خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات

سلمان ساوجی » دیوان اشعار » رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱ : آمد سحری ندا ز میخانه ما

رباعی شمارهٔ ۲ : ای آنکه تو طالب خدایی به خود آ

رباعی شمارهٔ ۳ : با باد، دلم گفت که بادا بادا

رباعی شمارهٔ ۴ : جز نقش تو در نظر نیامد ما را

رباعی شمارهٔ ۵ : از عهد و وفا هیچ خبر نیست تو را

رباعی شمارهٔ ۶ : با طبع لطیف از در لطف در آ

رباعی شمارهٔ ۷ : گفتم که مگر به اتفاق اصحاب

رباعی شمارهٔ ۸ : درد آمد و گرد من ز هر سو بنشست

رباعی شمارهٔ ۹ : اشکم ز رخ تو لاله رنگ آمده است

رباعی شمارهٔ ۱۰ : من با کمر تو در میان کردم دست

رباعی شمارهٔ ۱۱ : دیدیم که این دایره بی سر و بن

رباعی شمارهٔ ۱۲ : تا با شدم این جان گرامی در تن،

رباعی شمارهٔ ۱۳ : بیماری شمع بین و آن مردن او

رباعی شمارهٔ ۱۴ : یاقوت لبا، لعل بدخشانی کو؟

رباعی شمارهٔ ۱۵ : این ابر نگر خیمه بر افلاک زده

رباعی شمارهٔ ۱۶ : ای سایه سنبلت سمن پرورده،

رباعی شمارهٔ ۱۷ : در رشته دندان تو ای غیرت مه

رباعی شمارهٔ ۱۸ : دیدم صنمی خراب و مست افتاده

رباعی شمارهٔ ۱۹ : ای سکه‌ای از خاک درت بر هر وجه

رباعی شمارهٔ ۲۰ : چون حال دل من ز غمت گشت تباه

رباعی شمارهٔ ۲۱ : با منعم خود برون منه پای ز راه

رباعی شمارهٔ ۲۲ : ای بس که شکست و باز بستم توبه

رباعی شمارهٔ ۲۳ : ای دوست کجائی و کجائی که نئی؟

رباعی شمارهٔ ۲۴ : چون چشم سیه بناز می‌گردانی

رباعی شمارهٔ ۲۵ : در معده خالی ندهد مل ذوقی

رباعی شمارهٔ ۲۶ : سوسن ز صبا یافت خط آزادی

رباعی شمارهٔ ۲۷ : تا اسب مراد شه صفت می‌تازی

رباعی شمارهٔ ۲۸ : دی دیده به دل گفت که چرا پر خونی؟

رباعی شمارهٔ ۲۹ : ای دیده پی بلای دل می‌پوئی

رباعی شمارهٔ ۳۰ : می‌گفت عماد کاشی از نادانی

رباعی شمارهٔ ۳۱ : زنجیر سر زلف چو می‌جنبانی

رباعی شمارهٔ ۳۲ : گر زانکه بدین شاهدی و شیرینی

رباعی شمارهٔ ۳۳ : ای دیده اگر هزار سیل انگیزی

رباعی شمارهٔ ۳۴ : ای ابر بهار خانه پرورده تست

رباعی شمارهٔ ۳۵ : قسم تو اگر مراد گر حرمان است،

رباعی شمارهٔ ۳۶ : در طیره‌ام از باد که آمد سویت

رباعی شمارهٔ ۳۷ : با مهر رخ تو بیش از این تابم نیست

رباعی شمارهٔ ۳۸ : آتش ز دهان شمع دیشب می‌جست

رباعی شمارهٔ ۳۹ : ما هم که رخش روشنی خور بگرفت

رباعی شمارهٔ ۴۰ : تا ناله بلبلم به گوش آمده است

رباعی شمارهٔ ۴۱ : با لعل لبت شراب را مستی نیست

رباعی شمارهٔ ۴۲ : در معرض رویت قمر آمد بشکست

رباعی شمارهٔ ۴۳ : با آنکه دو چشم شوخ او عربده جوست

رباعی شمارهٔ ۴۴ : آن یار که بی نظیر و بی مانند است

رباعی شمارهٔ ۴۵ : آورد بهم تیر و کمان را در دست

رباعی شمارهٔ ۴۶ : دیشب سر زلف یار بگرفتم مست

رباعی شمارهٔ ۴۷ : قسمم همه درد است و دوا چیزی نیست

رباعی شمارهٔ ۴۸ : مقصود ز احسان درم و دینار است

رباعی شمارهٔ ۴۹ : این اشک گریز پا که خونی من است

رباعی شمارهٔ ۵۰ : گل بین که ز عندلیب بگریخته است

رباعی شمارهٔ ۵۱ : شاها ز تو چشم سلطنت را نور است

رباعی شمارهٔ ۵۲ : چون در سر زلف تو صبا می‌پیچد

رباعی شمارهٔ ۵۳ : خالت که بر آن عارض مهوش زده‌اند

رباعی شمارهٔ ۵۴ : سیمین ز نخت که جان از آن بنماید

رباعی شمارهٔ ۵۵ : گل افسری از لعل و گهر می‌سازد

