رباعیات
رضیالدین آرتیمانی
»
رباعیات
رباعی شماره ۱ : باز آ باز آ، چو روح در تن باز آ
رباعی شماره ۲ : در دین حق ار نبودهای مادر زا
رباعی شماره ۳ : شوخی که تمام پای بستم او را
رباعی شماره ۴ : از بس در سر هوای آن دوست مرا
رباعی شماره ۵ : ای عشق به حسن دیده در ساز مرا
رباعی شماره ۶ : رفتم بر آن نگار سیمین غبغب
رباعی شماره ۷ : هرگز دل خون گشتهام از غم نگرفت
رباعی شماره ۸ : ای گشته تو را صفات، مانع از ذات
رباعی شماره ۹ : آهم ز فراز آسمٰانها بگذشت
رباعی شماره ۱۰ : سر کردهٔ اهل دانش و دید اینست
رباعی شماره ۱۱ : از کوتهی، ار عمر درازت هوس است
رباعی شماره ۱۲ : بی عشق مباش اگر چه محض سخن است
رباعی شماره ۱۳ : آن رند که در عالم دل آگاه است
رباعی شماره ۱۴ : با درویشان کبر خود اندیش بد است
رباعی شماره ۱۵ : یک حرف مگو اگر هزارت سخن است
رباعی شماره ۱۶ : ای دل شادی به سوز ماتم این است
رباعی شماره ۱۷ : ما را غم دی و محنت فردا نیست
رباعی شماره ۱۸ : ای آن تو را بسی غم تنباکوست
رباعی شماره ۱۹ : در عشق اگر جان بدهی، جان آنست
رباعی شماره ۲۰ : آنکو به زبان خلق جز عیب نداشت
رباعی شماره ۲۱ : این وادی عشق طرفه شورستانی است
رباعی شماره ۲۲ : هر دل که رهین تن بود او دل نیست
رباعی شماره ۲۳ : عشق است که بی زلزله وغلغله نیست
رباعی شماره ۲۴ : در عشق حکایت غم انگیز نیست
رباعی شماره ۲۵ : از ذرهٔ سرگشته، قرار تو کجاست
رباعی شماره ۲۶ : این دار فنا بلند از پستی ما است
رباعی شماره ۲۷ : عرق از برگ گل انگیختنش را نگرید
رباعی شماره ۲۸ : در باز بروی دلم از ناز نمیکرد
رباعی شماره ۲۹ : بر کف چه نهم سبحه که زنارم شد
رباعی شماره ۳۰ : عاشق به گدائی نه شهی میخواهد
رباعی شماره ۳۱ : ناصح چکنی زبانم از پندم مبند
رباعی شماره ۳۲ : آنانکه علم به عالم تجریدند
رباعی شماره ۳۳ : در صومعه و مدرسه دیار نبود
رباعی شماره ۳۴ : ز آئینهٔ دل چو زنگ اغیار زدود
رباعی شماره ۳۵ : مجنون که تمام محو لیلی نشود
رباعی شماره ۳۶ : یک جرعه هر آنکه از می ما نوشد
رباعی شماره ۳۷ : گاهیم چو مرده در کفن میسازد
رباعی شماره ۳۸ : گه مجنونم به دشت و کو میسازد
رباعی شماره ۳۹ : ای رتبهٔ تاج و تخت را کرده بلند
رباعی شماره ۴۰ : خاکم که به هیچ کس گذارم نبود
رباعی شماره ۴۱ : هر چیز که پرتوی بتو در تابد
رباعی شماره ۴۲ : این خلق جهان به یکدگر کینه ورند
رباعی شماره ۴۳ : دل جز بغمش، بهر چه در ساخته بود
رباعی شماره ۴۴ : تا در ره عشق پای از سر نشود
رباعی شماره ۴۵ : از خواری شاگرد و ز فخر استاد
رباعی شماره ۴۶ : تا گلگون اشک و چهره کاهی نشود
رباعی شماره ۴۷ : حسن عملم ز برگ کاهی پی شد
رباعی شماره ۴۸ : در گوش هر آنکه این صدا بنشیند
رباعی شماره ۴۹ : عشقم مجنون و هرزهگو میسازد
