خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

قاآنی » غزلیات

غزل شمارهٔ ۱ : صدشکر گو‌یم هر زمان هم‌ چنگ را هم‌ جام را

غزل شمارهٔ ۲ : زین پس به کار ناید رطل و سبو مرا

غزل شمارهٔ ۳ : کنون که برگ و نوا نیست باغ و بستان را

غزل شمارهٔ ۴ : ضحاک ‌وار کشته بسی بی گناه را

غزل شمارهٔ ۵ : حیران کند جمال تو ماه دو هفته را

غزل شمارهٔ ۶ : چه شیرین گفت خسرو این عبارت

غزل شمارهٔ ۷ : ز ما صد جان وز آن لب یک عبارت

غزل شمارهٔ ۸ : دامن وصل تو گر افتد به دست

غزل شمارهٔ ۹ : که بود آن ترک خون ‌آشام سرمست

غزل شمارهٔ ۱۰ : دل دیوانه که خود را به سر زلف تو بستست

غزل شمارهٔ ۱۱ : قوت من باده قوتم یارست

غزل شمارهٔ ۱۲ : دل هرجایی من آفت جانست و تنست

غزل شمارهٔ ۱۳ : چه غم ز بی‌کلهی کآ‌سمان کلاه من است

غزل شمارهٔ ۱۴ : اگر از خوردن می لعل لبت رنگینست

غزل شمارهٔ ۱۵ : آن نه رویست که یک باغ‌ گل و نسرینست

غزل شمارهٔ ۱۶ : زندهٔ جاوید کیست کشتهٔ شمشیر دوست

غزل شمارهٔ ۱۷ : به چشم من همه آفاق پر کاهی نیست

غزل شمارهٔ ۱۸ : یارکی مراست رند و بذله گو

غزل شمارهٔ ۱۹ : دوش‌ رندی خلوتی‌ خوش، خالی از اغیار داشت

غزل شمارهٔ ۲۰ : سخن از بوسهٔ آن لعل لب نوش افتاد

غزل شمارهٔ ۲۱ : دل شکسته من آهش ار اثر دارد

غزل شمارهٔ ۲۲ : مرا شوخیست شیرین‌لب که ‌رنگ نیشکر دارد

غزل شمارهٔ ۲۳ : غم عشق تو آ‌زادم ز غم‌های جهان دارد

غزل شمارهٔ ۲۴ : دل تو خاره و جسمت حریر را ماند

غزل شمارهٔ ۲۵ : رفتند دوستان و کم از بیش و کم نماند

غزل شمارهٔ ۲۶ : نگار سرو قد من چو عزم باغ کند

غزل شمارهٔ ۲۷ : لحن اسماعیل آشوبی که در دستان کند

غزل شمارهٔ ۲۸ : ای رفیقان امشب اسماعیل غوغا می‌کند

غزل شمارهٔ ۲۹ : طالع مسعود چیست طلعت محمود

غزل شمارهٔ ۳۰ : شب دوشین‌ که مرا لب به لب نوشین بود

غزل شمارهٔ ۳۱ : هر جا حکایت از صنمی دلربا رود

غزل شمارهٔ ۳۲ : خلق را قصهٔ حسن پری از یاد روَد

غزل شمارهٔ ۳۳ : مست‌ و بیخود سروناز من به‌ صحرا می‌رود

غزل شمارهٔ ۳۴ : دولت آنست که از در صنمی تازه درآید

غزل شمارهٔ ۳۵ : ماه من از زلف چون گره بگشاید

غزل شمارهٔ ۳۶ : چونست که اسماعیل هرگه به خروش آید

غزل شمارهٔ ۳۷ : ای شیخ چه دل نهی به دستار

غزل شمارهٔ ۳۸ : دلدار بود دین و دل و طاقت و قرار

غزل شمارهٔ ۳۹ : واقفی ای پیک چون ز حال دل زار

غزل شمارهٔ ۴۰ : هرکس به هوای جان گرفتار

غزل شمارهٔ ۴۱ : ای حسن تو چون فتنهٔ چشم تو جهانگیر

غزل شمارهٔ ۴۲ : ای زلف تو چون خاطر عشاق مشوش

غزل شمارهٔ ۴۳ : پیر مغان جام میم داد دوش

غزل شمارهٔ ۴۴ : لحن اسماعیل و رویش آفت چشمست و گوش

غزل شمارهٔ ۴۵ : تا به شکار رفته‌ای گشته دلم شکار غم

غزل شمارهٔ ۴۶ : نه تو دست عهد دادی که ز مهر سر نتابم

غزل شمارهٔ ۴۷ : به جرم عشق تو گر می‌زنند بر دارم

غزل شمارهٔ ۴۸ : دست در حلقهٔ آن طرهٔ پرچین دارم

غزل شمارهٔ ۴۹ : بکُش ار کُشی به تیغم، بزن ار زنی به تیرم

غزل شمارهٔ ۵۰ : ز بس که هجر تو لاغر میان بکاست تنم

غزل شمارهٔ ۵۱ : دی من و محمود در وثاق نشستیم

غزل شمارهٔ ۵۲ : بس رنج در آماجگه عشق تو بردیم

غزل شمارهٔ ۵۳ : واجب نبود دل به بتی بیهده بستن

غزل شمارهٔ ۵۴ : نکو نبود به یکبار ترک ما گفتن

غزل شمارهٔ ۵۵ : آن سنگدل که شیشهٔ جانهاست جای او

غزل شمارهٔ ۵۶ : ای آفتاب بندهٔ تابنده رای تو

غزل شمارهٔ ۵۷ : قاصدی کو تا فرستم سوی تو

غزل شمارهٔ ۵۸ : یارکی هست مرا به لطافت ملکو

غزل شمارهٔ ۵۹ : دلم به‌ زلف تو عهدی که بسته بود شکستی

غزل شمارهٔ ۶۰ : ای تیره زلف درهم ای نافهٔ تتاری

غزل شمارهٔ ۶۱ : بتا ز دست ببردی دلم به طراری

غزل شمارهٔ ۶۲ : مگر دریچهٔ نوری تو یا نتیجهٔ حوری

غزل شمارهٔ ۶۳ : گر به تیغم بکشی زار و به خونم بکشی

غزل شمارهٔ ۶۴ : به رنگ و بوی جهانی نه بلکه بهتر از آنی

غزل شمارهٔ ۶۵ : دلا بیا بشنو از حکیم قاآنی

غزل شمارهٔ ۶۶ : گرم ز لطف بخوانی ورم به قهر برانی

غزل شمارهٔ ۶۷ : دوست دارم که مرا در بر خود بنشانی

غزل شمارهٔ ۶۸ : ای شوخ نازپرور آشوب عقل و دینی

غزل شمارهٔ ۶۹ : ای روی تو فرخنده‌ترین صنع الهی!

غزل شمارهٔ ۷۰ : دلبران اخترند و تو ماهی

غزل شمارهٔ ۷۱ : به هر چه وصف نمایم تو را به زیبایی

غزل شمارهٔ ۷۲ : تو در خوبی و زیبایی چنان امروز یکتایی

غزل شمارهٔ ۷۳ : تو را رسم‌ست اول دل‌ربایی

غزل شمارهٔ ۷۴ : نامدی دوش و دلم تنگ شد از تنهایی

غزل شمارهٔ ۷۵ : این چه حالست که از سرکله انداخته‌ای

غزل شمارهٔ ۷۶ : دارم نگار سنگ‌دل سیم‌سینه‌ای