رباعی شمارهٔ ۵۶ : این عمر نگر چه محنت افزای آمد

رباعی شمارهٔ ۵۷ : در وصف لبت نطق زبان بسته بود

رباعی شمارهٔ ۵۸ : آن را که می و مطرب دلکش باشد

رباعی شمارهٔ ۵۹ : گل زر به کف و شراب در سر دارد

رباعی شمارهٔ ۶۰ : چون قسم تو آنچه عدل قسمت فرمود،

رباعی شمارهٔ ۶۱ : دی سرو به باغ سرفرازی می‌کرد

رباعی شمارهٔ ۶۲ : زلف سیهت که بر مهت می‌پوید

رباعی شمارهٔ ۶۳ : هر لحظه ز من ناله نو می‌خیزد

رباعی شمارهٔ ۶۴ : جان در طلب رطل گران می‌گردد

رباعی شمارهٔ ۶۵ : زلف تو همه روز مشوش باشد

رباعی شمارهٔ ۶۶ : ترکم که مهش به پیش زانو می‌زد

رباعی شمارهٔ ۶۷ : کیرم که همیشه آب خود می‌ریزد

رباعی شمارهٔ ۶۸ : سلمان، زر و اسب و کار و بارت بردند

رباعی شمارهٔ ۶۹ : ای خواجه دوای درد ما کی باشد؟

رباعی شمارهٔ ۷۰ : از شمع جمال تو دلم تاب کشد

رباعی شمارهٔ ۷۱ : روزی که سمن بر لب جو بر روید

رباعی شمارهٔ ۷۲ : سوز تو جگر کباب می‌گرداند

رباعی شمارهٔ ۷۳ : دستت چو به کارد کلک را بتراشید

رباعی شمارهٔ ۷۴ : دیشب که نگار دلستان می‌رقصید

رباعی شمارهٔ ۷۵ : بر زلف تو چون باد وزیدن گیرد

رباعی شمارهٔ ۷۶ : دل با رخ تو سر تعشق دارد

رباعی شمارهٔ ۷۷ : یک زخم غمت هزار مرهم ارزد

رباعی شمارهٔ ۷۸ : خواهم که مرا مدام آماده بود

رباعی شمارهٔ ۷۹ : ز آن رو که هوا، بوی خوشت می‌گیرد

رباعی شمارهٔ ۸۰ : آن یار که مشک بر قمر می‌ساید

رباعی شمارهٔ ۸۱ : اسبی که مرا خواجه بر آن اسب نشاند

رباعی شمارهٔ ۸۲ : ای خواجه فلان الدین که ریشت گُه باد

رباعی شمارهٔ ۸۳ : ابر است گهربار و هوا عنبربیز

رباعی شمارهٔ ۸۴ : از جام توام بهره خمار آمد و بس

رباعی شمارهٔ ۸۵ : رویت که ازو گرفت نیرو آتش

رباعی شمارهٔ ۸۶ : دل خواستم از زلف سمن پوش تو دوش

رباعی شمارهٔ ۸۷ : گل بین که دریدند همه پیرهنش

رباعی شمارهٔ ۸۸ : در راه بسر همی پوید شمع

رباعی شمارهٔ ۸۹ : ای داده غمت به باد جانم چون شمع

رباعی شمارهٔ ۹۰ : از باغ جمالت آگه ار بودی گل

رباعی شمارهٔ ۹۱ : امسال مکرر است وقت گل و مل

رباعی شمارهٔ ۹۲ : ای کارگزاران درت شمس و زحل،

رباعی شمارهٔ ۹۳ : توفیق نمی‌شود به زاری حاصل

رباعی شمارهٔ ۹۴ : در باغ بهشت اگر نباشی خوشدل

رباعی شمارهٔ ۹۵ : بیمارم و کس نمی‌کند درمانم

رباعی شمارهٔ ۹۶ : شعر تو که هست قوت جان مردم

رباعی شمارهٔ ۹۷ : در وصل نماند بیش ازین تدبیرم

رباعی شمارهٔ ۹۸ : سرمایه دین و دل به غارت دادم

رباعی شمارهٔ ۹۹ : دوش آن بت شوخ دلربا گفت به چشم:

رباعی شمارهٔ ۱۰۰ : نی دولت آنکه یار غارت بینم

رباعی شمارهٔ ۱۰۱ : تا کی چو گل از هوا مشوش باشیم؟

رباعی شمارهٔ ۱۰۲ : من باغ ارم بر سر کویت دیدم

رباعی شمارهٔ ۱۰۳ : از دوست مرا چون نگریزد چه کنم؟

رباعی شمارهٔ ۱۰۴ : در مجلس تو ز گل پراکنده‌ترم

رباعی شمارهٔ ۱۰۵ : درویش، ز تن جامه صورت بر کن

رباعی شمارهٔ ۱۰۶ : دارم عجب از غنچه دل تنگ که چون

رباعی شمارهٔ ۱۰۷ : خواهم شبکی چنانکه تو دانی و من

رباعی شمارهٔ ۱۰۸ : زیر و زبر چشم ترا بس موزون

رباعی شمارهٔ ۱۰۹ : مهمان شماییم نظر با ما کن

رباعی شمارهٔ ۱۱۰ : شاها به خطای اسب اگر شاه ز زین

رباعی شمارهٔ ۱۱۱ : تا کی پی هر نگار مهوش، سلمان،

رباعی شمارهٔ ۱۱۲ : عمری ز پی کام دل و راحت تن

رباعی شمارهٔ ۱۱۳ : عالم همه سرنگون توانم دیدن