخ : محیط گریه و اندوه و غصه و محنم

شمارهٔ ۵۴ - عدل مزدک پایداری عشق! : به غیر عشق نشان از جهان نخواهد ماند

شمارهٔ ۵۵ - دل کارگر زلف سرمایه‌دار! : چه گویمت که چه از دست یار می‌گذرد

شمارهٔ ۵۶ - مساوات عشق : در عشق بدان فرقِ شهنشاه و گدا نیست

شمارهٔ ۵۷ - هجر و سفر عارف دربه‌در : عمرم گهی به هجر و گهی در سفر گذشت

شمارهٔ ۵۸ - خنده پس از گریه : به سر کویت اگر رخت نبندم چه کنم

شمارهٔ ۵۹ - خسروان بیگانه‌پرست وکلای خائن! : ای طرّه‌ات کلف به رخ آفتاب‌کن

شمارهٔ ۶۰ - دمکرات و اعتدال : مرا عقیده پیرار و پارسالی نیست

شمارهٔ ۶۱ - سپاه عشق : سپاهِ عشقِ تو مُلکِ وجود ویران کرد

شمارهٔ ۶۲ - سعی جز در پی تکمیل معارف غلط است : دل که در سایه مژگان تو فارغ بال است

شمارهٔ ۶۳ - رؤیای راحتی : در دور زندگی به جز از غم ندیده‌ام

شمارهٔ ۶۴ - غزلی راجع به کلنل محمد تقی خان : زنده به خون‌خواهی‌ات هزار سیاووش

شمارهٔ ۶۵ - گریه : مگو چه سان نکنم گریه، گریه کار من است

شمارهٔ ۶۶ - شکوه : من و ز کس گله، حاشا، کی این دهن دارم

شمارهٔ ۶۷ - اشعار عارف به مناسبت خودکشی شاعری جوان : اشک بعد از تو جهان آب نما کرده به چشم

شمارهٔ ۶۸ - غزل پوشالی : چه دادخواهی از این دادخواهِ پوشالی

شمارهٔ ۶۹ : می‌خواستی دگر چه کند کرد یا نکرد

شمارهٔ ۷۰ - به ادوارد براون : به سال شصتم عمرت، نوید جشن رسید

شمارهٔ ۷۱ - صدای نالهٔ مظلوم : تو دادگر شو اگر رحم دادگر نکند

شمارهٔ ۷۲ - خانه‌به‌دوش : دوش تحت‌الحنک انداخته زاهد بر دوش

شمارهٔ ۷۳ - مژده و نیشتر غزل ذوقی : نمود با مژه کاری که نیشتر نکند

شمارهٔ ۷۴ - بار فلک : غم هجر تو نیمه‌جانم کرد

شمارهٔ ۷۵ : ز طفلی آنچه به من یاد داد استادم

شمارهٔ ۷۶ - باز یاد از کلنل محمد تقی خان : برای اینکه مگر از تو دل نشان گیرد

شمارهٔ ۷۷ - غزل جمهوری: غزل اول ماهور : به مردم این همه بیداد شد ز مرکز داد

شمارهٔ ۷۸ - غزل جمهوری: غزل دوم بیات ترک : سوی بلبل دَمِ گل بادِ صبا خواهد برد

شمارهٔ ۷۹ - دوخا محمد و عارف : ابرویش تا رقمِ قتلِ من امضا می‌کرد

شمارهٔ ۸۰ - نمونه‌ای از غزلیات عارف شادروان : زان سبو دوش که در میکده ساقی بر دوش

شمارهٔ ۸۱ : ز عشق آتشِ پرویز آنچنان تیز است

شمارهٔ ۸۲ : با من این روحِ سبک‌سیر گران‌جانی کرد

شمارهٔ ۸۳ : داد حُسنت به تو تعلیم خودآرایی را

شمارهٔ ۸۴ : دل اگر جا به سرِ طُرّهٔ جانان گیرد

شمارهٔ ۸۵ - به آن که گشته نهان در جوال نتوان گفت : به یار شرح دل پرملال نتوان گفت

شمارهٔ ۸۶ : مدام یک نفسم سینه بی‌خروش نبود

شمارهٔ ۸۷ - در موقع توقیف روزنامه ناهید که به جای آن ستاره صبح منتشر شده است : تو ای ستارهٔ صبح وصال و روز امید

شمارهٔ ۸۸ - دیشب به یاد روی تو ای رشک آفتاب : دیشب به یاد روی تو ای رشک آفتاب

شمارهٔ ۸۹ : آتش الهی آنکه بیفتد میان دل