غزل شمارهٔ ۸

هوش مصنوعی: اگر دامن وصل تو به دستم برسد، از هر چیزی که باشد، پایم را به دامن تو می‌کشم.

هوش مصنوعی: عشق تو چشمانم را به دیدن تو عادت داده و ماه تو دستم را به حمایتی مطمئن بسته است.

هوش مصنوعی: علاقه و اشتیاق من به دیدن تو باعث شده که عقل و درک من تحت‌الشعاع قرار بگیرد و این غم و ناراحتی تو همچنان باعث شده صبر و تحمل من نیز از بین برود.

هوش مصنوعی: رنگ چهره‌ات مانند آب است که از من می‌گریزد و خط زیبایت مانند مشک، دل مرا تسخیر می‌کند.

هوش مصنوعی: دل من به یاد سخنان تو دلتنگ است و سرم از شراب عشق تو مملو از نشاط و شوق شده است.

هوش مصنوعی: تو مانند گلی هستی که دل و جان باغبان را تسخیر کرده، و همچنان به مانند بتی هستی که دو جهان به خاطر وجودت به پرستش تو مشغولند.

هوش مصنوعی: عشق تو باعث شد تا جانم را به خاطر محبتت فدای بدنت کنم و این عشق در قلبم جا گرفته است.

هوش مصنوعی: ما از آغازِ کلام باز نخواهیم گشت، چون از پیمان ازلی چیزی در دست نداریم.

هوش مصنوعی: یار همچون پری است و وقتی که به کمان می‌رسد، پشت تیر و نقشه‌ای از تدبیرش نمایان می‌شود و از دستش خارج می‌شود.

هوش مصنوعی: او پای مرا به بند کشید و خودش در آزادی به سر برد، من را گرفتار کرد و خود از هر گونه محدودیتی رهایی یافت.

هوش مصنوعی: ماهی بیچاره در دام صیاد گرفتار شده و به خاطر ستمی که بر او می‌رود، نمی‌تواند چه ناله‌ای از خود بروز دهد. این نشان می‌دهد که وقتی کسی تحت فشار و ظلم قرار می‌گیرد، چقدر helpless و بیچاره می‌شود.

هوش مصنوعی: تور تو نام تو را به دام انداخته است، قاآنیا! باید از این نام و این دام رهایی یافت.

هوش مصنوعی: از کمک و الطاف خداوند، ملک جم باید همیشه جام می را در دست داشت و نباید آن را رها کرد.