خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

یغمای جندقی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : زهی تجلی نموده حسنت، به چشم وامق، ز روی عذرا

شمارهٔ ۲ : گر بسنجند به حشر اجر شب هجران را

شمارهٔ ۳ : صبا از من بگو بیگانه مشرب آشنائی را

شمارهٔ ۴ : گیرم به ناله کردم آواره پاسبان را

شمارهٔ ۵ : معلم سرکند هر لحظه کلک آن طفل بدخو را

شمارهٔ ۶ : زنده‌رود ار کنم از دست غمت مژگان را

شمارهٔ ۷ : گر دهم رخصت یک چشم زدن مژگان را

شمارهٔ ۸ : دوست دشمن، مدعی داور، وفا تقصیر ما

شمارهٔ ۹ : گفتی از بیداد روزی در فغان آرم ترا

شمارهٔ ۱۰ : چشم سیه‌مستش به‌خود نگشود از هم دیده را

شمارهٔ ۱۱ : صرف کار ناله کردم عمر چندین ساله را

شمارهٔ ۱۲ : یار به ساغر از عرق ره ندهد شراب را

شمارهٔ ۱۳ : فتنه مهر اگر همی جبهه نهد شراب را

شمارهٔ ۱۴ : هرگز مباد کوثر و جنت هوس مرا

شمارهٔ ۱۵ : نبستم از چمن طرفی به کام دل پریدن‌ها

شمارهٔ ۱۶ : گر به بالینم نیامد بر مزار آمد مرا

شمارهٔ ۱۷ : تهی از صافی و دردی شده میخانه ما

شمارهٔ ۱۸ : مفتی شهر ندارد چوبه میخانه ما

شمارهٔ ۱۹ : ز التزام عقل شد دیوانگی حاصل مرا

شمارهٔ ۲۰ : مآشوب صبا! طرهٔ جانانه ما را

شمارهٔ ۲۱ : شد مشتبه ز کعبه به میخانه راه ما

شمارهٔ ۲۲ : سینه تا سوده ای از مهر تو بر سینه ما

شمارهٔ ۲۳ : در کف طفلان رها کردم دل دیوانه را

شمارهٔ ۲۴ : طراز خرمی نوشد جمال نوبهاران را

شمارهٔ ۲۵ : شکستم عهد شیخ خانقه را

شمارهٔ ۲۶ : در کوی توام جنگ است هر روز به دشمن‌ها

شمارهٔ ۲۷ : گم کنم در راه حی از گریه گفتم پی در آب

شمارهٔ ۲۸ : خضر پنداری نهانی کرده قدری می در آب

شمارهٔ ۲۹ : به خاک تیره خون دختر رز ریخت از پندت

شمارهٔ ۳۰ : درد دگر آن کآه سحر را اثری نیست

شمارهٔ ۳۱ : چهرهٔ دلبر و من گلگون است

شمارهٔ ۳۲ : تا ابر خطت محیط ماه است

شمارهٔ ۳۳ : باده ساغرت از خون دل یاران است

شمارهٔ ۳۴ : دل که افتاده آن زلف سیه و آن ذقن است

شمارهٔ ۳۵ : زان مرا بیش ز مرغان قفس زاری‌هاست

شمارهٔ ۳۶ : باز بنهاد به سر خسرو خم افسر خشت

شمارهٔ ۳۷ : تا به کف پای خمم گردن مینائی هست

شمارهٔ ۳۸ : ما خراب غم و خمخانه ز می آباد است

شمارهٔ ۳۹ : در گهر غیرت هفتاد گرامی پسر است

شمارهٔ ۴۰ : حلقه بر در زند ار شیخ بگو بارت نیست

شمارهٔ ۴۱ : به بزم یار همدم گرچه جان است

شمارهٔ ۴۲ : اگر آن سنگ که داری ببر اندر دل تست

شمارهٔ ۴۳ : بعد مردن بر کف از لوح مزارم سنگ‌هاست

شمارهٔ ۴۴ : کرده در آینه حسنِ رخ خُود ، شیدایت،

شمارهٔ ۴۵ : ظلمت خط تو پیرامن رخسار گرفت

شمارهٔ ۴۶ : جان‌فشانی من و عشوه او گر این است

شمارهٔ ۴۷ : آشکارا به در مفتیم ار باری هست

شمارهٔ ۴۸ : از قد و رخسار و لب طوبی و خلد و کوثر است

شمارهٔ ۴۹ : سینه‌ام مجمر و عشق آتش و دل چون عود است

