شمارهٔ ۷۵

هوش مصنوعی: از دوران کودکی، معلمم به جز عشق، چیزهای زیادی به من آموخته است، اما تمام آنچه یاد گرفتم از ذهنم رفته است.

هوش مصنوعی: سیل غم عشق به ریشه‌ام آسیب زد و به خاطر ظلم و ستم جدایی، اساس و پایه‌ام از بین رفت.

هوش مصنوعی: برای پیروی از احساساتم مرا سرزنش نکنید، زیرا من از همان ابتدا با این ویژگی به دنیا آمده‌ام.

هوش مصنوعی: با یک نگاه فریبنده از سوی تو، من که بی‌خانمان و آواره‌ام، زندگی‌ام را به دست تو سپردم و هر آنچه داشتم را به تو تقدیم کردم.

هوش مصنوعی: اگر چیزی که به دیگران تعلق دارد، رنگ و بوی خودش را از دست بدهد، یا اگر قرار باشد آزادی من را محدود کند، من آن را نمی‌پذیرم.

هوش مصنوعی: مرا به کسی که از عدم به وجود آورد قسم، به سایهٔ دیوار عدم خوشحالم.

هوش مصنوعی: آن شکار زیبایی که در خون خود غوطه‌ور است، به قدری غمگین و از پا درآمده که رستم، قهرمان بزرگ، نیز در برابر این غم و دردی که بر او تحمیل شده، بی‌حرکت نشسته است.

هوش مصنوعی: دل من پر از ناامیدی و غم است، به طوری که مانند کوهی از ناله و فریاد در درونم احساس می‌کنم. اما نمی‌دانم چرا صدای درد و نالم به گوش تو نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: درد و فریاد من همه جا را پر کرده است، اما هیچ‌کس به کمک من نیامده است.

هوش مصنوعی: با یاد لطف و اراده‌ی مولا و به تصویر کشیدن زیبایی‌هایی که رنگ و لعابی ندارند، در خیال خود به عشق علی خوشحال هستم و به یاد او هدایت می‌شوم.

هوش مصنوعی: علی، اگر به ناتوانی دچار شدی، به یاد داشته باش که من نگفتم در این حال به عارف بودن خود ادامه خواهم داد.