خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

صوفی محمد هروی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : عید پیوسته به نوروز و من از یار جدا

شمارهٔ ۲ : آن چشم نرگس به سر آن پسر مرا

شمارهٔ ۳ : ای آنکه نیست غیر تو کس پادشاه ما

شمارهٔ ۴ : جستم بسی و سعی نمودم، به هیچ باب

شمارهٔ ۵ : ای لعل جانفزای تو سرچشمه حیات

شمارهٔ ۶ : مرا عشق تو رسوای جهان ساخت

شمارهٔ ۷ : امروز مرا فرقت آن روی چو ماه است

شمارهٔ ۸ : وه که جانم گشت چون از درد بی آرام دوست

شمارهٔ ۹ : مرا ز آدم خاکی چو غم بود میراث

شمارهٔ ۱۰ : بارها گفته امت واحد و اثنی و ثلاث

شمارهٔ ۱۱ : ای تو چون زلف چرایی، به من شیدا کج

شمارهٔ ۱۲ : می کشم هر نفس از درد جدایی آوخ

شمارهٔ ۱۳ : بیا که شاهد گل در چمن نقاب گشاد

شمارهٔ ۱۴ : گر سایه آن ماه به سوی چمن افتد

شمارهٔ ۱۵ : آن که از مشک به رخساره نشانی دارد

شمارهٔ ۱۶ : آن ترک مست، دیده چو از خواب باز کرد

شمارهٔ ۱۷ : ایا حکیم مسیحا دم ستوده خصال

شمارهٔ ۱۸ : آن زلف سیه که دلربا شد

شمارهٔ ۱۹ : روی تو آتش است و برو خال چون سپند

شمارهٔ ۲۰ : ای خجل در چمن از قامت تو سرو بلند

شمارهٔ ۲۱ : روز ازل که طینت آدم سرشته اند

شمارهٔ ۲۲ : آن کس که روز را به فراق تو شب کند

شمارهٔ ۲۳ : دل برد از من آن پسر پیرهن کبود

شمارهٔ ۲۴ : ماه من رنجیده شد یا رب گناه من چه بود

شمارهٔ ۲۵ : خرم آن روز که دیدار توام روزی بود

شمارهٔ ۲۶ : بر عارض تو خط، چو پراکنده می شود

شمارهٔ ۲۷ : ساقیا عید صیام آمد و نوروز رسید

شمارهٔ ۲۸ : هر شب من و غمهای تو و روی به دیوار

شمارهٔ ۲۹ : بیا که عید صیام است و باز فصل بهار

شمارهٔ ۳۰ : خواهم نظری در رخ خوب تو دگر بار

شمارهٔ ۳۱ : ساقیا عید صیام آمد و هنگام بهار

شمارهٔ ۳۲ : گل نورسته من عزم چمن دارد باز

شمارهٔ ۳۳ : ای دل سوخته با سوز و غم یار بساز

شمارهٔ ۳۴ : سحر به میکده یارب چه بانگ بود و خروش

شمارهٔ ۳۵ : بدان امید که ناگه ببینم آن رویش

شمارهٔ ۳۶ : بجز صبا ز که جویم نشان دلبر خویش

شمارهٔ ۳۷ : ای رخت مایه عیش و طرب اهل نشاط

شمارهٔ ۳۸ : گر بود با من به صلح و گر به جنگ

شمارهٔ ۳۹ : آن پری دور از من و من در غمش دیوانه‌ام

شمارهٔ ۴۰ : من که دیوانه آن سلسله موی توام

شمارهٔ ۴۱ : چشمه آب حیات است دهان یارم

شمارهٔ ۴۲ : وقت آن شد که اقامت به خرابات برم

شمارهٔ ۴۳ : گل جمال تو خواهم بهار را چه کنم

شمارهٔ ۴۴ : عید صیام آمد، موسم نوبهار هم

شمارهٔ ۴۵ : دارم دلی شکسته و جان فگار هم

شمارهٔ ۴۶ : دارم دلی شکسته و جان فگار هم

شمارهٔ ۴۷ : چون در آید ماه من جولان کنان اندر چمن

شمارهٔ ۴۸ : خطی که گشته به گرد جمال یار عیان

شمارهٔ ۴۹ : خاک...

شمارهٔ ۵۰ : پرده بردار ز رخ ای بت خورشید جبین

شمارهٔ ۵۱ : مرا آن روز عیدست اندرین راه

شمارهٔ ۵۲ : ای خجل پیش دو رخسار چو خورشید تو ماه

شمارهٔ ۵۳ : ای مرا سوخته سودای بتان ته بر ته

شمارهٔ ۵۴ : ای شاه حسن بر من مسکین زکوه ده

شمارهٔ ۵۵ : هر کس به خواب روزی، لعل لبش مکیده

شمارهٔ ۵۶ : دل که در دست فراق صنمی پاماله

شمارهٔ ۵۷ : دل چو دید آن شکرین‌لب‌ها و مشکین‌خال او

شمارهٔ ۵۸ : هر که آن چشم سیه دید، آن لبان آل او

شمارهٔ ۵۹ : ای توتیای دیده من خاک راه تو

شمارهٔ ۶۰ : ای حرم کعبه دل کوی تو

شمارهٔ ۶۱ : دل از ما برد آن شوخ و روان کرد این زمان پهلو

شمارهٔ ۶۲ : گر کاتب قدرت به سر من ننوشتی