شمارهٔ ۵۰ : دام نیرنگ تو نازم که به بند افتاده است

شمارهٔ ۵۱ : در دهانش نه ره بوسه نه جای سخن است

شمارهٔ ۵۲ : بسکه شب ها آتشم از تاب دل در بستر است

شمارهٔ ۵۳ : توبه بگذار اگر بلخ اگر بغداد است

شمارهٔ ۵۴ : ز عشق ار شد دلی دیوانه غم نیست

شمارهٔ ۵۵ : نه چو هر بار دگر آمد و دامن زد و رفت

شمارهٔ ۵۶ : انجمن از سمن و سوری ونسرین چمن است

شمارهٔ ۵۷ : بازم اندیشه مژگان سیاه دگر است

شمارهٔ ۵۸ : شب‌ها به کشف سِرِّ دهانت به تاب و پیچ

شمارهٔ ۵۹ : آن مرغ که جز در چمن آرام ندارد

شمارهٔ ۶۰ : لرزدم تن چو خدنگت به دل چاک آید

شمارهٔ ۶۱ : از عمر نمانده است مرا غیر دمی چند

شمارهٔ ۶۲ : ز زلف و خال داری لشکر‌ی چند

شمارهٔ ۶۳ : به جز به روی تو کآن طره‌ای سیاه بر‌آید

شمارهٔ ۶۴ : جزع یمانش شد از شبه گهر آمود

شمارهٔ ۶۵ : هردم از عمر که بی شاهد و ساغر گذرد

شمارهٔ ۶۶ : چرخ نیلی به گل از مشک ترت غالیه سود

شمارهٔ ۶۷ : یوسف مصری اگر جمال تو بیند

شمارهٔ ۶۸ : رابطه دل به غمزه راه ندارد

شمارهٔ ۶۹ : ترک چشمت چو به خونریزی عشاق آید

شمارهٔ ۷۰ : هر سرو که طوبیش ز قد منفعل آید

شمارهٔ ۷۱ : گرچه دانم ره عشق تو به سر می‌نرود

شمارهٔ ۷۲ : کودکی سنگ به کف چون سوی ویرانه رود

شمارهٔ ۷۳ : به سوی کعبه ز میخانه رهی باید کرد

شمارهٔ ۷۴ : گفتم آن چشم و مژه گفت نه بیمارانند

شمارهٔ ۷۵ : هدف تیر نظر چون دل اغیار کند

شمارهٔ ۷۶ : من گرفتم که به عشاق وفا نتوان کرد

شمارهٔ ۷۷ : ز هجرانت چنانم جان بسوزد

شمارهٔ ۷۸ : بهل که روی تو از عنبرین نقاب برآید

شمارهٔ ۷۹ : در بتکده گر خانه ای آباد توان کرد

شمارهٔ ۸۰ : تا به خاطر مژه و ابروی توام بر گذرد

شمارهٔ ۸۱ : شراب از خم به جام آمد خوش آمد

شمارهٔ ۸۲ : لبت از می چو لعل رنگ آید

شمارهٔ ۸۳ : آنچه با من سوز عشق وی کند

شمارهٔ ۸۴ : تا کنم چاک به کوی تو گریبانی چند

شمارهٔ ۸۵ : سر زهی دولت اگر در قدمت خاک آید

شمارهٔ ۸۶ : زور دستان بنهد زال صفت زار آید

شمارهٔ ۸۷ : دل با صف غمزه ای در افتاد

شمارهٔ ۸۸ : تا یار شکر خنده ز در بند نیاید

شمارهٔ ۸۹ : فرق است زنخشب که مه از چاه بر آید

شمارهٔ ۹۰ : جز آفتاب تو و آن غنچه شراب آلود

شمارهٔ ۹۱ : ای دل ز خود برون شو یار است دیدی آمد

شمارهٔ ۹۲ : آنکه در پرده دل خلق جهانی بر باید

شمارهٔ ۹۳ : همه تاب رخت از رشحه ساغر خیزد

شمارهٔ ۹۴ : یار نامد به سرم تا به لبم جان نرسید

شمارهٔ ۹۵ : چرا خورشید و ماهش بر نباشد

شمارهٔ ۹۶ : غوشه کردیم به جوهر می گلگون افزود

شمارهٔ ۹۷ : شد دلم شیفته زلف گره گیر دگر

شمارهٔ ۹۸ : هرگز اندیشه زلفت نگذشتم به ضمیر

شمارهٔ ۹۹ : خردم طبل جنون کوفت ز سودای دگر

شمارهٔ ۱۰۰ : خسرو حسن تو جائی زده بر خرگه ناز

شمارهٔ ۱۰۱ : دل بر آن طره چه سود ار ز خطم بستی باز

شمارهٔ ۱۰۲ : نشئه می نغمه نی دیگران را خوش که بس