رباعی شماره ۵۰ : تا چند دلا تیره و تارت دارند
رباعی شماره ۵۱ : تا چند رضی به گیر و دارت دارند
رباعی شماره ۵۲ : ما را سر و برگ خویش و بیگانه نماند
رباعی شماره ۵۳ : صد شکر که یادت همه از یادم برد
رباعی شماره ۵۴ : در وادی معرفت نه گیر است و نه دار
رباعی شماره ۵۵ : ای آنکه ز عشق تو مرا نیست قرار
رباعی شماره ۵۶ : تا کی ز جفای چرخ باشم من زار
رباعی شماره ۵۷ : فریاد که سبحه در کفم شد زنار
رباعی شماره ۵۸ : چون سیل که آخر بنشیند ز خروش
رباعی شماره ۵۹ : گشتیم همه روی زمین را به چراغ
رباعی شماره ۶۰ : میزند مرغ دلم پر به هوای اشرف
رباعی شماره ۶۱ : من خلد ندانم به صفای اشرف
رباعی شماره ۶۲ : هر دل که درین زمانه درویش ترک
رباعی شماره ۶۳ : تا چند زمانی و مکانی باشیم
رباعی شماره ۶۴ : با سبحه به چپ و راست ساغر گیریم
رباعی شماره ۶۵ : ما دیدن عیش تو مدام انگاریم
رباعی شماره ۶۶ : هر چند که پوشیده ترم، عورترم
رباعی شماره ۶۷ : آنی که به فکر در نیائی چکنم؟
رباعی شماره ۶۸ : چون نام لب تو سرو چالاک بریم
رباعی شماره ۶۹ : زاهد مستیم و بیریا میرقصیم
رباعی شماره ۷۰ : تا کی غم طیلسان و اطلس بخوریم
رباعی شماره ۷۱ : تا چند بساط شادی و غم گیریم
رباعی شماره ۷۲ : چون شعله به هیچ همدمی دم نزدیم
رباعی شماره ۷۳ : چون اهل ریا چو ربنا در گیریم
رباعی شماره ۷۴ : صد شکر که آشفته سر و دستارم
رباعی شماره ۷۵ : ما ناب گلابیم، گل آلود نهایم
رباعی شماره ۷۶ : یک کوچه شدهاست خلوت و بازارم
رباعی شماره ۷۷ : بر سر چو کلاه عاشقی افرازم
رباعی شماره ۷۸ : ای یافته هر چه خواسته از یزدان
رباعی شماره ۷۹ : صد شکر که نیستم من از بیخبران
رباعی شماره ۸۰ : نی در غم فرزند و زن و خویشم من
رباعی شماره ۸۱ : ای تخت تجمل تو بر علیین
رباعی شماره ۸۲ : آنانکه جمال غیب دیدند همه
رباعی شماره ۸۳ : لیلی خواهی به تربت مجنون شو
رباعی شماره ۸۴ : ای پادشه مملکت آگاهی
رباعی شماره ۸۵ : تا در ره دوست سر ز پا میدانی
رباعی شماره ۸۶ : تا جانب دوست رو ز هر سو نکنی
رباعی شماره ۸۷ : گر بوئی از آن زلف معنبر یابی
رباعی شماره ۸۸ : در صومعه و مدرسه گشتیم بسی
رباعی شماره ۸۹ : صد حیف ایدل که مرد دیدار نهای
رباعی شماره ۹۰ : ای آنکه ز نام خود به تنگ آمدهای
رباعی شماره ۹۱ : عُمرم همه صرف شد در این خونخواری
رباعی شماره ۹۲ : ای آنکه نباشدم به تو دسترسی
رباعی شماره ۹۳ : در مهد هوی غنودهای معذوری
رباعی شماره ۹۴ : تا دست به سبحه میزنی زناری
رباعی شماره ۹۵ : ای آنکه همیشه مست جام هوسی
رباعی شماره ۹۶ : ای آنکه به دل تخم امل را کشتی
رباعی شماره ۹۷ : تا در غم نوشیدنی و خوردنیای
رباعی شماره ۹۸ : از دوری راه تا بکی آه کنی
رباعی شماره ۹۹ : لعل میگون و چشم فتان داری
رباعی شماره ۱۰۰ : تا کی ز جهان پرگزند اندیشی