شمارهٔ ۱۰۳ : بسته شد راه تفرج باغ را از پیش و پس

شمارهٔ ۱۰۴ : نه آن دیبای گلناری است بر سرو خرامانش

شمارهٔ ۱۰۵ : زلف تو نشسته تا سر دوش

شمارهٔ ۱۰۶ : دانی از بهر چه ته جرعه فشانند به خاک

شمارهٔ ۱۰۷ : نریخت ساقی چشم تو ساغری به گلویم

شمارهٔ ۱۰۸ : چه شد که خانه به غیر از شرابخانه ندارم

شمارهٔ ۱۰۹ : نگاه کن که نریزد دهی چو باده به دستم

شمارهٔ ۱۱۰ : بهار ار باده در ساغر نمی‌کردم چه می‌کردم؟

شمارهٔ ۱۱۱ : شبان تیره که از تاب زلف یار بنالم

شمارهٔ ۱۱۲ : هر جا حدیث عشق تو بیدادگر کنم

شمارهٔ ۱۱۳ : ساقی از جام طرب داد شرابی دوشم

شمارهٔ ۱۱۴ : گفتم که به خاک و خون نشستم

شمارهٔ ۱۱۵ : چه بارهاست به دوش از سبوی باده‌فروشم

شمارهٔ ۱۱۶ : از لعل تو آنکه ساخت خاتم

شمارهٔ ۱۱۷ : آنکه یک عقده ز کارش نکند باز منم

شمارهٔ ۱۱۸ : تا ز مینای غم عشق تو صهبا زده‌ام

شمارهٔ ۱۱۹ : جدا ز لعل تو هر جام لعل گون که کشیدم

شمارهٔ ۱۲۰ : چو چشمت ترک مستی در کمینم

شمارهٔ ۱۲۱ : کدام باده ز مینای دهر شد به گلویم

شمارهٔ ۱۲۲ : از صومعه زاهد به خرابات سفر کن

شمارهٔ ۱۲۳ : روزها شب ها به دوران تو شد طی آسمان

شمارهٔ ۱۲۴ : بزن ای مطرب خوش لهجه نوایی به از این

شمارهٔ ۱۲۵ : نمی‌گویم به بزمم باش ساقی می به مینا کن

شمارهٔ ۱۲۶ : ای خم ابروی کجت قبله راستین من

شمارهٔ ۱۲۷ : منت ایزد را که بر شرع نبی اقرار من

شمارهٔ ۱۲۸ : مکن ای فقیه منعم ز حدیث جام و باده

شمارهٔ ۱۲۹ : تا دم معجز از آن لعل شکرخا زده‌ای

شمارهٔ ۱۳۰ : عکس آن رخسار و قامت تا در آب آورده ای

شمارهٔ ۱۳۱ : چهره آذرگون ز آذرگون شراب آورده ای

شمارهٔ ۱۳۲ : چون تو به جعد عنبرین نافه چین پراکنی

شمارهٔ ۱۳۳ : کوری و باغ و شمع را بسکه لطیف و روشنی

شمارهٔ ۱۳۴ : گرنه فدای آن سری ور نه به پای آن تنی

شمارهٔ ۱۳۵ : به جانان درد دل ناگفته ماند ای نطق تقریری

شمارهٔ ۱۳۶ : تو بدستی که به تیر مژه دل می شکری

شمارهٔ ۱۳۷ : باده صافی و بوی گل و باد سحری

شمارهٔ ۱۳۸ : روم به جلد سگ پاسبان که گاه به گاهی

شمارهٔ ۱۳۹ : دل از خیال زنخدانت اوفتاد به راهی

شمارهٔ ۱۴۰ : وطن ناچار رندان را چو در میخانه بایستی

شمارهٔ ۱۴۱ : بگیر گوشه جام ار حریف عیش مدامی

شمارهٔ ۱۴۲ : زاهدم می دهد از سلسله زلف تو پندی

شمارهٔ ۱۴۳ : ساقی جگرم سوخت بده جام شرابی

شمارهٔ ۱۴۴ : صدنامه نوشتیم وز صدر تو خطابی

شمارهٔ ۱۴۵ : دردسر می دهدم رنج خمار ای ساقی

شمارهٔ ۱۴۶ : محمل از شهر به در می برد امروز کسی

شمارهٔ ۱۴۷ : دل از لقای تو گفتم رسد به تمکینی

شمارهٔ ۱۴۸ : دردسر می دهدم رنج خمار ای ساقی

شمارهٔ ۱۴۹ : شد فاش در آفاقم آوازه شیدائی

شمارهٔ ۱۵۰ : مرنج زاهد اگر نیست گفتمت دینی

شمارهٔ ۱۵۱ : آن مه ز مهر برداشت طرف نقاب نیمی

شمارهٔ ۱۵۲ : حاصل من چیست ز فرزانگی

شمارهٔ ۱۵۳ : صوفیان را دگر امروز نه های است و نه هوئی